ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΟ ΦΙΛΟΣΗΜΙΤΙΣΜΟ Β’

 

 

ΓΙΑ ΤΟΝ ΙΣΟΠΕΔΩΤΙΚΟ ΦΙΛΟΣΗΜΙΤΙΣΜΟ

Έχω γράψει για ασκημομούρηδες Ισπανούς, για κοντόχοντρες γύφτισσες και χοντροπόδαρες Πολωνέζες, για Έλληνες με βρομερή αναπνοή και για  τις κακοντυμένες –σκέτο κιτσαριό- γυναίκες τους, για άπλυτους Μεξικανούς και λωποδύτες Ιταλούς, για κακούς Γερμανούς και υποκριτές Αμερικανούς.

Όμως, όταν γράφω για Εβραίους, τους παρουσιάζω αγγελικούς, γεμάτους αρετές, όμορφους και καλοσυνάτους. Όλους, άντρες και γυναίκες, μικρούς και μεγάλους. Τρελός είμαι να γράψω κάτι αρνητικό και να  μου δώσουν τη ρετσινιά του αντισημίτη; Όπως καλή ώρα  κάποιος μελετητής στη Νέα Εστία (Απρίλιος 2012, αρ. 1853, «Τόμας Μαν και αντισημιτισμός», σ. 478–511), που καταλογίζει, στον Τόμας Μαν, αντισημιτισμό για περιγραφές όπως η ακόλουθη: «η σύζυγός του ήταν απλώς μια άσχημη, μικροκαμωμένη Εβραία μ’ ένα γκρίζο φόρεμα ακαλαίσθητο. Στ’ αυτιά της λαμπύριζαν μεγάλα μπριλάντια» [από το έργο του Τόμας Μαν «Η βούληση για ευτυχία» (1896)].

Με τους Εβραίους τα βόλεψα, το πρόβλημα είναι ότι τα προοδευτικά πατριωτάκια μου τώρα θεωρούν ότι και κάθε κριτική αναφορά για Τούρκους έχει κι αυτή αρνητικά πρόσημα. Με τη θεωρία της «ετερότητας» και του «βλέμματος του Άλλου» [προσοχή: το α του Άλλου πάντα κεφαλαίο], επελαύνουν και κρίνουν κείμενα και λογοτεχνήματα όλων των εποχών. Και επειδή ο τίτλος του προοδευτικού, όχι του ειλικρινούς και ταλαντούχου, συγγραφέα, είναι πιασάρικος και κερδοφόρος, τι να κάνω, θα το καταπιώ κι αυτό, κι ας κινδυνεύω από ασφυξία,  και θ’ αρχίσω κάθε αναφορά μου για Τούρκους θα είναι σαν να καταγράφω μια αγγελική παρουσία.

Για να προχωρήσουμε με σοβαρότητα: Σημεία των καιρών, σημεία και τέρατα.

Συνήθως κάθε ρεύμα  σκέψης μπολιάζει θετικά το θεωρητικό και πνευματικό  πεδίο της κοινωνίας μέχρι το κίνημα αυτό να γίνει  εκκλησία και ιερατείο  με τα συμπαρομαρτούντα οφέλη στα στελέχη του (= ομάδα πίεσης, αλιείς ψήφων και ιμάντες μεταφοράς τους στα πολιτικά κόμματα που ανταποδίδουν για την προσφορά αυτή, νομή εξουσίας και προβολής, έμμεση ή άμεση κερδοφορία από επιδοτήσεις ερευνητικών προγραμμάτων, χρηματοδοτήσεις σχετικών εκδόσεων και εκδηλώσεων κ.λπ.).

Έτσι έγινε με τον φεμινισμό, τους ομοφυλόφιλους, το οικολογικό κίνημα, τον αντιρατσισμό κ.λπ. Μπόλιασαν θετικά την κοινωνία μέχρι που έγιναν βασική συνισταμένη της κυρίαρχης σκέψης και τα στελέχη τους, για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους, δεν μένουν στα βασικά και θεμελιώδη, που πάντα θα είναι θετικός ο επανατονισμός τους, αλλά αρχίζουν να ανακαλύπτουν λεπτομέρειες και ανθυπολεπτομέρειες για το θέμα τους, τις οποίες ανάγουν σε μείζον θέμα και για το οποίο προτάσσουν τα στήθη τους και καλούν όλους σε συστράτευση υπό την ηγεσία τους.  Επιβάλλουν, ακόμη, κανόνες, στάσεις και συμπεριφορές, τις οποίες παρακολουθούν ως αστυνομία, ως ιδεολογικός μηχανισμός εξουσίας και στο τέλος γίνονται αφόρητοι, καταπιεστικοί και  αποπνικτικοί.  Ο Εφέσιος το είπε πολύ επιγραμματικά: Ξυνόν αρχή και πέρας επί κύκλου περιφερείας.

Όπως έγραψα σε παλαιότερο σημείωμα για το θέμα του μονοδιάστατου φιλοσημιτισμού «σήμερα, μετά την εξαντλητική θεματογραφία του ολοκαυτώματος της χιτλερικής περιόδου και ειδικά μετά την κατάρρευση του σοβιετικού στρατοπέδου και τη χρονική απομάκρυνση από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, υπάρχει μια ανέλιξη που χαρακτηρίζεται από δύο κύριες κατευθύνσεις,  μία διαχρονική και μία συγχρονική, Η πρώτη κατεύθυνση: τώρα είναι ο εντοπισμός του αντισημιτισμού στη διαδρομή  κάθε χώρας και σε κάθε εθνική ιστορία. Συνέδρια, εκδόσεις, άρθρα, επιχορηγούμενα ερευνητικά προγράμματα, ταινίες και ιστορικά σίριαλ παρουσιάζονται συνεχώς, ξεσκονίστηκε κάθε σελίδα και εξετάστηκε κάθε πτυχή της  εθνικής ιστορίας κάθε χώρας με βάση τις στάσεις και συμπεριφορές απέναντι στο θέμα της εβραϊκής παρουσίας.

Ακόμη, σε συγχρονικό επίπεδο, εντοπίζονται και καταγγέλλονται κάθε εκδήλωση που χαρακτηρίζεται ως αντισημιτική. Συγκροτήθηκαν παρατηρητήρια, οργανώσεις, εκδίδονται έντυπα και διοργανώνονται συνέδρια. Η δουλειά τους: Σαρώνονται τα πάντα, εκθέσεις ζωγραφικής, εκδηλώσεις, ταινίες, βιβλία, δημοσιεύματα της σημερινής ζωής, για να εντοπιστεί κάθε αρνητική αναφορά και να στηλιτευθεί για αντισημιτισμό. Όλος ο πλανήτης ζει στο ρυθμό του ελέγχου αυτού, ενός ελέγχου διαχρονικού και συγχρονικού. Η ιστορική έρευνα για το θέμα, και ο κριτικός έλεγχος για φαινόμενα αντισημιτισμού της σύγχρονης ζωής, είναι ένα γεγονός που αξίζει να χαιρετιστεί αφού έρχονται στο φως τεκμήρια για την αποτρόπαιη καταπίεση των Εβραίων, για τις καταδιώξεις, τα πογκρόμ και το κυνηγητό που υπέστησαν σε διάφορες χώρες. Έτσι φωτίζονται άγνωστες πτυχές της ιστορίας και συντελείται η ιστορική αυτογνωσία μας. Ταυτόχρονα  υπάρχει σήμα κινδύνου για σύγχρονες εκφράσεις και νοοτροπίες αντισημιτισμού, που πρέπει να εντοπίζονται και να καταγγέλλονται.

  Η εργώδης αυτή  προσπάθεια συνεισέφερε αρκετά όμως χαρακτηρίζεται από εμμονές, περιορισμούς και ιδεοληψίες, που υπονομεύουν  την αντικειμενικότητα και επιστημονική αμεροληψία της, μα και την πολιτική της εμβέλεια.»

Λοιπόν, ένα ρεύμα σκέψης, που εντοπίζει τις αντισημιτικές αναφορές σε λογοτεχνικά έργα, και καλά κάνει, θα πρέπει, αν δεν είναι ιδεοληπτικό ιερατείο, να δει τρεις βασικές συνισταμένες  που θα κάνουν πιο σφαιρική την ερμηνεία του.

Το πρώτο είναι:  πώς αντιμετώπισε και τις άλλες εθνικές και θρησκευτικές ομάδες ο υπό εξέτασιν συγγραφέας;  Γιατί, αν ο εν λόγω συγγραφέας, έχει πιο αρνητικές αναφορές για άλλους, πιο έντονες από αυτές που αποδίδει στους Εβραίους, και εμείς περιοριζόμαστε μόνο στις εβραϊκές αναφορές, σημαίνει ότι λειτουργούμε μεροληπτικά, ιδεοληπτικά και όχι με ειλικρίνεια. Έχω διαβάσει, παλιά, τρία βιβλία του Τόμας Μαν, το Μαγικό βουνό με μάγεψε. Θυμάμαι που έχει πιο έντονες αρνητικές αναφορές σε μέλη άλλων εθνοτήτων και απορώ και εξίσταμαι γιατί ο μελετητής δεν στέκεται και σ’ αυτές. Παράγοντας έτσι ένα λόγο διάκρισης, ο Τόμας Μαν μπορεί να κρίνει όλες τις ράτσες της γης, όχι όμως τους Εβραίους.

Δεύτερο: να δει αν οι αρνητικές αναφορές είναι δικαιολογημένες, αν τις επιζητεί η οικονομία του έργου, αν στηρίζονται στην πραγματικότητα και αν λέγονται όχι από κακέμφατο και ιδεοληπτικό λόγο.

Τρίτο: να δει τι έγραφαν την ίδια περίοδο οι Εβραίοι συγγραφείς για τις άλλες μη εβραϊκές ομάδες. Εκεί θα δούμε και τη μαγκιά του μελετητή.[1]

Για να τελειώνουμε, θα κλείσω με την τελική μου θέση. Την ανέφερα κάποτε σε έναν εκπρόσωπο αυτών των υπό κρίσιν απόψεων.

Ύστερα από έντονη συζήτηση, στην οποία υποστήριξε διάφορα ισοπεδωτικά φιλοσημιτικά, ανάμεσα σε άλλα  ότι η μοίρα της ανθρωπότητας θα κριθεί από τη στάση της απέναντι στους Εβραίους (κι όχι και απέναντι στους Λαζούς, Κούρδους, Πομάκους και άλλους λαούς), του λέω κοφτά:

-Εγώ για τους Εβραίους έχω την πιο σκληρή θέση, και θα με αναγκάσεις να την πω.

-Λέγε, μου είπε ανήσυχος.

-Θες να στην πω, είσαι έτοιμος να την ακούσεις;

-Πες την, είπε σφιγμένος και κουμπωμένος, περιμένοντας να ακούσει τα χειρότερα αντιεβραϊκά, ίσως για φούρνους και σαπούνια.

-Λοιπόν, αν είσαι έτοιμος, άκουσε την: Οι Εβραίοι έχουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις όπως κάθε άνθρωπος.

Η θέση αυτή εκτός από την υπονόμευση στα ιδεολογήματα του ισοπεδωτικού φιλοσημιτισμού, εκτός από την ειλικρίνεια και την ισότητα, είναι και η πιο φιλοεβραϊκή θέση αφού βλέπει τους Εβραίους ως πρόσωπα, ως ανεπανάληπτες υπάρξεις, και όχι ως ισοπεδωτικό πολτό τον οποίο αντιμετωπίζουμε με εκ των προτέρων συγκατάβαση, δικαιολόγηση και θετική αναφορά.

Το θέμα είναι ότι αυτές οι κατευθύνσεις του ισοπεδωτικού φιλοσημιτισμού έχουν υποστεί αλλού ανελέητη κριτική, και από Εβραίους θεωρητικούς, όμως στην Ελλάδα, περιφερειακό κέντρο της διεθνούς θεωρητικής ζύμωσης, θα περάσουν χρόνια για να το αντιληφθούμε αυτό, γιατί είμαστε ευπειθείς και υπάκουοι στα διάφορα κέντρα ιδεολογικής εξακτίνωσης – ο επαρχιωτισμός στην Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Οι  Έλληνες (οι  Έλληνες!) απλώς να ακολουθούν,

“μήτε να κρίνουν ή να συζητούν,

μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο.”

Το θέμα είναι ότι αρκετοί Εβραίοι συγγραφείς σκιαγραφούν και με αρνητικά χαρακτηριστικά αρκετούς Εβραίους ήρωές τους και έτσι δίνουν πολυσύνθετο και πιο διεισδυτικό κείμενο, όμως ουδείς τους εγκαλεί για αντισημιτισμό γιατί είναι Εβραίοι, εμείς όμως, που δεν είμαστε Εβραίοι, με τέτοιες ιδεολογικές αστυνομίες εξαναγκαζόμαστε να γράφουμε προσεκτικά, μουδιασμένοι και επιφυλακτικοί, και να διατυπώνουμε ανοησίες μέσα στα πλαίσια του πολίτικαλλυ κορέκτ. Έτσι χάνει η λογοτεχνία.

Η ΣΗΜΕΙΟΛΟΓΙΑ ΜΙΑΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

 

Το γνωστό αμερικανικό περιοδικό Newsweek, στην κορύφωση της επίθεσης του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου, κυκλοφόρησε με ένα χαρακτηριστικό εξώφυλλο: Ισραηλινοί στρατιώτες, άριστα εξοπλισμένοι, μεταφέρουν με φροντίδα τραυματισμένο σύντροφό τους σε ένα υπερσύγχρονο ελικόπτερο του Ισραηλινού στρατού. Μια φωτογραφία αξίζει χίλιες λέξεις, μας υποδεικνύει τον τρόπο που υποβάλλονται κάποια πράγματα στη συνείδηση του αναγνώστη και του θεατή. Αξίζει, λοιπόν, να σχολιάσουμε αυτή τη φωτογραφία, για να δούμε με ποιο έμμεσο τρόπο προωθείται η αμερικανική και ισραηλινή οπτική, μέσα από ένα ευρείας κυκλοφορίας περιοδικό.

Μια αντικειμενική φωτογραφική κάλυψη του πολέμου στο Λίβανο, εκ μέρους του περιοδικού, θα μπορούσε να κέντρωνε στις τέσσερις συνιστώσες της πολεμικής εμπλοκής. Στους άμαχους, κυρίως, του Λιβάνου, αλλά και στους άμαχους του Ισραήλ, στους ένοπλους του Ισραηλινού στρατού και στους ένοπλους της Χεζμπολάχ.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να έδειχνε, στο εξώφυλλο του αμερικανικού περιοδικού, τα ερείπια των κατεστραμμένων κτηρίων, τους νεκρούς που ανασύρονται από αυτά. Όμως μια τέτοια εικόνα με ξεψυχισμένα και κομματιασμένα σώματα αθώων ενηλίκων και αθώων παιδιών, ή με τα καραβάνια των προσφύγων –

ένα εκατομμύριο άνθρωποι, που τρομοκρατημένοι έπαιρναν τους δρόμους της φυγής από το Νότιο Λίβανο, θα δημιουργούσε συναισθήματα εναντίον των επιθετικών δραστηριοτήτων του Ισραήλ και συμπάθειας υπέρ του Λιβάνου. Απορρίπτεται

Θα μπορούσε να δημοσίευε κάτι από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που αναφέρεται στην εισβολή των Ισραηλινών στο Λίβανο, τεθωρακισμένα, στρατιώτες, πυροβολικό και αεροπορία εν δράσει, όμως μια τέτοια φωτογραφία θα δημιουργούσε αρνητικά συναισθήματα για το Ισραήλ, ουδείς ταυτίζεται εύκολα με τον επιτιθέμενο και τη βία που εξασκεί. Απορρίπτεται.

Θα μπορούσε να δημοσίευε φωτογραφία από τις δραστηριότητες των ανδρών της Χεζμπολάχ, να εκτοξεύουν βλήματα Κατιούσα ή να προβαίνουν σε άλλες ενέργειες για την αντιμετώπιση της ισραηλινής εισβολής, όμως τέτοιες φωτογραφίες επαυξάνουν το βεληνεκές της αγωνιστικής μυθολογίας των σιιτών μαχητών, προβάλλουν και δημιουργούν συναισθήματα ανεπίτρεπτα για την αμερικανική και ισραηλινή πολιτική. Απορρίπτεται.

Θα μπορούσε να δημοσίευε φωτογραφίες από τους Ισραηλινούς, οι οποίοι σε καταφύγια ή σε αναγκαστική απομάκρυνση από τα σπίτια τους, πρόσφυγες σε πιο ασφαλισμένες περιοχές, προσπαθούσαν να προστατευτούν από τα βλήματα της Χεζμπολάχ. Όμως αυτή η φωτογραφία, που θα προκαλούσε συμπάθεια για τους Ισραηλινούς, υπονομεύει το κυρίαρχο μήνυμα που θέλει να εκπέμψει η αμερικανική και η ισραηλινή προπαγάνδα: Του πανίσχυρου Ισραήλ, που δεν μπορεί να τρωθεί. Απορρίπτεται. Η εικόνα του Ισραηλινού που τρέχει για να ξεφύγει δεν μπορεί να γίνει εξώφυλλο.

Με την ίδια λογική απορρίπτεται και φωτογραφία με νεκρούς Ισραηλινούς στρατιώτες  Όχι, λοιπόν,  νεκροί, γιατί ο νεκρός Ισραηλίτης υπονομεύει την εικόνα του κραταιού Ισραήλ, το κράτος αυτό επιβάλλεται στη συνείδηση των κατοίκων του πλανήτη ότι διαθέτει τον πιο ισχυρό και πιο αποτελεσματικό στρατό, άριστα εξοπλισμένο, που ξέρει πάντα να επιβάλλεται και να επιτυγχάνει τους στόχους του.

Η καλύτερη συνισταμένη της προώθησης της φιλοϊσραηλινής προπαγάνδας και της δικαίωσης του Ισραήλ ήταν, τελικά, η φωτογραφία που επελέγη για το εξώφυλλο του Newsweek. Στρατιώτες που μεταφέρουν πληγωμένο σύντροφό τους, δίπλα από ελικόπτερο και άλλους εξοπλισμούς. Η γενικότερη ιδεολογία που αναπαράγει η φωτογραφία: Υπάρχουν επιχειρήσεις του Ισραήλ στο λιβανικό έδαφος (όχι εισβολή ή αεροπορικές επιθέσεις), το Ισραήλ έχει και αυτό κάποιο τίμημα, (μην καθηλωθείτε στις φωτογραφίες των ερειπίων και των νεκρών αμάχων του τραγικού Λιβάνου) που το καταβάλλει για να διεκπεραιώσει την αποστολή του, όχι όμως νεκρούς που υπονομεύουν την εικόνα του άτρωτου Ισραήλ, απλώς τραυματίες που ενδεικτικά μεταφέρονται με προσοχή γιατί το Ισραήλ φροντίζει τα παιδιά του, και όλα αυτά συνηγορούν ότι το Ισραήλ πρέπει να έχει δικά του τα αισθήματα συμπάθειας και κατανόησης εκ μέρους όλων μας.

Ήταν, λοιπόν, η φωτογραφία αυτή η πιο καλή για να συγκαλυφθούν οι πραγματικές διαστάσεις της ισραηλινής εισβολής στο Λίβανο και μέσα σ’ αυτό το όργιο της καταστροφής να προβληθούν τα πιο ωφέλιμα για την Ισραηλινή προπαγάνδα.

Πίσω από τη βιτρίνα της δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας κρύβονται τόσα ιδιοτελή κίνητρα και τόσες εξυπηρετήσεις συμφερόντων. Η εποχή μας απλώς έχει μετατρέψει σε επιστήμη την τακτική αυτή. Να υπηρετείται η προπαγάνδα και σκοπιμότητα  όχι κραυγαλέα αλλά με έμμεσο, πλάγιο και ύπουλο τρόπο. Η φωτογραφία του Newsweek το απέδειξε περίτρανα.

Σημείωση: Όλα τα κείμενα που περιέχονται εδώ, γράφτηκαν με αφορμή το διάλογό μου με τον διευθυντή της Νέας Εστίας, εκτός από το προηγούμενο, που δημοσιεύτηκε στην εφ. Ο Φιλελεύθερος, Λευκωσία, 22 Σεπτεμβρίου 2006, σ. 8, και αναδημοσιεύεται εδώ ως ενδεικτικό στοιχείο της εβραϊκής σφραγίδας στα μεγάλα δημοσιογραφικά συγκροτήματα.

ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΝΑΖΙΣΤΕΣ ΚΑΙ Η ΤΙΜΩΡΙΑ ΤΟΥΣ

Υπάρχει το Κέντρο “Σιμόν Βίζενταλ”, που αναζητεί, σήμερα, επιζώντες συνεργάτες των ναζί. Κατάρτισε μάλιστα και κατάλογο  των καταζητουμένων και τους καταδιώκει για να τους εντοπίσει και να τους οδηγήσει στη δικαιοσύνη. «Αργά, αλλά όχι πολύ αργά», είναι ο τίτλος της εκστρατείας αυτής, που επιπλέον καθορίζεται ως η «τελευταία ευκαιρία» για τον εντοπισμό όσων ναζί τέλεσαν εγκλήματα πολέμου στο ολοκαύτωμα και βρίσκονται ακόμη εν ζωή. Για τον εντοπισμό τους δίδεται και χρηματική αμοιβή, αρκετών χιλιάδων ευρώ, στους πληροφοριοδότες που θα οδηγήσουν στη σύλληψή τους, κάτι που προκάλεσε την έντονη διαφωνία ότι αυτή η πράξη, με την προσφορά χρημάτων, προσβάλλει τη μνήμη των θυμάτων του ολοκαυτώματος.

Το Κέντρο Βίζενταλ ξεκίνησε αυτή τη νέα εκστρατεία μετά τη δίκη και καταδίκη του Τζον Ντέμιανουκ το 2011. Το δικαστήριο πήρε την απόφαση τότε, ότι ο Ντέμιανουκ συμμετείχε στη δολοφονία κρατουμένων του στρατοπέδου χωρίς να αποδειχθεί σύνδεσή του με συγκεκριμένο περιστατικό. Ήταν απλώς φρουρός και έτσι, μετά την καταδίκη αυτή, άνοιξε ο δρόμος για ευκολότερη καταδίκη δεσμοφυλάκων στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Χωρίς μάρτυρες, λοιπόν, χωρίς να υπάρχει σύνδεση του συγκεκριμένου προσώπου με συγκεκριμένες παράνομες πράξεις, θα καταδικάζονται. Και που ξέρουμε ότι ενέχονται; Διαβάζοντας εκατοντάδες βιβλία για κρατουμένους και φυλακές, στάθηκα σε αρκετές περιπτώσεις φρουρών και φυλάκων που στήριξαν κρατούμενους, τους ενίσχυσαν υλικά και ηθικά, τους προστάτευσαν, παρά τους κινδύνους και τις σκληρές ποινές που θα υφίσταντο αν αυτό γινόταν γνωστό στους ανωτέρους τους. Ή, ενώ βρίσκονταν στον επίσημο κατάλογο των φρουρών, ήσαν σε βοηθητικές-περιφερειακές υπηρεσίες, τροφοδοσίας, φρουράς, παροχής ηλεκτρισμού, και δεν είχαν οποιαδήποτε ανάμειξη με τα φρικιαστικά γεγονότα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η φρενίτιδα αυτή για καταδίκες παραβιάζει μια θεμελιώδη αρχή του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού: ότι πρέπει να υπάρχουν μαρτυρίες και σύνδεση του κατηγορουμένου με τα γεγονότα.

Ακόμη, ο πόλεμος τέλειωσε πριν 69 χρόνια. Όλοι οι ηγέτες, οι αξιωματούχοι και οι έχοντες κάποια υπευθυνότητα, στα κομβικά σημεία του ναζιστικού μηχανισμού και του ιδεολογικού παραλογισμού του, έχουν πεθάνει. Ποιοι απομένουν; Κάποιοι εικοσάχρονοι κατά την εποχή του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, που τώρα είναι ενενήντα χρόνων και πάνω.

Η γιαγιά μου, που μεγάλωσα κοντά της, στα 85 χρόνια της είχε πάθει γεροντική άνοια και δεν ήξερε ποιος είμαι, μου αφηγείται κάποιος πολιτικός αναλυτής. Αυτούς τι θα τους κάνουν; Θα τους οδηγούν στα δικαστήρια με καροτσάκια, ενενηντάχρονους με γεροντική άνοια και Αλτσχάιμερ; Θα τους δικάζουν και αυτοί δεν θα ξέρουν που είναι, θα νομίζουν ότι βρίσκονται σε αίθουσα του νοσοκομείου;

Στην Κύπρο, συμπλήρωσα εγώ, ο τουρκικός στρατός κατοχής έκανε, το 1974, παρόμοια με τους ναζί εγκλήματα. Όμως η Επιτροπή για τους αγνοούμενους (δηλαδή για τους αδήλωτους αιχμαλώτους πολέμου που εκτελέστηκαν με φρικιαστικό τρόπο από τους Τούρκους εισβολείς) δήλωσε ότι δεν επιδιώκει την τιμωρία κανενός. Ζητά απλώς πληροφόρηση από τις τουρκικές αρχές. Έχουμε το δικαίωμα, ως συγγενείς τους, να μάθουμε για τις συνθήκες σύλληψής τους και τον τρόπο που πέθαναν τα αγαπημένα μας πρόσωπα καθώς και το που είναι θαμμένα.  Αυτήν την πληροφόρηση, που θα μας λυτρώσει και θα μας αναπαύσει, ζητούμε από την Τουρκία, και όχι τιμωρία, τονίζουν άνθρωποι στενά συνδεδεμένοι με τους αγνοούμενους,  που είναι γονείς, αδέλφια και παιδιά τους. Και αυτά τα τονίζουν εδώ και πολλά χρόνια, δυο δεκάδες χρόνια μετά την εισβολή και την απώλεια των ανθρώπων που αγαπούσαν. Ίδια είναι και η στάση των αρμενικών κύκλων, απέναντι στην Τουρκία, για την αρμενική γενοκτονία, το ίδιο φρικιαστική όπως και η εβραϊκή γενοκτονία. Δεν ζητάμε την τιμωρία κανενός, ούτε αποζημιώσεις και ποινές. Απλώς ζητάμε την αναγνώριση της γενοκτονίας. Και η αρμενική γενοκτονία, εκ μέρους των Τούρκων, αποτέλεσε υπόδειγμα στους ναζί της χιτλερικής περιόδου, για να διεκπεραιώσουν τη δική τους γενοκτονία εναντίον των Εβραίων.

Η αλήθεια που λυτρώνει είναι το ζητούμενο και όχι η τιμωρία ύστερα από 69 χρόνια, για ανθρώπους που τότε ήσαν είκοσι χρονών. Θα ήταν καλό αν αυτοί οι γέροι επιζώντες ναζί του Β’ Παγκοσμίου πολέμου, που έχουν ένα-δυο χρόνια ζωής ακόμη, βρεθούν όχι ως καταδιωκόμενοι και άνθρωποι που θα προσαχθούν σε δίκη για να τιμωρηθούν, αλλά ως άνθρωποι που θα δώσουν τη δική τους μαρτυρία για μια τραγική περίοδο της ανθρωπότητας. Αν είναι ένοχοι: πώς  προχώρησαν στα αποτρόπαια που έκαναν, τι σκέφτονταν τότε, ποια ήταν τα κίνητρά τους, γιατί έδρασαν έτσι; Μια μαρτυρία που θα βοηθήσει στη δική τους κάθαρση και θα συντελέσει και στη δική μας ιστορική αυτογνωσία.

Το σημείωμα αυτό προκάλεσαν κάποια δημοσιεύματα που αναφέρονταν στην περίπτωση ενός 98χρονου στην Ουγγαρία που κατηγορήθηκε για εγκλήματα πολέμου. Το δημοσίευμα είχε ημερομηνία 18 Ιουνίου 2013 και ανέφερε ότι μετά την απαγγελία της κατηγορίας θα δικαζόταν σε τρεις μήνες. Πριν ξεκινήσει η δίκη, νέο δημοσίευμα, στις 12 Αυγούστου 2013, ανέφερε ότι πέθανε. Πρόσφερε μεγάλη υπηρεσία στο Ισραήλ ο  κατηγορούμενος, με τον θάνατό του, γιατί η δίκη ενός 98χρονου και η καταδίκη του για κάτι που έκανε, αν το έκανε, πριν από 70 τόσα χρόνια, θα δημιουργούσε αμφίθυμα συναισθήματα στην ανθρωπότητα. Αν όμως αυτός ο υπέργηρος εντοπιζόταν και πλησιαζόταν όχι ως συλληφθείς και κατηγορούμενος αλλά ως άνθρωπος για τον οποίο κανένας δεν ήθελε την τιμωρία του -και έτσι θα έχανε την πιθανώς ψεύτικη άμυνά του ότι είναι αθώος και δεν γνωρίζει οτιδήποτε- και απλώς τον καλούσαμε να δώσει μαρτυρία για όσα έζησε και έπραξε, πιστεύω ότι θα ήταν καλύτερα για την ιστορική αυτογνωσία μας. Η μαρτυρία του, ελεύθερη από δίκες και κατηγορίες, θα βοηθούσε να μιλήσει με ειλικρίνεια και να δώσει, ίσως, μια μαρτυρία σημαντική.

Γιατί, όμως, το Ισραήλ επιμένει τόσο πολύ, ύστερα από τόσα χρόνια, στο θέμα της τιμωρίας για το ολοκαύτωμα; Γιατί η υπόμνηση της περιόδου με τις καταδιώξεις των Εβραίων, είναι  πολύ προσοδοφόρος, ο καταδιωκόμενος Εβραίος είναι συνυπόστατο με τη θεμελιώδη κουλτούρα των εβραϊκών πληθυσμών, άρα επανατονίζεται ένα οικείο θέμα καθώς και οι ενοχές όλου του πληθυσμού του πλανήτη, σε μια εποχή που το Ισραήλ δεν είναι διωκόμενος αλλά διώκτης. Η εμμονή στο ολοκαύτωμα δημιουργεί άλλοθι για τις σημερινές επιθετικές επιλογές του Ισραήλ.

Μετά τη λήξη του πολέμου, οι Αμερικανοί μετέφεραν στις Η.Π.Α. σχεδόν τριάντα χιλιάδες Γερμανούς, στελέχη του ναζιστικού κόμματος, που ήσαν υπεύθυνοι για χειρότερα εγκλήματα πολέμου.  Τα μετέφεραν εκεί, και τους έδωσαν την αμερικανική υπηκοότητα, για να κερδίσουν από την τεχνογνωσία και τις ειδικότητές τους και για να ενισχύσουν τον συντηρητισμό της αμερικανικής κοινωνίας. Κανένας δεν τους καταδίωξε όπως και χιλιάδες «ευυπόληπτους» πολίτες της μεταπολεμικής Δυτικής Γερμανίας με εγκληματικό ναζιστικό παρελθόν. Το πανέξυπνο Ισραήλ επεδίωκε τότε την ίδρυση και εδραίωση του κράτους του και δεν ενοχλούσε τους βασικούς συμμάχους του (Αμερική, Γερμανία) με διώξεις πολιτών τους. Ακόμη, κανένας δεν ενοχλούσε τους Γερμανούς ναζί που στελέχωναν τη Δυτική Γερμανία γιατί αυτή αποτελούσε βασικό ανάχωμα εναντίον της κραταιάς και επίφοβης, τότε, Σοβιετικής Ένωσης.

Κανένας δεν πρόσφερε τότε αμοιβή για πληροφορίες και εντοπισμό ναζιστών εγκληματιών. Γιατί θα εντοπίζονταν δεκάδες χιλιάδες, κάτι που θα προκαλούσε αναταραχή, που δεν συνέφερε το Ισραήλ. Όταν πέρασαν τα χρόνια και πέθαναν ατιμώρητα τα υψηλά στελέχη του ναζιστικού κόμματος με πληθώρα εγκλημάτων, αρχίζει η στροφή προς τα ανώνυμα και απλά μέλη, που απλώς ήσαν εικοσάχρονοι φρουροί σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Στο θέμα των εγκληματιών πολέμου το Ισραήλ ακολουθεί έναν έξυπνα καιροσκοπικό τρόπο, το κρατά ανοικτό σε εύρος και συχνότητα που συμφέρει στην πολιτική του. Θέλει, απλώς, να το κρατά πάντα ανοικτό. Το 2030 θα ανευρεθεί, ίσως, και κάποιος 105 χρονών, που με την έναρξη του πολέμου ήταν 14 χρόνων και το 1945 ήταν ένας εικοσάχρονος φρουρός και θα προσαχθεί σε δίκη.

Για να δημιουργείται  ο φόβος   στην υπόλοιπη ανθρωπότητα, ότι οι Εβραίοι δεν συγχωρούν ποτέ.


[1]) Για το θέμα αυτό πρωτοέγραψα στο περιοδικό Ένωσις, (Λευκωσία) πριν από 21 χρόνια:

Θέση 91. Φασιστικά και ρατσιστικά

Φασισμός σήμερα είναι η προβολή εκατοντάδων ταινιών, σ’ όλες τις τηλεοράσεις του κόσμου, για το εβραϊκό ολοκαύτωμα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου κι ούτε μια ταινία για το ελληνικό και αρμενικό ολοκαύτωμα της Μικρασίας, με τα τρία εκατομμύρια νεκρούς.

Ρατσισμός σήμερα είναι σε χιλιάδες ταινίες και βιβλία να περιγράφονται λωποδύτες Ιταλοί, απατεώνες Έλληνες και εκβιαστές Τούρκοι κι όπου παρουσιάζονται Εβραίοι να ’ναι χωρίς ψεγάδι.

περ. Ένωσις, Λευκωσία, Μάιος 1991, αρ. 4-5, σ. 23

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: