Archive for the ‘Ο φασισμός του εικοστού πρώτου αιώνα δεν θα ονομάζεται φασισμός’ Category

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

Ιουλίου 21, 2011

Το 1982, ακούστηκε και το εξής φρικιαστικό: Ότι τα παιδιά των πραξικοπηματιών δεν έχουν το δικαίωμα για υποτροφία από σχετικό ταμείο. Πέσαμε έτσι, ως κοινωνία και πολιτική σκέψη, στο μεσαιωνισμό και τον πρωτογονισμό, όταν η ενοχή μεταδιδόταν κληρονομικά. Όπως ανέφερα και στο ιστολόγιό μου, στις 18 Ιανουαρίου 2011,  “δίδασκα τότε (το 1982) στα σχολεία και η εικόνα που υπήρχε για μένα ήταν ότι βρισκόμουν γενικά κοντά στο χώρο της ΕΔΕΚ και στις ευρύτερες “προοδευτικές” δυνάμεις. Και μόνον η σκέψη ότι κάποιος μαθητής μου, που ο πατέρας του ήταν  στο στρατόπεδο των γριβικών, της ΕΟΚΑ Β’ ή ήταν απλώς αντιμακαριακός (μιλάμε για ένα μεγάλο ποσοστό πληθυσμού στο οποίο είχαν φορτωθεί όλες οι ενοχές για τις εξελίξεις του Κυπριακού), θα με έβλεπε, εμένα τον καθηγητή του, ως μέρος ενός μηχανισμού που θα τον περιθωριοποιούσε, θα τον τιμωρούσε, θα τον αντιμετώπιζε χωρίς ισοτιμία, μου προκαλούσε σκοτοδίνη. Ένιωσα ναυτία, μόλις το άκουσα σκέφτηκα να κατέλθω σε απεργία πείνας έξω από το Υπουργείο Παιδείας, μέχρι να ανακληθεί αυτή η δήλωση. Εν τέλει έγραψα ένα άρθρο με τίτλο «Η πορεία και η απορία μου» καταγγέλλοντας αυτή τη νοοτροπία. Το άρθρο αυτό, που αναδημοσιεύεται στο βιβλιαράκι για την Κάθαρση, πρωτοδημοσιεύτηκε εξ ολοκλήρου μόνο στη Σημερινή, το 1982.

Δέκα χρόνια μετά, συνάντησα ανθρώπους που το θυμούνταν αυτό το άρθρο και άλλους που το είχαν φυλαγμένο ακόμη”.

Πέρασαν από τότε τριάντα σχεδόν χρόνια. Όμως πριν μερικές μέρες, εν έτει 2011, η εφημερίδα Χαραυγή, τοποθετήθηκε το ίδιο φρικιαστικά. Με αφορμή παρεμβάσεις του βουλευτή Σωτήρη Σαμψών, για την καταστροφή στο Μαρί, η Χαραυγή έγραψε: “ο γιος του 8ήμερου δεν δικαιούται να μιλά για εγκληματίες” και ότι: “ το έχει παρακάνει ο γιος του 8ήμερου προέδρου του προδοτικού πραξικόπηματος Σωτήρης Σαμψών”.  Πήγαμε, αλοίμονον, πιο πίσω και από τις κοινωνίες της φεουδαρχίας, της πρωτόγονης κοινότητας και της ζούγκλας.

Η κληρονομική ενοχή, η μεταβίβαση της αμαρτίας στους απογόνους, που εδραίωσε και η ναζιστική νοοτροπία, επιστρέφει στην ευρωπαϊκή Κύπρο. Όταν από την αρχαία Ελλάδα περάσαμε στον πολίτη που είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, ανεξάρτητα από καταγωγή και σόι. Μα και σήμερα, σ’ όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, αποτελεί κεκτημένο του πολιτικού πολιτισμού και ουδείς τολμά να πεί παρόμοιες ανοησίες. Και παντού κυκλοφορούν παιδιά και εγγόνια ανθρώπων που διέπραξαν εγκλήματα του κοινού ποινικού κώδικα, που οι γονείς και οι παππούδες τους υπήρξαν δικτάτορες, ηγέτες καταπιεστικών καθεστώτων, αρχηγοί σοβιετικών κρατών που εξόντωσαν χιλιάδες σε στρατόπεδα καθώς και με άλλες μεθόδους καταστολής. Αυτά τα παιδιά και τα εγγόνια έχουν όλα τα δικαιώματα όπως κάθε άλλος, ουδείς ανασύρει το οικογενειακό τους παρελθόν, γιατί έχουμε φτάσει σε μια βασική θέση του πολιτικού πολιτισμού: ότι η ευθύνη αρχίζει και τελειώνει στον πολίτη. Η Κύπρος όμως επιστρέφει στον πολιτικό αταβισμό και στον πρωτογονισμό.

Χάρηκα, πάντως, την απάντηση που έδωσε ο Μάριος Δημητρίου στη Σημερινή (16 Ιουλίου 2011, σ. 13) για το θέμα αυτό με τίτλο “Ένα χυδαίο και ανυπόφορο ανέκδοτο”. Χάρηκα για την απάντησή του, χάρηκα και για την ευαισθησία της Σημερινής, που ήταν και  η μόνη εφημερίδα που τόλμησε τότε, το 1982, να δημοσιεύσει τη δική μου τοποθέτηση γι’ αυτές τις ανοησίες, γιατί οι άλλες εφημερίδες δεν τόλμησαν.

Υ.Γ. Καλοπροαιρετος φίλος, μού τονίζει. Μήπως μεροληπτείς; Δεν ακούονται κριτικές και για τα κείμενα του γιου του προέδρου; Απαντώ: Δεν είναι τις ίδιας τάξης οι κριτικές για τα κείμενα που δημοσιεύει ο κ. Χρίστος Χριστόφιας, ο γιος του Κυπρίου προέδρου. Δεν τον εγκαλούν για παλιές ενοχές, πράξεις ή αδικήματα  του πατέρα του, τον κρίνουν γιατί λειτουργεί, εν τινι μέτρω, ως δυναστεία και ως συγγενικό μέρος του σημερινού συστήματος εξουσίας.

Όμως είναι πολίτης αυτού του τόπου με δικαίωμα έκφρασης και γνώμης, όπως όλοι μας, γι’ αυτό και οι απαντήσεις και κριτικές για τα κείμενα του κ. Χρίστου Χριστόφια ας περιοριστούν στο περιέχομενο των κειμένων και στις απόψεις που εκφράζει και μόνο σ’ αυτά.

Advertisements

ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΩΝ

Ιουλίου 19, 2011

Το αφεντικό των Κυπρίων αντιεξουσιαστών

Υστερόγραφο στο σημείωμα: Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και η ευθύνη των διοργανωτών

Όταν κατηγορείται κάποιος εργοστασιάρχης ότι κατασκευάζει και προωθεί μολυσμένα τρόφιμα στην αγορά και ο κόσμος είναι αγανακτισμένος ζητώντας έρευνα/καταδίκη όμως οι αντιεξουσιαστές μοιράζουν φυλλάδια ότι φταίει ο ….καπιταλισμός, σημαίνει ότι λειτουργούν προστατευτικά για τον εργοστασιάρχη γιατί στο απτό και ευκρινές αίτημα για συγκεκριμένες ευθύνες που βαραίνουν συγκεκριμένο άτομο αυτοί, οι αντιεξουσιαστές, θολώνουν τα νερά με διάφορες θεωρητικές θολούρες. Κι όταν υπάρχει κατακραυγή εναντίον σταθμάρχη σε αστυνομικό σταθμό γιατί βασάνισε κρατούμενους και οι αντιεξουσιαστές φωνασκούν ότι φταίει το πατριαρχικό-στρατοκρατικό πνεύμα της κοινωνίας μας, σημαίνει ότι λειτουργούν υπέρ του σταθμάρχη γιατί τις συγκεκριμένες ευθύνες συγκεκριμένου ατόμου τις αναγάγουν σε κάποια θεωρητική θολούρα όπου κανένας δεν φταίει και κανένας δεν μπορεί και δεν πρέπει να πληρώσει.

Αυτά τα απλά, που τόνισαν πραγματικά μεγάλα αντιεξουσιαστικά πνεύματα και πραγματικά μεγάλοι ανατρεπτικοί θεωρητικοί, τα θυμήθηκα όταν στην εκδήλωση των αγανακτισμένων πολιτών για το έγκλημα στη ναυτική βάση, υπήρχαν διάφοροι γραφικοί Κύπριοι αντιεξουσιαστές που μοίραζαν φυλλάδια υπέρ της φυγοστρατίας και εναντίον του στρατού, που διακήρυσσαν ότι για όλα φταίει το στρατοκρατικό πνεύμα. Τόση σπουδή να υπερασπιστούν το αφεντικό τους, τόση σπουδή να προστατεύσουν τον μάστρο τους, δηλαδή τον πρόεδρο Δημήτρη Χριστόφια. Να τον βοηθήσουν δηλαδή έτσι ώστε το συγκεκριμένο και απτό αίτημα: να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες σε συγκεκριμένους ενόχους, για το έγκλημα στο Μαρί, να καλυφθεί από τη θεωρητική θολούρα.

Ο φασισμός του εικοστού πρώτου αιώνα δεν θα ονομάζεται φασισμός

Μαΐου 9, 2011


Ο φασισμός του εικοστού πρώτου αιώνα δεν θα ονομάζεται φασισμός. Μπορεί να ονομάζεται ακόμη και “προοδευτική απεικόνιση των πραγμάτων” ή ρηξικέλευθος τομή” ή οτιδήποτε άλλο θα σοφιστεί η σύγχρονη αναπηρία. Κανένας δεν θα δώσει, στη φασιστική πραμάτεια που προωθεί, το πραγματικό της φασιστικό όνομα, γιατί στη συνείδηση των λαών η φασιστική έκφραση έχει χρεοκοπήσει και απορρίπτεται, θα πρέπει, λοιπόν, να βρει ένα λουσάτο και εύπεπτο όνομα που συντείνει στην καλύτερη διακίνηση του “προϊόντος”. Ο φασισμός του εικοστού πρώτου αιώνα μπορεί να ονομάζεται ο Ιός της Κυριακής, σχέδιο Ανάν και άλλα πολλά, όμως όλοι θα τα παρουσιάζουν με εύηχα επίθετα και χαρακτηρισμούς. Γι’ αυτό και εγκαινάζεται στο ιστολόγιο αυτή η κατηγορία με τίτλο: Ο φασισμός του εικοστού πρώτου αιώνα δεν θα ονομάζεται φασισμός” που θα παρουσιάσει την πραγματική φασιστική έκφανση πολλών πραγμάτων, παρά τα εύηχα που τα συνοδεύουν. Ως πρώτο αυτοτελές κείμενο της κατηγορίας αυτής εντάσσεται το κείμενο “Σύγχρονες εκφράσεις εκφασισμού” που δημοσιεύτηκε και προηγουμένως, γιατί αποτελεί χαρακτηριστικό υπόδειγμα για όσα μιλάμε.

Στα σημερινά τώρα και στα εντελώς πρόσφατα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ανίερη και ανεπίτρεπτη “δολοφονία χαρακτήρα” που επιχειρήθηκε εναντίον του Θεοδωράκη επειδή τόλμησε να ασκήσει κριτική στο Ισραήλ και στο εβραϊκό λόμπι των ΗΠΑ. Ακυρώθηκε και αποκλείστηκε το έργο του Μαουτχάουζεν σε εκδήλωση στην Αυστρία.  Μια φασιστική πράξη εναντίον του Έλληνα μουσικοσυνθέτη.

Θυμάστε τους Έλληνες προοδευτικούς διανοουμένους που κάθε λίγο και λιγάκι γέμιζαν τις στήλες των εφημερίδων με υπογραφές για μύρια θέματα. Πολλές φορές για ήσσονος σημασίας. Σε όλα έβρισκαν την επέλαση του σκοταδισμού και των συντηρητικών δυνάμεων και συστρατεύονταν στον αγώνα τον καλόν. Τι θα κάνουν τώρα με την υπόθεση Θεοδωράκη και την ανεπίτρεπτη “δολοφονία χαρακτήρα” που υπέστη. Ο προοδευτικοί διανοούμενοι θα μιλήσουν ή θα λουφάξουν. 

Ο φασισμός του εικοστού πρώτου. ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΕΚΦΡΑΣΕΙΣ ΕΚΦΑΣΙΣΜΟΥ

Μαΐου 9, 2011


Ο φασισμός του 21ου αιώνα δεν θα ονομάζεται φασισμός. Θα ονομάζεται με οποιοδήποτε άλλο όνομα, από «προοδευτισμός» ή «ανακαινισμός» μέχρι ακόμη «σύγχρονη ματιά» ή «ρηξικέλευθος τομή» των γεγονότων. Οι εραστές της φασιστικής ιδεολογίας δεν θα προωθούν την πραμάτεια τους με το πραγματικό της όνομα, αφού ιστορικά η ιδεολογία αυτή έχει χρεοκοπήσει, οι λαοί και οι πολίτες έχουν αρνητικά συναισθήματα στο λεξιλόγιο του φασισμού. Γι’ αυτό και επιβάλλεται η απόκρυψη με εύηχα ονόματα ή με ονόματα παραλλαγής. Η πραμάτεια θα παραμένει όμως η ίδια.

Αναφέρω χαρακτηριστικά το σημείωμα της στήλης «Ιός της Κυριακής» σε αθηναϊκή εφημερίδα (Ελευθεροτυπία, 18 Φεβρουαρίου 2007, σ. 53 – 55)  με αφορμή την κριτική για το περιώνυμο ιστορικό βιβλίο της κυρίας Ρεπούση, για την ΣΤ’ Δημοτικού. Αντί λοιπόν να απαντήσει στα επιχειρήματα που ακούστηκαν εναντίον του βιβλίου, αντί να μπει σε ένα διάλογο κατάρριψής τους και κατεδάφισής τους το σημείωμα κάνει κάτι πολύ βολικό και εύπεπτο που παραπέμπει στα συναισθηματικά αντανακλαστικά των αναγνωστών του. Κρατά το χαρακτηριστικό «προοδευτικός» για τη συγγραφέα του βιβλίου και για τους υποστηρικτές της και αποδίδει τον τίτλο του «αντιδραστικού» σε όσους τόλμησαν να κάνουν κριτική. Χωρίς διάλογο και επιχειρηματολογία, οι υπεύθυνοι της στήλης κολλούν  απλώς βολικές ετικέτες. Έτσι αντιδράσεις εναντίον του βιβλίου της κ. Ρεπούση, αντιδράσεις που προέρχονται από τη δεξιά μέχρι την αριστερά, μπαίνουν όλες κάτω από τον «βολικό» τίτλο «Η μεζούρα της Εθνικοφροσύνης».

Αναφερόμενο σε υπογραφές κριτικής για το βιβλίο, τονίζει απαξιωτικά  ότι στις 4000 χιλιάδες περίπου υπογραφές (3, 736 για την ακρίβεια) υπάρχουν και 7 ιερείς. Ο εκφασισμός της σκέψης που προάγουν οι υπεύθυνοι της στήλης είναι εμφανής. Οι ιερείς δεν είναι κι αυτοί πολίτες, δεν ζουν στον ελληνικό χώρο, δεν δικαιούνται να έχουν άποψη και να την εκφράζουν; Ή όταν εκφραστούν υπέρ οποιασδήποτε γνώμης αυτή καθίσταται αμέσως αντιδραστική. ( Εν τω μεταξύ οι χιλιάδες άλλοι ιερείς που δεν υπέγραψαν θεωρούνται προοδευτικοί; Αγνοώ).

Ακόμη: Τονίζει ότι 275 που υπογράφουν αναφέρουν ως τόπο διαμονής τους την Κύπρο και άλλοι την Αυστραλία, τον Καναδά και τις ΗΠΑ και γράφει απαξιωτικά: «Απαιτούν δηλαδή αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα μιας άλλης χώρας στην οποία ζουν και εργάζονται». Με μια σπαθιά ο «Ιός της Κυριακής» διαγράφει  τη συμμετοχή στην πολιτιστική και θεωρητική ζύμωση που υπερβαίνει τα σύνορα και τις χώρες εργασίας, -όταν μας συμφέρει υπάρχει η παγκοσμιοποίηση, οι νόμιμες  ζυμώσεις και υποδείξεις από το παγκόσμιο χωριό κ.λ.π., κι όταν δεν μας συμφέρει ανασύρουμε τον εθνοκεντρισμό, μόνον οι κάτοικοι του ελληνικού κράτους δικαιούνται να έχουν άποψη. Τα μεγάλα πνεύματα του «Ιού της Κυριακής» θεωρούν λοιπόν ότι παιδαγωγικές, ιστορικές και άλλες θεωρητικές απόψεις, ζυμώσεις, κινήματα και προβληματισμοί θα κρίνονται μόνο από τους πολίτες της χώρας στην οποία παράγονται. Οι ανοιχτοί ορίζοντες τους οποίους καμώνονται οι του «Ιού» ότι ευαγγελίζονται δεν υπάρχουν πια. Μόνο οι εντός συνόρων.

Το σημαντικότερο. Τα παιδιά της Κύπρου θα διδάσκονταν από το ίδιο βιβλίο, όπως διδάσκονται και από πολλά άλλα βιβλία που εκδίδει ο Ο.Ε.Δ.Β. {Οργανισμός Εκδόσεως Διδακτικών Βιβλίων] της Ελλάδας. Οι Κύπριοι, λοιπόν, δεν δικαιούνται να κρίνουν τα βιβλία από τα οποία θα διδάσκονται τα παιδιά τους;

Υπάρχει και κάτι άλλο που αποδεικνύει ότι ο αθηναϊκός καιροσκοπισμός δεν έχει όρια, εφαρμόζει με ασυδοσία τα δυο μέτρα και σταθμά. Γιατί, για το σχέδιο Ανάν, η στήλη ο «Ιός της Κυριακής» εκφράστηκε με θέρμη και πρόβαλλε τις απόψεις των Ελλαδιτών διανοουμένων που το  υποστήριζαν. Οι Αθηναίοι διανοούμενοι είχαν λοιπόν άποψη για ένα σχέδιο που θα ζούσαν στο πετσί τους οι Κύπριοι, θα καθόριζε τον τρόπο ζωής τους και το μέλλον της Κύπρου ενώ οι Κύπριοι δεν πρέπει να έχουν άποψη για ένα βιβλίο του ΟΕΔΒ το οποίο θα διδάσκεται και στα κυπριακά σχολεία.

Ο φασισμός του εικοστού πρώτου αιώνα δεν θα ονομάζεται φασισμός.