Archive for the ‘ΣΧΟΛΙΑ’ Category

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ, αντιεξουσιαστές κ.λ.π

Μαΐου 24, 2015


24/5/2015

Είσαι προδευτικός Αθηναίος διανοούμενος; Και θέλεις να γράψεις μεγάλη λογοτεχνία; Εμ, δεν μπορείς γιατί είσαι ένα τρομοκρατημένο ανθρωπάκι: Αυτό άσε το, γιατί είναι ομοφοβικό, αυτό όχι, γιατί είναι αντιφεμινιστικό, αυτό μη, γιατί είναι αντισυμφιλιωτικό κ.λπ.κ.λπ.
Έτσι δεν γράφεται λογοτεχνία. Η μεγάλη λογοτεχνία είναι αιχμηρή, θέλει την αλήθεια του τόπου της, εσύ γράφεις υπάκουος για ιδρύματα και μηχανισμούς, που επιλέγουν αυτά που αρέσουν στην εξουσία, (Μη κυβερνητικές οργανώσεις, Ευρωπαϊκή Ένωση. ΟΗΕ κ.λπ. κ.λπ.).
Συνέχισε έτσι και θα βγάλεις μια τρύπα μέσα στο νερό.

29 Δεκεμβρίου 2014

.Πόσο εύκολα το συγκρότημα εξουσίας οικειοποιείται τα παλιά ανατρεπτικά κινήματα. Ακόμα και το ομοφυλόφιλο κίνημα έγινε μια παράτα καραγκιοζοειδής. Που όλο το συγκρότημα εξουσίας τη χαιρετίζει. Στην πρώτη παρέλαση ομοφυλοφίλων στην Κύπρο ήταν εκεί, χαμογελαστοί, όλοι όσοι έθαψαν αυτόν τον τόπο, έκλεψαν, πούλησαν το νησί. Χαμογελούσαν και χειροκροτούσαν, βλέπεις γινόμαστε και μείς εκσυγχρονισμένοι, έδειχνε το ύφος τους, κι αυτό γίνεται υπό την ηγεσία μας.
Αυτά σε ένα νησί λεηλατημένο, με δεκάδες χιλιάδες άνεργους. Και από τους ομοφυλόφιλους που μαζεύτηκαν δεν βρέθηκε ένας αξιοπρεπής να φωνάξει: Κάτω οι κλέφτες!
.
30 Δεκεμβρίου 2014
.
Που κερδήθηκε η μάχη του Βατερλώ; Μα στα γήπεδα της Οξφόρδης και του Κέιμπριτζ με τα επιθετικά και ομαδικά παιγνίδια των νεαρών Άγγλων. Εκεί έγινε η προετοιμασία για να κερδίσουν τον πόλεμο. Η εξέλιξη των ηγετών στην Αγγλία έχει μακρά ιστορία, μη ξεχνάμε ότι υπηρετεί και ενσωματώνεται σε μια ελίτ που έχει παράδοση, ιδρύματα και αρχές. Που ο αστικός της φιλελευθερισμός οικοδομήθηκε αργά και σταθερά. Η Μάγνα Χάρτα ξεκίνησε το 1215, ακολούθησε το Χάμπεας Κόρπους και άλλα. Σε ιδρύματα, σε σχολές, σε αποικίες σφυρηλατούνταν το πνεύμα των νέων Άγγλων ηγετών. 800 χρόνια εξέλιξη και αναπροσαρμογή.
Τι έγινε όμως με τους κλεπτοκράτες της νέας κατάστασης στην Ελλάδα, που επικράτησε μεταπολιτευτικά. Χωρίς παράδοση και Ιστορία, απόγονοι Κοτζαμπάσηδων, Κλεφτών και Αρματωλών και, κυρίως, κολλήγων, χωρίς παράδοση ιδρυμάτων και σχολών, δεν μπορούσε να βγάλει τους νέους, κυρίως κατώτερους, ηγέτες. Η λύση ήταν τα Εξάρχεια. Δυστυχώς καμιά σχολή Πανεπιστημιακή δεν ερεύνησε την πορεία των νέων αφεντικών από το ’85 και εδώθε στην Ελλάδα (συνδικαλιστές, πανεπιστημιακοί, διευθυντές προσωπικού, στρατιωτικοί κ.λπ.). Αν το ερευνήσουμε θα διαπιστώσουμε ότι πέρασαν από τα Εξάρχεια, έμαθαν να είναι αφεντικά εκεί, η μαθητεία στον χώρο αυτό τους βοήθησε να είναι παραγωγικοί για το κεφάλαιο και την εξουσία. Δυστυχώς ακόμη να καταλάβουμε ότι οι αναρχικοί που έδερναν στα Εξάρχεια και στα πανεπιστήμια ήταν η νέα ΕΚΟΦ, που βοηθούσε τα μεγάλα τζάκια που δημιουργήθηκαν να μαζέψουν το παραδάκι. Φυσικά με νέα ρητορική, μιλούσαν για λαό, απομυθοποίηση, δημοκρατικές διαδικασίες, αντιεθνικισμό κ.λπ. Το παραδάκι όμως μαζευόταν και οι κλέφτες δρούσαν αποτελεσματικά, για σαράντα, σχεδόν, χρόνια.
Από άλλη εγγραφή: Εν τω μεταξύ υπάρχει και ο μύθος των αντιεξουσιαστικών κύκλων που τα καίνε σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου. Οι χούλιγκανς του Λονδίνου προσπαθούσαν να εντοπίσουν οπαδούς της αντίπαλης ομάδας χιλιόμετρα μακριά από το γήπεδο, γιατί εκεί όλα τα κατέγραφαν οι κάμερες. Ηλεκτρονικό πρόγραμμα εδώ και τριάντα χρόνια δίνει αμέσως το βάρος, το ύψος, τον σωματότυπο, τον προσωπότυπο, και το νούμερο των παπουτσιών του κουκουλοφόρου που κατέγραφαν οι κάμερες να βιαιοπραγεί και μετά, με ηλεκτρονική σάρωση, τον ταύτιζε με κάποιο από αυτούς που συγκεντρώθηκαν πριν βάλει την κουκούλα ή μετά, όταν την έβγαλε σε παρακείμενο δρομάκι. Η ελληνική αστυνομία διαθέτει αυτό το πρόγραμμα. Δεν μπόρεσε να εντοπίσει έστω και ένα. Γιατί, όπως παλιά χρειάζονταν οι τραμπούκοι της ΕΚΟΦ, για να δέρνουν καθώς και για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος της κλεπτοκρατίας, τώρα χρειάζονται οι αντιεξουσιαστές, η εξουσία τους έχει ανάγκη για να συσσωρεύει τα κέρδη. Άλλαξε απλώς στυλ και υποκείμενο τραμπουκισμού. Άλλαξε το παράδειγμα, οι συσσωρεύοντες είδαν ότι μπορούσαν να κλέβουν με νέο στυλ. Όλη η λεηλασία της Ελλάδος , που θα την πληρώσει συλλογικά η τωρινή και η επόμενη γενιά, επιτεύχθηκε και με τη συμβολή των προοδευτικών, δήθεν ριζοσπαστών δημοσιογράφων και διανοουμένων. Οι άνθρωποι αυτοί έδρασαν ως Εκοφίτες της νέας τάξης, για την επίτευξη της λεηλασίας.

Advertisements

ΛΕΥΚΟ, ΑΚΥΡΟ, ΑΠΟΧΗ

Φεβρουαρίου 18, 2013

ΛΕΥΚΟ, ΑΚΥΡΟ, ΑΠΟΧΗ

Για πρώτη φορά, το κυπριακό πολιτικό σύστημα του διπολισμού, του ενιαίου ΔΗΣΑΚΕΛ, που ξέρει όμως να φανατίζει και να χωρίζει σε οπαδούς της στάνης του ΑΚΕΛ και σε οπαδούς της στάνης του ΔΗΣΥ, κινδύνεψε. Ο ανεξάρτητος υποψήφιος Γιώργος Λιλλήκας πήρε το ένα τέταρτο των ψήφων κι ας υποστηρίχτηκε μόνο από την ΕΔΕΚ, που του έδωσε το 8% των ψήφων. Πήρε όμως και ένα άλλο μεγάλο ποσοστό που φτάνει το 17% από ανεξάρτητους πολίτες, που σκέφτηκαν κατά μόνας, που το συζήτησαν με τη συνείδησή τους. 1% να έπαιρνε από τον Μαλά θα ήταν τώρα στον δεύτερο γύρο των εκλογών, ανατρέποντας κάθε στημἐνη πολιτική.

Ο κομματικός μηχανισμός του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ έχει καλά στημένη τη μηχανή του διπολισμού. Που θα μου πάτε; λένε με βεβαιότητα. Στο τέλος θα αναγκαστείτε να μπείτε στο μαντρί, σε ένα από τα δυο. Οι του ΑΚΕΛ θα φωνασκούν να έρθουν οι άλλοι κοντά για να μην περάσει η επάρατος δεξιά και ο εθνικισμός (σιγά τα αίματα) του ΔΗΣΥ και οι του ΔΗΣΥ θα φωνασκούν να έρθουν οι άλλοι κοντά για να μην περάσει η επάρατος αριστερά και οι κομμουνιστές (σιγά τα αίματα) του ΑΚΕΛ. Πρόκειται για αστειότητες, όμως έτσι τα κατάφεραν για 39 χρόνια, από την τραγωδία του ᾽74 ίσαμε σήμερα, αλληλοσυμπληρωνόμενοι και αλληλοενισχυόμενοι στο κύριο θέμα του Κυπριακού, κάνοντας απλώς τους αντιτιθέμενους για το θεαθήναι.

Μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα, την ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής, τις νεκρόφιλες εμμονές και καθηλώσεις, η μόνη σωστή απάντηση την επόμενη Κυριακή είναι το λευκό, η αποχή, το άκυρο. Ότι, κύριοι, εμείς δεν παίζουμε στο παιγνίδι που εσείς στήνετε. Είμαστε ανεξάρτητοι, ελεύθεροι και αυτόνομοι, έχουμε τις δικές μας αξίες και τα δικά μας απελευθερωτικά προτάγματα, δεν μπαίνουμε στη γραμμή που εσείς καθορίζετε.

Δεν έχει σημασία το ότι και αν ακολουθήσει αυτή τη λογική και το φανταστικό ποσοστό του 90% θα βγει πάλι πρόεδρος, αυτός που θα πάρει την πλειοψηφία των πολιτών του 10% που ψήφισαν υπέρ  του ενός ή του άλλου υποψηφίου.

Σημασία έχει το ότι ένα μεγάλο ποσοστό δεν στοιχίζεται, δεν υπακούει στις λογικές του διπολισμού, δεν δέχεται να μπει στο κομματικό μαντρί, που ετοίμασαν τα δύο μεγάλα κόμματα. Κι αυτό το ποσοστό θα αποτελέσει τη μαγιά για την ανατροπή στις επόμενες εκλογές. Όσο μένουμε αναξάρτητοι και δεν τρέχουμε να μπούμε σε ένα από τα δύο μαντριά τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες ανατροπής. Όταν οι του ΔΗΣΑΚΕΛ νιώθουν ότι όσο και αν δυσφορήσουμε, όσο κι αν αντιδράσουμε, όσο και αν διαφωνούμε, στο τέλος θα στοιχηθούμε σε μια από τις δύο στάνες, τόσο και θα παραμείνουν ασύδοτοι.

Τώρα αντιλαμβάνομαι πόσο μεγάλο λάθος έκαναν οι φίλοι που έτρεχαν να μαζέψουν ψήφους για τον Κασουλίδη, κι άλλοι για τον Χριστόφια, στις προηγούμενες εκλογές. Γιατί ενίσχυσαν τις λογικές των δύο μαντριών, ότι έχουμε υποχρέωση να μπούμε σε ένα από αυτά. Αν ήταν μεγαλύτερο το ποσοστό του λευκού, του άκυρου και της αποχής, στο δεύτερο γύρο των προηγούμενων εκλογών του 2008, αυτό θα άφηνε παρακαταθήκη και επίδραση στο εκλογικό σώμα που φέτος, το 2013, πιστεύω ότι θα προκαλούσε μεγάλη ανατροπή, η οποία για πρώτη φορά θα ξεδόντιαζε τις μυλόπετρες του ΔΗΣΑΚΕΛ, οι οποίες για σαράντα σχεδόν χρόνια αλέθουν και εκμηδενίζουν κάθε κριτική φωνή, κάθε αυτόνομη και ανεξάρτητη στάση.

Ας παραμείνουμε ανεξάρτητοι και αυτόνομοι, ως παρακαταθήκη ελεύθερης και περήφανης στάσης για τις επόμενες εκλογές.

Η μοναδική επιλογή: ΛΕΥΚΟ, ΑΚΥΡΟ, ΑΠΟΧΗ στις εκλογές της επόμενης Κυριακής.

.

.

Σημείωση: Το κείμενο αυτό προκάλεσε πολλά σχόλια. Αναφέρω απλώς ότι το ιστολόγιο δεν ανεβάζει σχόλια στα γκρίκλις, πρέπει  να είναι γραμμένα με το ελληνικό αλφάβητο. Ακόμη: Οι ανορθογραφίες διορθώνονται. Κάποιος έγραψε «εν πάσει περιπτώσει». Διορθώθηκε = «εν πάση περιπτώσει».

 

 

 

ΚΥΠΡΙΑΚΑ ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΟΙΚΟΠΕΔΑ. ΔΩΣΤΕ ΟΝΟΜΑΤΑ

Φεβρουαρίου 19, 2011

Σε μια εποχή που όλα πέφτουν και ξεβάφουν, σαν να κυλούν στην επιφάνεια τηλεοπτικής οθόνης, το όνομα συντείνει στην ανάπτυξη συνεκτικών δεσμών, φορτίζει το αναφερόμενο με ένα πολιτιστικό και ιστορικό συγκείμενο, δημιουργεί οικειότητα και σταθερότητα.

Αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα η απόδοση ονομάτων στα Γυμνάσια της Αθήνας, που μέχρι πρότινος αναφέρονταν, δυστυχώς, με αριθμούς. Ένα μάλιστα πήρε το όνομα του Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Γιατί δημιουργεί άλλη αίσθηση όταν ο μαθητής λέγει ότι φοιτά στο Γυμνάσιο Χαλεπά ή Ευαγόρα Παλληκαρίδη από αυτή που δημιουργεί όταν αναφέρει ότι φοιτά στο 25ο ή στο 32ο Γυμνάσιο.

Το όνομα μάς είναι παραίτητο, ειδικά στην Κύπρο, όπου πολλοί θέλουν να μας μετατρέψουν σε ένα πολτό καταναλωτών, χωρίς μνήμη, ύπαρξη και ιστορία, αν είναι δυνατό να μας αποκαλούν με αριθμούς.

 Σήμερα η δυνατότητα εξόρυξης κοιτασμάτων από το βυθό της θάλασσας και η δημιουργία θαλασσίων οικοπέδων στις ΑΟΖ (Αποκλειστικές Οικονομικές ζώνες) επιβάλλει την ονομασία των θαλασσίων οικοπέδων, επιβάλλει την απόδοση ονομάτων στα τμήματα που χωρίζεται η ζώνη οικονομικής εκμετάλλευσης. Στην περιοχή  μεταξύ Κύπρου και Ισραήλ, που οριοθετήθηκε με κοινή συμφωνία των δύο χωρών, οι Ισραηλινοί έδωσαν ονόματα στα θαλάσσια οικόπεδα της οικονομικής τους ζώνης, σε ένα απ’ αυτά το όνομα του Λεβιάθαν, του θαλάσσιου τέρατος της Παλαιάς Διαθήκης, ενώ οι ημέτεροι έδωσαν απλώς αριθμούς.

Οι Ισραηλινοί είναι σοβαροί άνθρωποι, οι δικοί μας αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα στενόθωρων τεχνοκρατών, που δεν μπορούν σε μια ενέργειά τους να αποδώσουν έστω και έναν κόκκο πέραν του πρακτικισμού. Έναν κόκκο Ιστορίας και Πολιτισμού, που ενισχύει την κυπριακή υπόθεση. Γι’ αυτό και επιβάλλεται η απόδοση ονομάτων στα δεκατρία οικόπεδα της κυπριακής ζώνης που θα γίνουν γνωστά παντού, θα αναδείξουν πτυχές της κυπριακής ιστορίας και του κυπριακού πολιτισμού, θα δημιουργήσουν άλλη σχέση του Κύπριου πολίτη όταν αναφέρεται σε ενέργειες που σχετίζονται με αυτά. Γιατί είναι διαφορετικό να λες ότι γίνεται εξόρυξη στο «θαλάσσιο οικόπεδο Ποσειδώνας» από το άχρωμο, άγευστο και άοσμο «οικόπεδο 11».

Προτείνω να συζητήσει το θέμα η Βουλή, είναι σημαντικό και δεν πρέπει να αφήνονται οι ανέμπνοοι τεχνοκράτες να επιβάλλουν δεδομένα, προτείνω τα δεκατρία κυπριακά οικόπεδα της ζώνης Κύπρου-Ισραήλ να πάρουν τα ονόματα των δώδεκα θεών του Ολύμπου και του Άδωνη, το τελευταίο απαραίτητα δίπλα στο «Θαλάσσιο οικόπεδο Αφροδίτη».

Η Κίνα πίσω από το [σατ]ανανικό σχέδιο;

Ιανουαρίου 13, 2011

Καινούρια στοιχεία και δεδομένα, καθώς και κινήσεις μεταφοράς και εγκατάστασης Κινέζων πολιτών σε όλες τις χώρες του κόσμου, που πραγματοποιούνται τα τελευταία χρόνια, υποδεικνύουν ότι το σχέδιο Ανάν αποτελεί μεγάλο πια πλεονέκτημα στα σχέδια της Κίνας για παγκόσμια κυριαρχία.

Σύμφωνα με το σχέδιο Ανάν, το 18% του πληθυσμού που αποτελεί την αναλογία των Τουρκοκυπρίων στη συνολική κυπριακή κοινωνία, θα είχε πολιτική ισοτιμία, θα είχε, ως ξεχωριστό εθνικό μόρφωμα, λόγο και δικαίωμα βέτο σε όλα καθώς και συμπρόεδρο, μα, ακόμη, ξεχωριστή εδαφική περιοχή.

Με τα δεδομένα αυτά σημαίνει ότι αν μεταφερθούν στην Ευρώπη, Αφρική και Αμερική 160, περίπου, εκατομμύρια Κινέζων για κάθε ήπειρο και στην Αυστραλία άλλα 4 εκατομμύρια περίπου, θα έχουμε σε όλες τις χώρες των τεσσάρων αυτών ηπείρων της γης μια κινεζική παρουσία που θα ξεπερνά το 18%. Το σύνολο των Κινέζων που πρέπει να μεταφερθούν ανέρχεται σε 484 εκατομμύρια (160+160+160+4) και θα παραμείνουν στην Κίνα τα υπόλοιπα 990 εκατομμύρια για τον έλεγχο της Ασίας.

Η Κίνα είναι εύκολο, με βάση το σχέδιο Ανάν, να ζητήσει παρόμοια εφαρμογή. Αυτό σημαίνει ότι σε κάθε χώρα της γης θα υπάρχει Κινέζος συμπρόεδρος, και η κινεζική παρουσία του 18% θα έχει δικαίωμα λόγου για κάθε απόφαση καθώς και δικαίωμα για βέτο, δικαίωμα πλήρους συγκυριαρχίας.

Η παγκόσμια επικυριαρχία της Κίνας  σε όλο τον πλανήτη είναι το αμέσως αναμενόμενο. Μήπως, λοιπόν, πίσω από την αγγλοαμερικανική και τουρκική συνωμοτική διαδικασία πρέπει να αναζητήσουμε κάτι βαθύτερο: την κινεζική σύνδεση-διαπλοκή για την επιβολή του σχεδίου Ανάν;

Σ. Ερυθροτερμινθεύς

ΕΞΙ (ΚΑΙ ΕΝΑ) ΣΧΟΛΙΑ

Νοέμβριος 23, 2010

1. ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ

Ξανακούω σήμερα Κάκια Μένδρη και Δανάη, το “Αν ερχόσουν για λίγο”, τα “Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες”,  “Ήρθες αργά”,  “Δυο πράσινα μάτια”, “Παπαρούνα” και άλλα πολλά. Και μου αρέσουν.

Όταν ήμασταν νέοι, αυτά τα άκουγαν οι παλιοί και οι ξεπερασμένοι, που τους θεωρούσαμε  παλιομοδίτες, με παρωχημένες ευαισθησίες και παρελθοντολογικές εμμονές -εμείς είχαμε προσχωρήσει σε ένα άλλο στρατόπεδο εντελώς διακριτό, ήταν το στρατόπεδο των νέων μιας άλλης μουσικής, με τα μακριά μαλλιά, τα μπλου τζην, με ξεχωριστή νοοτροπία και ιδεολογία, είμασταν τα παιδιά των λουλουδιών, του Give peace a chance, με διαφορετικές αξίες, εκτός εξουσίας, εκτός κατεστημένου.

Στην εποχή της νεότητάς μας η αιχμή της ρήξης ήταν η επιλογή της μουσικής, τα τραγούδια και το είδος της μουσικής που άκουγες σήμαιναν ένα σύνολο με στάσεις και επιλογές διαφορετικές, ακόμη σήμαινε ένταξη σε ένα στρατόπεδο εντελώς αντίθετο με το άλλο στρατόπεδο, του κατεστημένου και των μεγάλων, που δεν ανεχόταν καν τη μουσική μας, που χαρακτηριζόταν από άλλες, διαφορετικές μουσικές επιλογές και κοινωνικές αξίες.

Τώρα η γενιά που άκουγε Μπητλς και ροκ και Ρόλλιγκ Στόουνς μεγάλωσε και έχει γίνει κυβέρνηση και εξουσία, οι νέοι του 60 και 70 είναι διευθυντές και ανακριτές με μπλου τζην – βασανιστές, δήμιοι, άνθρωποι της καταστολής με ακροάσεις ροκ.

Όλα άλλαξαν για να παραμείνουν τα ίδια.

Το γεγονός ότι η ροκ μουσική έχασε τις παλιές, και εύκολες, ηλικιακές, κοινωνικές και ιδεολογικές ταυτίσεις και οριοθετήσεις της, μας απελευθέρωσε και στον τρόπο που κοιτάζουμε και άλλα μουσικά είδη. Πολλοί θα πούνε  ότι αποτελεί φαινόμενο ανθρώπων που μεγαλώσανε, έγιναν πια κι αυτοί ηλικιωμένοι, άλλοι θα αντιτείνουν ότι ξαναβρίσκουν τον παλιό εαυτό της αμφισβήτησης, αμβισβητώντας τώρα  την αμφισβήτηση που έγινε το σημερινό καθεστώς, πάντως τα τραγούδια αυτά τα παλιά, της Δανάης και της Κάκιας Μένδρη, τα ξανακούμε πια χωρίς της παλιές κατατάξεις, χωρίς τις παλιές κοινωνικές και ηλικιακές προκαταλήψεις και εντάξεις, μόνο για την ευαισθησία και την ποιότητά τους. Και αρκετά περνούν τη δοκιμασία, αποδεικνύονται ότι ακτινοβολούν μέσα στην ποιότητά τους, πιστοποιούν ότι επενεργούν στην ευαισθησία μας και σήμερα.

2) Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΠΑΡΑΛΙΑΣ

Είναι, πια, σε αρκετές παραλίες της Κύπρου, υπό απαγόρευση η ονειροπόληση, η εμπιστευτική συζήτηση μεταξύ φίλων και η εν εξομολογήσει εκδίπλωση του εαυτού, ο υπνάκος κάτω από την ομπρέλα, το διάβασμα ενός βιβλίου, η αναπόληση, ο ρομαντισμός και η ρέμβη. Νέα ήθη άρχισαν να επικρατούν. Αναφέρομαι στα παραλιακά κέντρα που εγκαθιστούν ακριβά μεγάφωνα, τελευταίας τεχνολογίας, για να παίζουν μουσική στη διαπασών (και τι είδους μουσική, τη χειρότερη), συνεχώς από το πρωί μέχρι να αδειάσει εντελώς η παραλία.

Πια δεν μπορείς να αποκοπείς και να  μείνεις μόνο σου ή με την παρέα σου. Η συνεχής εκπομπή μουσικής μετατρέπει την παραλία σε τόπο οχλαγωγίας και φασαρίας. Το φαινόμενο απλώνεται συνεχώς σε όλες σχεδόν τις παραλίες της Λάρνακας, της Λεμεσού και της Αγίας Νάπας.

Με ποιο δικαίωμα όμως μερικοί καταστρέφουν την ησυχία και την ατμόσφαιρα στην παραλία. Με ποιο δικαίωμα βομβαρδίζουν όλους τους λουόμενους, πολλές φορές σε απόσταση τριακοσίων μέτρων μακριά από το κέντρο τους. Αν θέλουν να βάλουν μουσική ας βάλουν μόνο για τους πελάτες τους, να ακούγεται μόνο στο μαγαζί τους.

Η λογική του συστήματος είναι απλή: Ουδείς μπορεί, πια, να διαφύγει. Και η παραλία και η εξοχή γίνεται αστυκό περιβάλλον, για να υπάρχεις πρέπει να καταναλώνεις (εδέσματα, ποτά), να είσαι ενταγμένος σε ένα δίχτυ ακροάσεων, στάσεων και συμπεριφορών που δεν επιτρέπουν την προσφυγή στον εαυτόν. “Εδιζησάμην εμεωυτόν” είπε ο μεγάλος Εφέσιος, ο Ηράκλειτος ο Σκοτεινός [=αναζήτησα, έψαξα, εξέτασα τον εαυτό μου]. Και η παραλία, παλιά, προσφερόταν για την αναζήτηση, την αναπόληση, τη στενή παρέα, τη ρέμβη κοιτάζοντας τη θάλασσα, ακούγοντας τον φλοίσβο, παρακολουθώντας τα κύματα. Τώρα είσαι, συνεχώς, δικτυωμένος, για τη μετατροπή σου σε ένα ασπόνδυλο καταναλωτικό μαλάκιο, που θα υποδύεσαι  ότι συνεχώς διασκεδάζεις, κατ’ ακρίβεια διαρκώς χαζοχαρούμενος, χωρίς Μνήμη, Ιστορία και Ύπαρξη.

3. ΤΟ ΚΤΊΣΙΜΟ ΣΤΙΣ ΚΟΡΥΦΟΓΡΑΜΜΈΣ

Η κατάσταση αυτή στην Κύπρο οδηγείται προς το χειρότερο. Παντού αρχίζουν να οικοδομούνται κτήρια και οικοδομικά συγκροτήματα, κυρίως τουριστικά, στις κορυφογραμμές των υψωμάτων και των βουνών. Αλλού αυτό απαγορεύεται αυστηρά. Γιατί η οικοδόμηση επί των κορυφογραμμών μετατρέπει το φυσικό περιβάλλον σε ανθυπολεπτομέρεια του χώρου, η φύση συνθλίβεται ανάμεσα σε δυο λωρίδες του κτιστού περιβάλλοντος, ανάμεσα στην πεδινή με τους δρόμους και τα άλλα σπίτια, και εκείνη επί των κορυφογραμμών. Ανάμεσα στα δυο, στην πλαγιά, ξεπροβάλλει το φτωχικό, πια, φυσικό περιβάλλον σαν λεπτομέρεια του χώρου.

Για όσους βλέπουν τα πράγματα ως θέμα εξόδων και κερδών ας συνυπολογίσουν και το κοινωνικό κόστος, λόγω της νέας μείωσης του φυσικού περιβάλλοντος. Τα έξοδα που θα δίδει αυτή η κοινωνία στις ψυχικές παθήσεις και άλλα νοσήματα.

Αλλού, απαγορεύοντας το χτίσιμο επί των κορυφογραμμών αφήνουν το φυσικό περιβάλλον να αποτελεί επιστέγασμα της θέας. Το μάτι αφήνει το κτιστό περιβάλλον που βρίσκεται στην πεδιάδα και στους πρόποδες του βουνού, αγκαλιάζει το φυσικό περιβάλλον που απλώνεται από τις πλαγιές μέχρι τις κορυφές, και μετά τον ουρανό.

Τώρα το μάτι αρχίζει και τελειώνει με το κτιστό και κατασκευασμένο. Χωρίς ανατάσεις και ανάσα πια, η σύγχρονη σχιζοφρένεια θα απλωθεί και άλλο.

4. ΣΠΑΣΤΕ ΤΙΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ

Ας δημιουργήσουμε ένα κίνημα με τίτλο “Σπάστε τις αλυσίδες”. Που σημαίνει να αποφεύγουμε κάθε κατάστημα, κάθε ξενοδοχείο, κάθε υπηρεσία που εντάσσεται σε σχετική αλυσίδα.

Δυστυχώς δεν βλέπουμε τις υπόγειες και εμφανείς προεκτάσεις των νέων φαινομένων. Όταν ανακοινώνεται ότι με τον ίδιο τίτλο, κάτω από την ίδια ομπρέλα και τον ίδιο μηχανισμό, συστοιχίζονται 15 χιλιάδες, και άλλες φορές περισσότερα, καταστήματα, υπηρεσίες, ξενοδοχεία κ.λπ., σε όλο τον πλανήτη, δεν κατανοούμε ότι προάγεται μια νέα νοοτροπία υπερσυγκεντρωτισμού, δημιουργείται μια νέα εξουσία, ένας νέος μηχανισμός ελέγχου, που αφήνει ένα σημαντικό πλεόνασμα για την άσκηση βίας και πειθαναγκασμού, π.χ. που αυξάνει τις άχρηστες, κοινωνικά, δαπάνες της διαφήμισης. Ότι προάγεται η μαζικοποίηση, η δημιουργία της ανώνυμης καταναλωτικής μάζας, των τυφλά οδηγούμενων κοινωνικών συνόλων που δεν επιλέγουν, τρέχουν προς αυτό που τα κατευθύνουν.

Τα καταστήματα που είναι μόνα τους ας αναρτήσουν μια επιγραφή με σπασμένη αλυσίδα που θα δηλώνει ότι είναι μοναδικά και χωρίς άλλες εξαρτήσεις, συνδέσεις και διαπλοκές.

Κάθε μοναχική ταβέρνα, καφενείο, καφετέρια, ζαχαροπλαστείο, ξενοδοχείο, κάθε κέντρο και κατάστημα που στηρίζεται στη ζέση και το ενδιαφέρον του ιδρυτή, δημιουργού και ιδιοκτήτη του, που δεν εμπλέκεται στον σχετικό παγκόσμιο μηχανισμό ελέγχου, εξουσίας και καθοδήγησης, ας προχωρήσει και ας τονίσει με περηφάνια τη διάκριση: ότι εμείς λειτουργούμε ως ελεύθερη και ανεξάρτητη μονάδα.

Με μόνη άλλη προϋπόθεση ότι τα προϊόντα τους, οι υπηρεσίες που παρέχουν, είναι ισάξιες ή και καλύτερες από αυτά των ενταγμένων στις παγκοσμιοποιημένες αλυσίδες.

5. Ο »ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ» ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΑ

Πράγματι ο Μπαχ ανατρέπει όλη τη φιλολογία για τον δαιμονισμένο καλλιτέχνη που ζει μια σπάταλη ζωή κι απ’ αυτή τη σπατάλη κερδίζει η Τέχνη του. Ο Μπαχ με πολυμελή οικογένεια, με τα παιδιά να τσιρίζουν δίπλα του, μέσα στις περιπλοκές της ζωής, των επαγγελματικών του υποχρεώσεων  και των οικογενειακών του αναγκών προς το ζην, καθόταν στο τραπέζι του ή έπαιρνε το μουσικό του όργανο και έγραφε/έπαιζε αριστουργήματα, ήταν και είναι “κινούμενα Ιμαλάια” της μουσικής.

Γιατί από τον δέκατο όγδοο αιώνα αρχίζει αυτή η ιδεολογική ψευδοκατασκευή για τον συγγραφέα και καλλιτέχνη τον “εκτός”, που ζει πέραν ορίων και όρων, σε διαρκή κρημνοβασία και γίνεται μεγάλος απ’ αυτό τον λόγο. Αλκοόλ, κάπνισμα, ξενύχτι, ναρκωτικά, σεξομανία και άλλα πολλά, δήθεν για να καταλάβει τον κόσμο ο συγγραφέας και να τον αποδώσει. Όλη αυτή η φιλολογία για πέραν και πάνω από δεδομένα, για τον αμαρτωλό και καταραμένο καλλιτέχνη, δεν είναι παρά μια σκευωρία του συστήματος, που προάγει μια δήθεν ανατρεπτική και δήθεν κατεδαφιστική στάση, ενώ απλώς επικυρώνει τον σεβασμό στην υπεραξία.

Αυτό μου θυμίζει τις γκόμενες από το χωριό που όταν φτάνουν στην πόλη πρέπει να πιουν και μερικά ποτηράκια για να αφαιρέσουν το τελευταίο τους εσώρουχο. Οι μεγάλες γκόμενες είναι έτοιμες όταν πρέπει, ανεξάρτητα από τα προσθετικά και τα πλαίσια, τα διακοσμητικά και τα συνοδευτικά. Και οι μεγάλοι λογοτέχνες/καλλιτέχνες είναι έτοιμοι να φτάσουν με την εσωτερική τους δύναμη, με το ταλέντο τους, τη νοητική τους εμβέλεια και τη νοητική τους ελευθερία, στη μέθη την πνευματική που όλα τα συμπεριλαμβάνει, που ενσωματώνει όλο το σύμπαν μέσα τους,  και δεν χρειάζονται  διάφορα τεχνικά σκευάσματα και έξωθεν ενισχύσεις.

6.  ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΖΩΗ

Ο Ουίλιαμ Χόλντεν, ο Πάικ της Άγριας Συμμορίας, ο άνθρωπος που είπε στην ταινία το λυτρωτικό «let’s go», για την απελευθέρωση του Άνχελ [και την κάθε είδους απελευθέρωση], πέθανε στη μοναξιά του Χόλιγουντ. Το πτώμα του βρέθηκε στο διαμέρισμα του να όζει, μέρες πολλές μετά τον θάνατο του, γύρω του πολλά άδεια μπουκάλια ουίσκι.

Η Άγρια Συμμορία, 40 χρόνια μετά την προβολή της, παραμένει νεόκοπο νόμισμα.

7. Η ΚΥΠΡΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΜΕΝΕΙ ΟΡΘΙΑ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ

Επειδή στο ιστολόγιο γράφτηκαν αρκετά που συσχετίζονται με τον κινηματογράφο (Νονός του Κόπολα, Άγρια συμμορία του Πέκινπα, Οι αδιάφθοροι του Ντε Πάλμα), ο Σωτήρης Ραπτόπουλος μας έστειλε ένα σχόλιο για την Κύπρο, που το ανεβάζουμε εδώ, σε καίρια θέση, γιατί είναι καίριο. Τονίζοντας ότι με νύχια και με δόντια θα κρατήσουμε την Κύπρο ζωντανή και στη νέα επέλαση των θανατόπνοων, παλαιοανανικών και νεοανανικών, που αρχίζει σε λίγο.

Το σχόλιο του Σωτήρη Ραπτόπουλου τώρα:

…Το Κυπριακό μού  φέρνει συχνά στον νού μια άλλη ταινία του αμερικανικού κινηματογράφου, η «ΑΠΌΔΡΑΣΗ ΑΠΌ ΤΗ ΝΈΑ ΥΌΡΚΗ». Οι παλαιοί σύντροφοι του κεντρικού ήρωα, του Σνέηκ Πλίσκεν, έχουν μία πανομοιότυπη αρχική αντίδραση μόλις τον συναντούν: «Μα καλά, νόμιζα ότι εσύ ήσουν νεκρός!». Η Κύπρος, λοιπόν, «‘ώφειλε» να είναι νεκρή και εσποδωμένη από καιρό, η παρουσία της «μπερδεύει» τα πράγματα στην παγκόσμια συμφωνία…

8. ΚΙΒΩΤΟΣ ΚΑΙ ΚΙΒΩΤΙΟ

Η κιβωτός του Νώε ήταν μια σχεδία που μετέφερε τη ζωή, έπλεε για τη σωτηρία της ζωής. Το Κιβώτιο του Άρη Αλεξένδρου μετέφερε το κενό, τον θάνατο. Με το θέμα του κρατουμένου που δεν ξέρει που απευθύνεται, γράφει συνεχώς για την ιστορία του κιβωτίου και τη δική του διαδρομή και επειδή δεν υπάρχει ανταπόκριση από την αντίπερα όχθη των ανακριτικών αρχών ξαναγράφει την κατάθεσητου δίνοντας νέες διαστάσεις. Αυτά μου τα θύμισε ξανά οι δύο επιστολές του Μάριου μαρκοβίτη προς τον Στάλιν που τις γράφει μέσα στις φυλακές Μπουτίρκα. (Αρχειοτάξιο, Αθήνα, Οκτώβριος 2012, σ. 174-181. Δεν είμαι εχθρός του λαού, τονίζει στην επιστολή του ο Μαρκοβίτης. Άνθρωπος του κομμουνιστικού κινήματος, με δράση και πίστη, καταδικασμένος σε θάνατο στην Ελλάδα, μεταβαίνει στη Σοβιετική Ένωση