ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ανοικτή επιστολή στον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας

            Ένας Ελλαδίτης θεωρητικός σημείωνε πριν από λίγο καιρό, με ανησυχία και οδύνη, τον ακόλουθο προβληματισμό: Η Ελλάδα, σε είκοσι πέντε χρόνια, θα έχει τριπλάσιο πλούτο από σήμερα. Αυτός ο πλούτος θα οδεύσει και σε έργα τέχνης, πολιτισμού και επιστήμης για να γίνει η Ελλάδα χώρα πολιτιστικής δημιουργίας και πνευματικής άνθησης, τόπος επιστημονικής και μορφωτικής ανέλιξης ή θα καταλήξει χώρα της ξιπασιάς, του αρχοντοχωριατισμού και του νεοπλουτισμού; Μια πλούσια χώρα που θα πλέει στη θάλασσα  της κακογουστιάς και του κιτς;

            Στην Ελλάδα προβληματίζονται και ίσως έχουν ελπίδες, στην Κύπρο διαισθάνεται κάποιος ότι το παιγνίδι έχει ήδη χαθεί, οδεύουμε στην πολιτιστική αφασία, ο αρχοντοχωριατισμός θα χαρακτηρίζει το ήθος το έθος και τις συνήθειές μας. Πλουτίζει συνεχώς η Κύπρος, ανεβαίνει το επίπεδο ευημερίας και πολυτέλειας, φτωχαίνει όμως πολιτιστικά.

            Ταξιδεύουν οι Κύπριοι στο Παρίσι και όταν τους ρωτάς: που πήγαν; αναφέρουν με περηφάνια: Γιουροντίσνευ. Τίποτε άλλο, αυτό τους έχει απομείνει στη μνήμη. Από το Παρίσι του Ουγκώ και της Νότρ Νταμ, των Ιμπρεσιονιστών, του Πικάσο και του Ροντέν,  του Σουρεαλισμού και της κινηματογραφικής πρωτοπορίας, από το ιστορικό Παρίσι της Γαλλικής Επανάστασης, της Κομούνας και του Γαλλικού Μάη, από το Παρίσι των μουσείων, των βουλεβάρτων και της ιδιότυπης ρυμοτομίας, του Σηκουάνα και των υπαίθριων βιβλιοπωλείων και τόσων άλλων που συνθέτουν την ξεχωριστή ομορφιά, την ιστορική και πολιτιστική συμπύκνωση της έννοιας Παρίσι,  τα πάντα έχουν χαθεί και μένει να ακτινοβολεί, με εκτυφλωτικό φως,  η Γιουροντίσνευ των περιχώρων. Καρακιτσαρία πρώτης και επαρχιωτισμός του κερατά.

            Αυτή είναι η Κύπρος του σήμερα. Για τον δημιουργό δεν έχουν πολλή σημασία  οι διάφορες αρνητικές συγκυρίες, με ευνοϊκό ή δυσμενές κοινωνικό περιβάλλον αυτός θα σκύψει στα γραφτά του και στην Τέχνη του με αφοσίωση και κόπο, για να δώσει την αλήθεια και την ποιότητά του. Ο αγώνας του λογοτέχνη και του καλλιτέχνη είναι καθαρά προσωπικός και συμβιβασμοί δεν χωρούν. Όμως δεν ζούμε σε κάποια ήσυχη και ασφαλή χώρα της Ευρώπης, ζούμε στην Κύπρο, όπου όλα πρέπει να τα βλέπουμε, στο συλλογικό και πολιτικό επίπεδο, με άξονα το θέμα της επιβίωσης του κυπριακού ελληνισμού. Η πολιτιστική άνθιση και δημιουργία είναι εκ των ων ουκ άνευ της κυπριακής επιβίωσης. Η Κύπρος θα αντέξει αν αντιτάξει ποιότητα και πολιτισμό, πράγματα που θα εμβαθύνουν στην ιστορική αυτογνωσία μας και τη, μέσω πολιτισμού, σύνδεσή μας με τον τόπο μας.

            Τι πάει λοιπόν στραβά, τι γίνεται λανθασμένα; Πρέπει να  συζητήσουμε το θέμα αυτό. Πρόσφατα, σε δημοσίευμα των αθηναϊκών Νέων, (Πέμπτη 9 Αυγούστου 2007) με τίτλο «Θέλουν ένα ΔΗΠΕΘΕ Κύπρου;» έγραψαν κατεδαφιστικά για την παρουσία του ΘΟΚ στα φεστιβάλ της Ελλάδας, Επιδαύρου και Αθηνών. Η μήτηρ πατρίς άφησε τις ενοχές της και κρίνει την πολιτιστική παρουσία και κατάθεση της θυγατρός Κύπρου με επικριτικό τρόπο. Ενώ μέχρι πριν από λίγα χρόνια υπήρχε μια σύμβαση: ότι και μέτρια, και χειρότερα από μέτρια, να ήταν η εικαστική, θεατρική και συγγραφική κυπριακή παρουσία ήταν υποχρέωση των Ελλαδιτών, λόγω των γνωστών ενοχών για την ελλαδική συμβολή στην κυπριακή τραγωδία,  να λένε συμβατικά κάποια καλά λόγια. Αυτό που εκμεταλλεύτηκε η κυπριακή μετριότητά μας με ασυδοσία, παρά την έλλειψη ταλέντου και αναζητήσεων, χωρίς μελέτη και βάθος, είχαμε τουλάχιστον σίγουρα κάποια καλά λόγια από την Ελλάδα.

             Μας πήραν λοιπόν χαμπάρι και από την Ελλάδα, ή, καλύτερα, η μετριότητα και η ημιμάθειά μας είναι τέτοια, που έχει ακυρώσει και τη συμβατική υποχρέωση των Ελλαδιτών για  να λένε καλά λόγια για κάθε κυπριακή δημιουργία και παρουσία. Όπως πάνε τα πράγματα θα αρχίσει να γελά μαζί μας κάθε πεποικιλμένο αιγίδιο της Ελλάδας και της Ευρώπης ενώ η Κύπρος, μέσα στις έντονες και δραματικές συγκυρίες που βιώνει την ιστορία της, κυριολεκτικά επί ξυρού ακμής, θα μπορούσε με την ποιότητά της να δώσει έργα πανελλήνιου και πανευρωπαϊκού κύρους. Μας έφαγε η νεοκυπριακή ιδεολογία και η κομματική καμαρίλα που διευθετεί τα πολιτιστικά του τόπου.

            Πρέπει, λοιπόν, να το συζητήσουμε, δεν υπάρχουν περιθώρια υπομονής.

Υ,Γ. 1). Γράφτηκε πριν έξι χρόνια, όταν ήταν πρόεδρος ο Τάσος Παπαδόπουλος.

2). Δεν δημοσιεύτηκε, παρέμεινε στο αρχείο.

3). Αναφέρεται σε μια εποχή  φαινομενικού πλούτου και ευημερίας Κύπρου και Ελλάδας. Τα πράγματα τώρα έχουν αλλάξει εντελώς, είμαστε σε περίοδο φτώχιας και ανέχειας.

4). Το στοίχημα της ποιότητας παραμένει και μέσα στις καταστάσεις αυτές, ο καλλιτέχνης και ο δημιουργός μπορούν να δώσουν έργα μεγάλης πνοής και σε ώρες δύσκολες.

5). Η μεγάλη αδυναμία του σημειώματος βρίσκεται στο σημείο που δεν επικεντρώνει στις δραματικές συνθήκες που βιώνει η Κύπρος, συνθήκες που μπορούν να εκλύσουν τεράστια αποθέματα πνευματικής προσπάθειας, ποιότητας και διεισδυτικότητας στα έργα τέχνης, φτάνει ο καλλιτέχνης να δει χωρίς παρωπίδες. Κι εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη του ΑΚΕΛ που μετέτρεψε τους λογοτέχνες και καλλιτέχνες σε χαζοχαρούμενους δημιουργούς, που μιλάνε διδακτικά σαν εύπεπτη μπροσούρα. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση των θεατρικών πραγμάτων του τόπου όπου το ΑΚΕΛ κυριαρχεί. Μια τόσο ζωντανή τέχνη όπως το θέατρο οι Ακελικοί ινστρούχτορες τη μετέτρεψαν σε ανούσια κηδεία διατεταγμένης πλήξης και κακομοιριάς.Το πρόβλημα βρίσκεται και στο ότι και οι πέραν του ΑΚΕΛ θεατρικοί (από τον ΔΗΣΥ και τους άλλους κομματικούς χώρους) αρχίζουν να σκέφτονται ΑΚΕΛικά, να έχουν την ίδια νοοτροπία μιζέριας, κακομοιριάς, εύπεπτου διδακτισμού.

6) 180 ηθοποιοί του ΑΚΕΛ, συνδικαλισμένοι μάλιστα, θίασοι προοδευτικοκρατούμενοι, σκηνοθέτες και συγγραφείς αρκετοί που υποβάλλουν τα σέβη τους στην Κεντρική Επιτροπή και επιβραβεύονται με ποικίλους τρόπους, αμέτρητα μετριότατα έργα που ανεβάζονται στη σκηνή με προοδευτικά μηνύματα, μπαίνουν στη μια μεριά της ζυγαριάς και έρχεται μόνος του ο κ. Βασίλειος Πτωχόπουλος με το έργο «1994» και ρίχνεται προς τον άλλο δίσκο της ζυγαριάς, κι αυτή γέρνει αμέσως προς το μέρος του, βαραίνει με τόσο εκκωφαντικό τρόπο που αγγίζει τη γη ενώ η άλλη πλευρά με τους τόσους Ακελοκρατούμενους θεατρικούς ανθρώπους τινάζεται προς την ανυπαρξία. Γιατί όλοι αυτοί δεν είναι παρά αέρας κουπανιστός, παραχαράκτες και άτολμοι, που δεν τολμούν να μιλήσουν για την αλήθεια του τόπου τους.

Κύριοι του Θεάτρου, θέλετε να προσφέρετε και να αφήσετε κάτι στην καλλιτεχνική ζωή αυτού του δύσμοιρου τόπου; Σκοτώστε τον ακελικό εαυτό σας, και κατά το «Ένα δύο, πολλά Βιετνάμ» του Τσε Γκεβάρα, δημιουργήστε ένα, δύο, πολλούς Πτωχόπουλους στα θεατρικά δρώμενα του τόπου.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ”

  1. Yiannis Violaris Says:

    Άξιος!
    Χαίρε δάσκαλε.
    Γιάννης Βιολάρης

    Sent from my iPad

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: