Ο αβάσταχτος επαρχιωτισμός του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου

Στην Κύπρο, πολλοί που καμώνονται τους προοδευτικούς, τους ριζοσπάστες και τους ανανεωτικούς δεν είναι παρά καιροσκοπικά ανθρωπάκια, εύκαμπτα και συμφεροντόστροφα. Θυμάμαι όταν ξεκινήσαμε την εκστρατεία για την κατοχύρωση της ελεύθερης ραδιοφωνίας στην Κύπρο. Όταν έγιναν ποικίλες εκδηλώσεις και δημοσιεύσεις για το θέμα αυτό, από την Ομάδα της Αυτοδιάθεσης, κατέβαιναν οι λεγόμενοι προοδευτικοί (δηλαδή Ακελικοί και άλλοι νεοκύπριοι από το ΡΙΚ, αλλά και από άλλους επαγγελματικούς χώρους) και μιλούσαν με αποτροπιασμό για το δικαίωμα αυτό, σαν να ήταν ένα διαβολικό επινόημα. Εν τέλει η ελεύθερη (ιδιωτική) ραδιοφωνία και τηλεόραση κερδήθηκε και αυτοί οι παμπόνηροι, οι προηγουμένως ενάντιοι, υπέβαλλαν αιτήσεις και προσλαμβάνονταν σε διάφορες θέσεις των ιδιωτικών σταθμών με παχυλούς μισθούς. Οι άνθρωποι που πρωτοστάτησαν για το δικαίωμα της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης δούλεψαν, έτρεξαν, υπέστησαν ακόμη ανακρίσεις και κλήσεις στο δικαστήριο και εν τέλει κατάφεραν να αυξήσουν και τις επαγγελματικές επιλογές και απολαβές των ανθρώπων που ήσαν καθέτως ενάντιοι στην ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση.

Θυμάμαι όταν άρχισε ο αγώνας για το δικαίωμα της μετάδοσης της ΕΡΤ στην Κύπρο. Αγώνας με εκδηλώσεις, αρθρογραφία και συλλογή υπογραφών, που κράτησε καιρό πολύ. Η αντίδραση από τους λεγόμενους νεοκύπριους ήταν λυσσαλέα. Με άρθρα και υπογραφές συλλογικής διακήρυξης διανοουμένων εναντίον της μετάδοσης στην Κύπρο της ΕΡΤ. Θεωρούσαν ότι η μετάδοση των εκπομπών της και στο νησί μας ήταν προδοσία, καταστροφή, κάτι το διαβολικό. Τώρα, με το προσωρινό κλείσιμο της ΕΡΤ από την ελληνική κυβέρνηση όλοι αυτοί άρχισαν τις διαμαρτυρίες, τα παράπονα και τις κατηγορίες για τη διακοπή, έκλαιγαν και τα δάκρυά τους κυλούσαν ποτάμι. Παραφράζοντας τον αρχαίο ποιητή αν η γη ήθελε συλλάβει από τα δάκρυα αυτά θα γέμιζε η Κύπρος κροκόδειλους.

Όμως το θέμα μας δεν είναι αυτό. Αν το Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κύπρου ήταν ένα ζωντανό τμήμα που μελετά τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα του νησιού αδέσμευτα και διεισδυτικά, για να συντελέσει στην αυτογνωσία μας, θα είχε ήδη διεκπεραιώσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα με το θέμα της μετάδοσης της ΕΡΤ στην Κύπρο, θα μάζευε τη σχετική αρθρογραφία της περιόδου 1985- 1991, που συνηγορούσε για την αναμετάδοση ή την απέρριπτε, ακόμη θα έδινε ένα ερωτηματολόγιο για τις σκέψεις και τα συναισθήματα της τότε εποχής, πριν από είκοσι πέντε περίπου χρόνια, και θα καλούσε όσους εκφράστηκαν υπέρ ή κατά να καταθέσουν και τη σημερινή τους κριτική και αυτοκριτική. Και στο τέλος θα προχωρούσε στη θεωρητική συνεισφορά, πώς και γιατί αναπτύχθηκαν τέτοιες στάσεις και νοοτροπίες στην Κύπρο.

Αν ήταν ένα ζωντανό Τμήμα. Δυστυχώς το Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου χαρακτηρίζεται από αβάστακτο επαρχιωτισμό, διακρίνεται από μια χωριατίλα στη σκέψη, δεν μπορεί να διανοηθεί και να κρίνει τις ιδιαίτερες συνθήκες, κοινωνικές και πολιτικές του νησιού με το δικό του αυτόνομο τρόπο, απλώς ως τρομαγμένα επαρχιωτόπουλα ακολουθούν τις προδιαγραφές που χαράσσουν ξένες σχολές και σκέψεις, είναι ευπειθείς που συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις, παράγοντας έναν θεωρητικό λόγο λες και οι Κύπριοι ζουν σε ένα προάστιο της Χάγης ή του Λονδίνου και όχι σε ένα μεταιχμιακό τόπο, με ιδιαιτερότητες και διαφορετικά δεδομένα.

Ένα ζωντανό και επιστημονικά καταρτισμένο τμήμα πολιτικών και κοινωνικών σπουδών στην Κύπρο πρέπει να διερευνήσει πληθώρα ιδιαίτερων θεμάτων και να παράγει λόγο θεωρητικό για τα θέματα αυτά ύστερα από τη συνολική θεώρηση. Π.χ. οι Κύπριοι φοιτητές πήγαιναν να σπουδάσουν στην Αμερική και συμμετείχαν σε εκδηλώσεις εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ, πήγαιναν στην Ελλάδα, την εποχή της δικτατορίας, και συμμετείχαν στην αντιχουντική ζύμωση και κινητοποίηση. Τι έκανε τους ακελικούς φοιτητές, που σπούδαζαν στις ανατολικές χώρες του σοβιετικού στρατοπέδου, να ταυτίζονται με τα καθεστώτα αυτά, να ενισχύουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς εναντίον των λαών στις χώρες όπου σπούδαζαν, ακόμη χειρότερα να λειτουργούν ως καταδότες στους μηχανισμούς καταστολής, θάβοντας έτσι συμφοιτητές και μέλη του λαού της χώρας που τους φιλοξενούσε; Τα δεδομένα και οι μαρτυρίες υπάρχουν για όσους θέλουν να ερευνήσουν το θέμα, οι φάκελοι είναι ογκώδεις. Θα τολμήσει το τμήμα πολιτικών και κοινωνικών σπουδών να αγγίξει αυτό το θέμα;

Όπως γράφτηκε και σε άλλο σημείωμα: στην Ελλάδα, δεκάδες λογοτέχνες της αριστεράς, την ίδια εποχή που τους κυνηγούσε η μετεμφυλιακή νικήτρια δεξιά με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο, έβλεπαν κριτικά και αμφισβητούσαν και τη σοβιετική τάξη και τις λογικές της (Άρης Αλεξάνδρου, Κατσαρός, Πατρίκιος και δεκάδες άλλοι). Η ιδεολογική αγνότητά τους και οι θυσίες που κατέβαλλαν γι’ αυτήν δεν επέτρεπαν εκπτώσεις,  η κριτική τους κάλυπτε και την κατάσταση στη Σοβιετική Ένωση. Εδώ αναπτύχθηκε ο απεχθέστερος φιλοσοβιετισμός, ο ακελικός άνθρωπος που δεν ρίσκαρε ποτέ, που δεν έκρινε ποτέ ριζοσπαστικά, δεν μπορούσε να προχωρήσει και στην κριτική του σοβιετικού μοντέλου, υπάκουε στην ηγεσία του και διακήρυσσε ότι η Σοβιετία αποτελεί τον επί γης Παράδεισο.

Ένα τμήμα πολιτικών και κοινωνικών σπουδών στην Κύπρο πρέπει να ερευνήσει και να καλύψει θεωρητικά το ζήτημα αυτό: γιατί δεν βγήκε από τον χώρο του ΑΚΕΛ κάποιος λογοτέχνης που να γράψει κάτι το κριτικό για τη Σοβιετία; Τι περίεργη πάστα είναι αυτοί οι λογοτέχνες του ακελικού χώρου;

Θα συνεχίσουμε αύριο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: