Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ

Η τηλεοπτική διαδρομή της Ειρήνης Χαραλαμπίδου μού θυμίζει την πορεία χωριατοπούλας η οποία, μετά την άφιξή της, από το αγροτοποιμενικό περιβάλλον της κοινότητάς της, στην πόλη, αισθάνεται (ή της υποδεικνύεται) ότι πρέπει να λουστράρει την εικόνα της και με ολίγην δόσιν κουλτούρας, πρέπει να αναδίδει “πνεύμα και καλλιτεχνίαν” για να είναι in. Εφοδιάζεται λοιπόν με ένα δυο βιβλία ατάλαντων νεοκυπρίων ποιητών (θου Κύριε φυλακή τω στόματί μου)  και νομίζει ότι έτσι απηχεί το σύγχρονο πνεύμα, την καινοτόμο και προοδευτική διάσταση των πραγμάτων, απέκτησε, λοιπόν, κουλτούρα και λούστρο καλλιτεχνίας, μ’ αυτόν τον τρόπο πιστεύει ότι έχει γίνει η θεσπέσια γυναικεία παρουσία της πόλης.

Παρομοίως και η τηλεοπτική διαδρομή της Ειρήνης Χαραλαμπίδου. Μετά το «Ευχάριστο Σαββατόβραδο», φτηνό και λαϊκιστικό, αποφάσισε να μπει και σε σοβαρά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα, να γίνει η τηλεοπτική κουλτούρα της Κύπρου, έτσι πήρε την εκπομπή «Το συζητάμε». Όμως η εκπομπή αποδείχτηκε  μια εκπομπή προ-κατ, προκατειλημμένη για να οδηγήσει τα πράγματα διατεταγμένα σε κάποιες κατευθύνσεις και συμπεράσματα, να εμβολιάσει με τα ετοιματζίδικά της τις στάσεις και νοοτροπίες για το Κυπριακό. Οι επιλογές των θεμάτων, ο τρόπος παρουσίασης, η σύνθεση της ομάδας των προσκεκλημένων, οι συνεχείς παρεμβάσεις της τηλεπαρουσιάστριας δεν γίνονται για να εξαχθούν συμπεράσματα και να γονιμοποιηθούν προβληματισμοί από μια ζωντανή και ελεύθερη συζήτηση αλλά για να εδραιωθεί το ήδη αποφασισμένο ή διατεταγμένο, μέσα στο κεφάλι της τηλεπαρουσιάστριας, ως ορθό. Έτσι η εκπομπή της μπάζει από παντού νερά, γενικά τα θαλάσσωσε, “Το συζητάμε” έγινε το ευχάριστο Σαββατόβραδο της κυπριακής ιστοριογραφίας και πολιτικής.

Παρακολουθώντας την εκπομπή της διαπιστώνεις τις βασικές συνισταμένες που τη χαρακτηρίζουν:

Α) Υπονόμευση όλων των ερεισμάτων που δίδουν περηφάνια στον Έλληνα της Κύπρου, έτσι μπορεί να υποκύψει πιο εύκολα στα σχέδια που μεθοδεύονται. Με κάθε τρόπο πρέπει να μειωθεί η αξία κάθε κυπριακού αγώνα, οι συνεκτικοί δεσμοί του κυπριακού ελληνισμού, η ιστορική του περηφάνια, η εθνική και πολιτιστική του ταυτότητα.

Β) Η δημιουργία ενοχών στον Κυπριακό Ελληνισμό. Τα οποιαδήποτε αρνητικά μιας ανώμαλης ιστορικής περιόδου υπερτονίζονται και υπερπροβάλλονται όχι για να βοηθήσουν στην πληρέστερη και ολική κατανόηση μιας εποχής αλλά για να λειτουργούν ως αυτονομημένο και προεξάρχον γεγονός που θα δίνει το τελικό στίγμα και θα χαρακτηρίζει το γενικό. Γιατί πρέπει ο Κυπριακός Ελληνισμός από θύμα να αισθάνεται θύτης, να χάσει την αίσθηση του αδικημένου, πρέπει να εμβολιαστεί με την αίσθηση ότι είναι φταίχτης. Με τον τρόπο αυτό θα δεχτεί τη λύση που του ετοιμάζουν, κι αν ακόμη αισθάνεται ότι  είναι  άδικη  και ετεροβαρής πρέπει να συμφωνήσει γιατί  αυτή του αξίζει ύστερα από τόσα λάθη και ένοχες καταστάσεις που μπλέχτηκε. Ότι έφταιξε άρα πρέπει να πληρώσει.

Η εκπομπή της παράγει πολίτες που μένουν στο έλασσον, το απομονωμένο, στο μικρό, μένουν στην ψηφίδα και αδυνατούν να δουν το ψηφιδωτό, μένουν στο μεμονωμένο και δεν μπορούν να συλλάβουν το γενικό. Σε φέτες αποστειρωμένες το Κυπριακό χωρίς γενική εποπτεία, έτσι λειτουργεί η εκπομπή της.

Οι αναφορές της εκπομπής της λειτουργούν σε κενό χώρου και χρόνου, σε κενό ιστορίας. Μεμονωμένες παραλείψεις, λάθη, εγκληματικές ενέργειες, βλακείες και άλλα πολλά έγιναν, εκ μέρους του Κυπριακού Ελληνισμού, μέσα στη μεθοδευμένη και μόνιμη ναζιστική πολιτική της Τουρκίας να επανακτήσει την Κύπρο σφαγιάζοντας τους Έλληνες κατοίκους του νησιού. Ο τρόπος που παρουσιάζονται τα λάθη και άλλα πολλά είναι χωρίς την ιστορική αλληλουχία, λες και οι Έλληνες της Κύπρου έχουν μέσα στο DΝΑ τους διάφορα αρνητικά χαρακτηριστικά, έχουν στη δομή του κυττάρου τους εγκληματολογικά στίγματα. Ένας αφόρητος, με άλλα λόγια, ρατσισμός εναντίον του Κυπριακού Ελληνισμού.

Γιατί κάθε εκπομπή, μελέτη και συζήτηση για τη στάση και συμπεριφορά του Κυπριακού Ελληνισμού τα τελευταία εξήντα χρόνια, για το μεγαλείο και την εγκαρτέρησή του, τους ηρωισμούς και τα επιτεύγματά του που κυρίως χαρακτηρίζουν αυτή την περίοδο, αλλά και για τα μεμονωμένα λάθη, τις ανοησίες, τα αδιέξοδά του, τις εγκληματικές παραλείψεις και πράξεις του που διεκπεραίωσαν ολιγάριθμοι κύκλοι, πρέπει να είναι σε διαρκή αναφορά και σύνδεση με το γενικό συγκείμενο που αποτελεί η καλά οργανωμένη ναζιστική πολιτική της Τουρκίας για εθνοκάθαρση των Ελλήνων της Κύπρου και κατοχή του νησιού. Όταν δεν γίνεται συνεχής αναφορά και σύνδεση με το πελώριο αυτό θέμα του διαρκούς τουρκικού εγκλήματος, η κάθε προσπάθεια ανάλυσης και ερμηνείας του Κυπριακού δεν αποτελεί παρά προσπάθεια αντιεπιστημονική, ένα τερατούργημα ιδεολογημάτων.

Εύχομαι ένα Ευχάριστο Σαββατόβραδο σε όλους τους αναγνώστες του ιστολογίου, λαϊκιστί μπλογκ.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Η ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΟΥ”

  1. Μάριος Πούζας Says:

    Αγαπητέ Σάββα

    Απολαμβάνω ιδιαίτερα πολλά από τα άρθρα σου. Χαίρομαι με την ανάγνωση κειμένων μεστών στη χρήση της Ελληνικής γλώσσας.

    Το άρθρο σου μου θύμισε μια ιστορία των παιδικών μου χρόνων.

    Αν και Σολιάτης επισκεπτόμουν αρκετά συχνά την Κερύνεια προ της εισβολής.

    Το λιμάνι της Κερύνειας ήταν τότε κάτι σαν την πλατεία Ελευθερίας προ δεκαετίας. Όλοι οι ιδιόμορφοι χαρακτήρες του νησιού μας έμοιαζε να ελκύονται σαν μαγνήτης από τη θάλασσα της Κερύνειας. Οι ντόπιοι αστεϊζόμενοι έλεγαν ότι είναι κατήφορος προς την Κερύνεια ή ότι η Κερύνεια είναι ο ττάππος του μπάνιου.

    Ανάμεσα στους διάφορους χαρακτήρες υπήρχε και κάποιος -ντόπιος αν δεν απατώμαι- ο οποίος είχε τον ρόλο του «πελλού του χωρκού». Σε αρχαιότερους ιθαγενείς πολιτισμούς ο συγκεκριμένος θα θεωρείτο μεσάζων ανάμεσα στον κοσμο μετά τα φυσικά και το εδώ και τώρα.

    Τέλος πάντων, μια ημέρα, και ενώ καθόμουν απέναντι από ένα καφενείο της περιοχής, ο φιλόσοφος-προφήτης έτυχε να περνά την ώρα που το ράδιο του καφενέ έπαιζε το χαρακτηριστικό ηχητικό σήμα του ΡΙΚ. Την παλιά εκδοχή, αν θυμάσαι, με τη χαρακτηριστική μουσική του «Μα την Αγιά Παρασιευκή έλα τζιαι πόψε τζιαι κανεί…»

    Σχίζοντας τα πέπλα της νόησης και του χωρόχρονου, ο φιλόσοφος-προφήτης «πελλός του χωρκού» κοντοστάθηκε και αναφώνησε δυνατά, καλύπτοντας τη φωνή του εκφωνητή:
    «Ραδιοφωνικόν Ίδρυμαν Έτσι Θέλω…»

    Η ρήση του έμεινε ανεξίτηλη μέσα μου μέσα στις δεκαετίες που πέρασαν και το άρθρο σου την ανέσυρε από τα τρίσβαθα της μνήμης.

    Σε ευχαριστώ και καλή συνέχεια

    Μάριος Πούζας
    —————

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: