ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΑ- 19 Ιουλίου 2014

Ο πρόσφατος θάνατος του συγγραφέα Χριστάκη Γεωργίου προκάλεσε τη λύπη και ανέσυρε από τα βάθη της μνήμης ένα μικρό επεισόδιο, που δείχνει ευσύνοπτα το πεδίο: «συγγραφέας – αναγνώστης» στο νησί μας, την αγωνία του Κύπριου συγγραφέα για την ανάγνωση του έργου του, τη λύτρωση που επιτελείται όταν ανακαλύπτει ότι κάποιος διαβάζει τα βιβλία του.

Δεκαετία του ’70 και όλοι σχεδόν οι Κύπριοι συγγραφείς κυκλοφορούσαν τα βιβλία τους με αυτοεκδόσεις, τα βιβλιοπωλεία λίγα κι αν κάποιο καταδεχόταν να βάλει το βιβλίο τους στα ράφια του δεν πουλούσε, όπως αναμενόταν, έστω και ένα αντίτυπο. Οι συγγραφείς έδιναν, λοιπόν, το βιβλίο τους σε κάποιους του κύκλου των γνωστών και των συγγενών και σε μερικούς λόγιους που γνώριζαν, και όλοι τούς εδιναν τα συμβατικά συγχαρητήρια, κάποια πιο στενά πρόσωπα το φυλλομετρούσαν και ελάχιστα το διάβαζαν, κάποτε από φιλική υποχρέωση.

Νέος φοιτητής τότε, φανατικός για γράμματα, εκμεταλλεύτηκα τη βιβλιοθήκη των Κυπριακών Χρονικών, που βρισκόταν στον προθάλαμο του οδοντιατρείου του Τάκη Χατζηδημητρίου. Δανείστηκα και διάβασα αρκετά βιβλία Κυπρίων συγγραφέων (Ήβη Μελεάγρου, Χριστάκη Γεωργίου, Γιάννη Κατσούρη και άλλους). Κάποτε, σε μια εξόρμηση για τις κομματικές δραστηριότητες της ΕΔΕΚ, συνόδευα τον Τάκη Χατζημητρίου, ο οποίος είπε ότι είχαμε περιθώριο για να περνούσε από τον Χριστάκη Γεωργίου και κάτι να του αφήσει. Περάσαμε λοιπόν από την περιοχή της Αγγλικής Σχολής, ο Τάκης Χατζηδημητρίου στάθμευσε, κατέβηκε κάτω και κάτι είπε και άφησε σε ένα άνδρα που συνοδευόταν από τη σύζυγό του. Ήταν νύχτα κι εγώ παρέμεινα στο αυτοκίνητο. Ο Τάκης Χατζηδημητρίου τους αποχαιρέτησε, μπήκε μέσα και ξεκίνησε κι εγώ ρώτησα  αν αυτός ο Χριστάκης Γεωργίου, που ανέφερε προηγουμένως, ήταν ο συγγραφέας του οποίου είχα διαβάσει τα βιβλία του Ρωγμές και Παράλληλοι. Μόλις το είπα αυτό, ο Τάκης Χατζηδημητρίου πάτησε φρένο και φώναξε απ’ το παράθυρο.

-Ξέρεις ότι έχω στο αυτοκίνητο μου έναν άνθρωπο, που διάβασε και τα δυο σου βιβλία;

Και τότε, αμέσως, το ζεύγος έκανε μεταβολή, ο Χριστάκης Γεωργίου και η γυναίκα του έτρεξαν προς την πλευρά του συνοδηγού, πλησίασαν προς το παράθυρο και με έβλεπαν. Με έβλεπαν σαν προϊστορικό μεγαθήριο, με παρατηρούσαν σαν το πιο παράξενο ον του πλανήτη, μα και σαν λύτρωση συγγραφική. Πράγματι, στην Κύπρο του ’70, ένας συγγραφέας που συναντά κάποιον εντελώς άγνωστό του, που διάβασε αυτοβούλως τα βιβλία του, χωρίς τους πειθαναγκασμούς των σχέσεων και της γνωριμίας, αποτελούσε το πιο αξιοσημείωτο γεγονός της συγγραφικής του διαδρομής.   Κατέβασα το τζάμι του παραθύρου και μιλήσαμε λίγο, του είπα τα ευμενή σχόλιά μου και οδεύσαμε μετά για την κομματική μας δουλειά. Αισθανόμουν ότι άφησα πίσω μου έναν συγγραφέα ευτυχισμένο.

Από την άλλη πλευρά, πολλοί συγγραφείς της Κύπρου έχουν την ψευδαίσθηση ότι κάποτε μάζες λαού θα συνωθούνται και  θα διαγκωνίζονται για να πάρουν τη νέα έκδοσή τους; Είναι γι αυτό που προσπαθώ να διαφωτίσω τον Μιχάλη Παπαδόπουλο και τον Κωστή Κοκκινόφτα, που διαβάζω κάθε νέο τους βιβλίο, ότι πρέπει να με προσέχουν γιατί αν χαθώ μπορεί να απολέσουν ίσως και το 50% του αναγνωστικού τους κοινού. Αυτοί, όμως,  με ακούν  και μειδιούν συγκαταβατικά. Όταν θα πάω στο καλό θα το καταλάβουν.

2 Σχόλια to “ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΙ Η ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ”

  1. various55 Says:

    Reblogged this on Εργαστήριον and commented:
    Προς άγραν αναγνωστών οι Κύπριοι συγγραφείς. Από τον Σάββα Παύλου.

  2. Zήνα Λυσάνδρου Παναγίδη Says:

    Πραγματικά, όλα όσα αναφέρεις είναι τραγικά.Μου άρεσε το χιούμορ σου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: