Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Η ΠΑΓΙΔΑ  ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

(γ’ μέρος του κειμένου: Αυτοί οι έξυπνοι τι θα κάνουν;)

Το πανέξυπνο συγκρότημα εξουσίας έβαλε πρωταρχικό στόχο το θέμα της ανάδειξης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.  Με ταυτόχρονη υποτονισμό των συλλογικών δικαιωμάτων.  Τα ανθρώπινα δικαιώματα αποτελούν κατάκτηση του ανθρώπινου πολιτισμού, ένα κορυφαίο επίτευγμά του. Όταν, όμως, πρωτοδιακηρύχτηκαν είχαμε τις κοινωνίες τσιμεντωμένες στους συλλογικούς θεσμούς, της αυτοκρατορίας, της φεουδαρχίας και του υπέρτατου κράτους, που διακανόνιζαν και διευθετούσαν όλα τα σχετικά της ανθρώπινης ύπαρξης, έτσι τα ανθρωπινα δικαιώματα έδιναν ανάσα και προστασία στο άτομο.

Ένα πράγμα, που προβάλλεται με επιμονή και απομονωμένα από το ευρύτερο πλαίσιό του και από τη γενικότερη κοινωνική πραγματικότητα και την κριτική της, καθίσταται στο τέλος ενισχυτικό της εξουσίας και της λογικής του σημερινού παγκοσμιοποιημένου συγκροτήματος δύναμης και επιβολής.

Έτσι, έγινε και με τα Ανθρώπινα διακαιώματα που, έπρεπε να γελοιοποιηθούν, να πάρουν το χαρακτήρα όχι των βασικών ελευθεριών του ατόμου αλλά της επιβράβευσης κάθε ιδιοτροπίας και παραξενιάς. Σήμερα, τα ανθρώπινα δικαιώματα κατάντησαν να σημαίνουν ότι ο πολίτης πηγαίνει στο σούπερ μάρκετ και επιλέγει για αγορά οποιοδήποτε προϊόν θέλει και αργότερα, στο διαμέρισμα του, πιέζει το τηλεκοντρόλ για να παρακολουθήσει οποιοδήποτε τηλεοπτικό κανάλι γουστάρει. Η πλήρης, με άλλα λόγια, έκφραση της ελευθερίας της βούλησης και του αυτόνομου και χωρίς δεσμεύσεις ατόμου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα απογειώνονται και κατισχύουν. Όλοι, λοιπόν, είναι ευχαριστημένοι και πιο πολύ η υπέρτατη εξουσία.

 Και αυτήν την αποβλάκωση την έφερε η προβολή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η απόκρυψη των συλλογικών δικαιωμάτων. Κάθε άνθρωπος είναι μόνος του, χωρίς την έννοια του συνανήκειν, του συλλογικού. Κάθε άνθρωπος, με την παντιέρα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πρέπει να απωλέσει τους συνεκτικούς δεσμούς που έχει, γλωσσικούς, κοινωνικούς, εθνικούς, της οικογένειας, της κοινότητας, της ενορίας, της συνοικίας, της χώρας κ.λπ.. Κάθε άνθρωπος γίνεται μεμονωμένος, με τις ψευδαισθήσεις του μεγαλείου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που δήθεν τον προστατεύουν, και έτσι μοναξιασμένος να γίνεται εύκολο παιγνίδι στα χέρια της διεθνούς ελίτ.

Κάθε ιδιοτροπία γίνεται παντιέρα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πράγματα που ενδιαφέρουν ένα ελάχιστο ποσοστό της ανθρωπότητας γίνονται κέντρο της προσοχής όλων, αφήνοντας κατά μέρος τα θεμελιώδη και βασικά προβλήματα της κοινωνίας και των συλλογικών προταγμάτων  πρέπει να ασχολούμαστε όλοι με τα αιτήματα μικρών ομάδων του πληθυσμού, που προβάλλονται με την εύφημο μνεία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, και αποτελούν το κέντρο της προσοχής μας και των ιδεολογικών ζυμώσεων και αντιπαραθέσεών μας.

Αύριο θα κατέβουν και οι κοπροφάγοι, γιατί όχι, υπάρχουν και αυτοί, θα εμφανίζονται στο εστιατόριο που τρώτε και θα τοποθετούν στο τραπέζι το πιάτο με τα ανθρώπινα σκατά και μ’ ένα κουταλάκι θ’ αρχίζουν να ευωχούνται. Κι αν αρχίσετε να αγανακτείτε ή να εκφράζετε δυσφορία, θα σας κλείνουν το στόμα η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, τα παπαγαλάκια στις εκπομπές και στις στήλες των δημοσιογραφικών συγκροτημάτων, ότι δεν έχετε πνεύμα ανεκτικότητας, δεν σέβεστε τα ανθρώπινα δικαιώματα των άλλων που είναι κοπροφάγοι και πρέπει κι αυτοί να απολαμβάνουν τα περιττώματα ανθρώπων και ζώων μαζί σας, γιατί κάθε άλλη λογική σημαίνει περιθωριοποίηση και αποκλεισμός τους και μη σεβασμός στα ατομικά τους δικαιώματα κ.λπ. κ.λπ.

Ανθρώπινο είναι και το δικαίωμα της εργασίας. Εκατομμύρια είναι οι άνεργοι νέοι της Ευρώπης. Ποιος θα υπερασπιστεί το δικαίωμα τους για εργασία; Κανείς, γιατί αυτά είναι μπανάλ θέματα ενώ το δικαίωμα της κοπροφαγίας θα προκαλέσει σάλο στις τηλεοπτικές συζητήσεις και στη ζύμωση των ιδεών, θα γίνει το κέντρο της προσοχής μας για καιρό.

Ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς ταυτόχρονη ανάδειξη των συλλογικών δικαιωμάτων, των δικαιωμάτων της συλλογικής αυτοδιάθεσης, αποτελούν μια πλεκτάνη της διεθνούς ελίτ, που κατατεμαχίζει την κοινωνία. Συλλογικά δικαιώματα, όπως τα ορίζει η επιστημονική ρυμοτομία και πολεοδομία και η περιβαλλοντική αγωγή, σημαίνει άνετα πεζοδρόμια για τη διακίνηση των πεζών, σημαίνει πλατείες της συλλογικής επαφής και του παιγνιδιού των παιδιών, σημαίνει ότι τουλάχιστον 2 χιλιάδες οικοδομικά τετράγωνα της Αθήνας πρέπει να κατεδαφιστούν αμέσως, να γίνουν ανοικτοί χώροι, πλατείες και αλσύλλια για να αναπνεύσει ο χώρος και οι άνθρωποι, Ποιος θα τα κατεδαφίσει; Ποιος θα αναλάβει το κόστος; Ποιος θα σεβαστεί τα συλλογικά δικαιώματα του Αθηναίου δημότη, που χρειάζεται πλατιά πεζοδρόμια και χώρους συλλογικής επαφής;

Γι’ αυτό φάε ανθρώπινα δικαιώματα ηλίθιε Αθηναίε και ζήσε μέσα στα συλλογικά περιττώματα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: