Archive for Ιουνίου 2013

Ευχαριστίες στον κ. Μιχαήλ Μ. της ΑΚΕΛικής εφημερίδας Γνώμη ή «νενίκηκά σε» κ. Πτωχόπουλε

Ιουνίου 29, 2013

Ευχαριστίες στον κ. Μιχαήλ Μ. της ΑΚΕΛικής εφημερίδας Γνώμη ή «νενίκηκά σε» κ. Πτωχόπουλε

          Με αφορμή κάποιο σχόλιο που  με υπονόμευε στην εφ. Ένωσις, είχα προκαλέσει τον κ. Πτωχόπουλο, του έριξα το γάντι για μια κονταρομαχία στη γιόστρα του αντιακελισμού. Ποιος, δηλαδή, γράφει πιο αντιακελικά. Και ανάρτησα το κείμενο «Όλοι στο φεστιβάλ νεολαίας και φοιτητών της Ε.Δ.Ο.Ν. ή οι νεκροί χορεύουν». Η πρόκλησή μου προκάλεσε και τα ακόλουθα ατομικά σχόλια:

  catrame λέει:

Ες αύριον τα σπουδαία, λοιπόν. Αναμένομεν την έναρξιν των εχθροπραξιών εναγωνίως.

 

  ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ λέει:
Αγαπητέ Σάββα, θα περιμένω με αγωνία την έκβαση της σύγκρουσης!!!

Κώστας

 

  Γειά σου Σάββα Παύλου. Σέ χαιρετώ από τήν Κρήτη. Τόν ξέσκισες τόν Φτωχόπουλο.

Τεύκρος Κωνσταντίνου.

 

  Πέτρος Παπαβαρνάβα λέει:
Κύριε Παύλου, νομίζω αποτύχατε. Ο κύριος Πτωχόπουλλος παραμένει ακτύπητος!

 

  catrame λέει:

Προβλέπω ντέρμπι. Αιωνίων.

 

  Σωτήρης Ραπτόπουλος λέει:
…τελικώς, τί απέγινε; Ο κος Πτωχόπουλλος απαξίωσε την πρόκληση; Απάντησε; Κρύβεται; Ετοιμάζει με αχίλλειον μήνιν την απάντησή του; Το κοινό διψά για περιπέτειες, θέαμα, την κλαγγή των όπλων, τη μυρωδιά του αίματος…. ίνα ακουστή, ξανά, το ηστγουντιανόν: ¨Έρριψα πέντε ή έξ βολάς; Αληθώς, ουκ αν καταριθμηθείησαν υπ’ εμού”

Ο κ. Πτωχόπουλος δεν απάντησε στο κείμενό μου (μέχρι στιγμής). Να δώσει, δηλαδή, πιο αντιακελικό κείμενο. Απάντησε όμως, από την αντίπερα όχθη, ο κ. Μιχαήλ Μ., στην ΑΚΕΛική εφημερίδα Γνώμη, ο οποίος με λούζει με απείρου κάλλους κοσμητικά επίθετα. (βλ. αναδημοσίευση του κειμένου του πιο κάτω). Ευχαριστώ τον κ. Μιχαήλ Μ. ο οποίος, με την παρέμβασή του, μου χάρισε τη νίκη. Η μόνη παράκλησή μου προς τον κ. Μιχαήλ είναι να γράφει τηρώντας τους κανόνες της ορθογραφίας. Επειδή το ημέτερο ιστολόγιο δεν ανεβάζει κείμενα με ανορθογραφίες αναγκάστηκα να διορθώσω αρκετά λάθη του [π.χ. γράφει  φίρδιν μίγδιν, το διόρθωσα: φύρδην μίγδην]. Όμως αυτά είναι άσχετα με το θέμα μας. Το κύριο:  Ο κ. Πτωχόπουλος ηττήθηκε κατά κράτος. Μια ζωή γράφει αντιακελικά και ποτέ δεν αξιώθηκε τέτοιας απάντησης από τους Ακελικούς, όπως στο δικό μου κείμενο. Αποδεικνύονται έτσι τα κείμενά μου πιο αντιακελικά. Ευχαριστώ, λοιπόν, τον κ. Μιχαήλ Μ. που μου έδωσε το στεφάνι της νίκης.

Advertisements

Ένα άρθρο -σχόλιο στο ιστολόγιο από τον Μιχαήλ Μ. στην εφ. Γνώμη

Ιουνίου 29, 2013

εφ. Γνώμη, Λευκωσία, Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2013

«ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΧΟΡΕΥΟΥΝ» (Για το Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ)

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα για έναν άνθρωπο να καταλαμβάνεται από μανίες και να εκδηλώνει απύθμενο μίσος για πράγματα και καταστάσεις.
Είναι κάτι σαν ψύχωση.
Αναφέρομαι στον κ. Σάββα Παύλου, μέχρι πρόσφατα ανώτερο λειτουργό στο Υπουργείο Παιδείας.
Τον κ. Σάββα Παύλου που ο λόγος του είναι πάντοτε ξύλινος και επαναλαμβανόμενος με μια μονότονη μονομέρεια και εμπάθεια που φτάνει τα όρια της εμμονής και του μίσους εναντίον της Αριστεράς.
Ο άνθρωπος ο οποίος ακόμα και την περασμένη βδομάδα όταν ρωτήθηκε για το θέμα της ΕΡΤ, «κατάφερε» να αναμίξει το ΑΚΕΛ στην όλη υπόθεση!
Είναι ο άνθρωπος που τον κάλεσαν σε τηλεοπτικό δελτίο το βράδυ της αποκατάστασης από το Υπουργικό Συμβούλιο των δολοφονημένων Αριστερών από την ΕΟΚΑ και αντί να μιλήσει για το θέμα θυμήθηκε τα γκούλαγνκ, τον Στάλιν και δεν ξέρω άλλο τι.
Ο κ. Παύλου έχει μια μοναδική ικανότητα να συνδέει τα πάντα με το ΑΚΕΛ και να χύνει τη χολή και το όξος του.
Και να σκεφτεί κάποιος ότι ο κύριος αυτό ήταν λειτουργός στο Υπουργείο Παιδείας και κατεύθυνε πράγματα και καταστάσεις.
Μόνο έτσι μπορεί να εξηγηθεί η πολεμική που δέχθηκε η κυβέρνηση Χριστόφια στο Υπουργείο Παιδείας για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.
ΤΑ ΠΤΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΔΟΝΙΤΩΝ
Σε ένα λιβελλογράφημα που δημοσίευσε στον ιστότοπό του στις 5 Ιουνίου 2013 αναφέρεται στο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ με τον προκλητικό τίτλο:
«ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Δ.Ο.Ν. Ή ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΧΟΡΕΥΟΥΝ» χαρακτηρίζει τους ΕΔΟΝίτες πτώματα.
Ιδού η σχετική περικοπή:
«Πτώμα: από το πίπτω (παρακείμενος: πέπτωκα) και πτώσις. Πτώμα σημαίνει το πεσμένο, η φράση “όρθια πτώματα” αποτελεί σχήμα οξύμωρο, όταν δύο έννοιες είναι φαινομενικά αντίθετες ωστόσο στο βάθος δημιουργούν μια νέα λογική αλληλουχία.
Στην κυπριακή κοινωνία κυκλοφορούν πολλά όρθια πτώματα, στο φεστιβάλ της ΕΔΟΝ θα αποτελούν το κυρίαρχο θέαμα.
Όλοι, λοιπόν, στο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ, που θα γίνει το τριήμερο 3 έως 5 Ιουλίου. Όλοι εκεί, για να δείτε την πιο γερασμένη νεολαία του κόσμου, σαρξ εκ της σαρκός από ένα κόμμα που όταν ο λαός μας, Έλληνας ωραίος και γενναίος, τα έβαζε με τον Άγγλο κατακτητή δίνοντας αφειδώλευτα θυσίες και αίμα (Οκτωβριανά 1931 και αγώνας 1955-59) αυτοί απουσίαζαν και σαν μικρομπακάληδες μετρούσαν μικροκέρδη και μικροζημιές. Πάντα χωρίς ανάταση και έξαρση, εκφράζοντας ό,τι πιο επαρχιώτικο έβγαλε αυτός ο τόπος,  γιατί το κόμμα τους συμπυκνώνει τη νεοκυπριακή κυπριώτικη κυπριακή κυπριακότητα. Πάντα θαυμαστές και υπηρέτες της αγγλικής αποικιοκρατίας, πάντοτε αγγλόφιλοι.
Που λουφάξανε την εποχή της χουντικής λαίλαπας, κρεμούσαν τη φωτογραφία του Ασλανίδη, πήγαιναν στην δεξίωση του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, κερνούσαν γλυκό καρυδάκι στο πραξικόπημα.
Που μετά την εισβολή χαϊδεύουν τον Τούρκο κατακτητή.
Όλοι στο Φεστιβάλ Νεολαίας της ΕΔΟΝ για να δείτε όρθια πτώματα, σκελετούς από το χρονοντούλαπο να χορεύουν και να τραγουδούν, ξεφτίδια ιδεολογικών συνθημάτων από τον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας».
Αυτός είναι ο λόγος του δήθεν διανοούμενου Σάββα Παύλου, που θεωρείται ένας από τους πνευματικούς πατέρες του ψευτοπατριωτισμού, που στο όνομά του προωθούν τη διχοτόμηση της Κύπρου.
Όπως διαπιστώνει ο αναγνώστης ο λεγόμενος διανοούμενος της διχοτόμησης επαναλαμβάνει μια σειρά από συκοφαντικούς ισχυρισμούς που διατυπώνονται για χρόνια, χωρίς όμως ποτέ να αξιωθεί να παραθέσει έστω και ένα αποδεικτικό στοιχείο των συκοφαντιών που τόσο αναίσχυντα εξακοντίζει.
Και συνεχίζει το υβρεολόγιό του:
«Νέους χωρίς πολιτιστική, γλωσσική και εθνική συνείδηση, που νομίζουν ότι η Ιστορία της Κύπρου ξεκινά το 1960, άντε είκοσι χρόνια προηγουμένως με την ίδρυση του ΑΚΕΛ, άντε άλλα δεκαπέντε προηγουμένως με την ίδρυση του Κ.Κ.Κ.. Νέους που καμώνονται πως δεν υπάρχει κατοχή, πως ο τουρκικός επεκτατισμός έβαλε το σπαθί στο θηκάρι. Γερασμένους νέους, άβουλους, μια αποπνικτική μετριότητα».
Αλήθεια, πόση εμπάθεια και πόσο μίσος χρειάζεται από ένα άνθρωπο για να γράψει όλες αυτές τις αηδίες;
Που δίνει την εντύπωση ότι δεν ζει σε αυτόν τον κόσμο αλλά σ’ ένα δικό του, φανταστικό κόσμο, που τον έφτιαξε μέσα στο μυαλό του και ζει κλειδωμένος μέσα σ’ αυτόν;
Θέλει να ξεχνά ότι απόψεις σαν τις δικές του κουβάλησαν τον Αττίλα στην Κύπρο;
Ή νιώθοντας ενοχές προσπαθεί να ρίξει αλλού τις ευθύνες;
“Ξεχνά” ο κ. Παύλου ότι η ΕΔΟΝ είναι η μόνη οργάνωση νεολαίας που σε κάθε συγκέντρωσή της κάνει αναφορές στην κατοχή και στην αναγκαιότητα της λύσης του Κυπριακού;
“Ξεχνά” ο κ. Παύλου ότι η μόνη οργάνωση που από το 1974 ανελλιπώς διοργανώνει αντικατοχικές εκδηλώσεις, σε βαθμό που κάποιοι (του κ. Παύλου συμπεριλαμβανομένου) να την ειρωνεύονται;
Μέσα στις ασυναρτησίες του ο Σάββας Παύλου εμπλέκει στον κυκεώνα του κειμένου του και τη… «Σοβιετία», διερωτώμενος γιατί κανένας ΑΚΕΛικός δεν άσκησε κριτική στην πρώην Σοβιετική Ένωση!!!
Όλα φύρδην μίγδην, για να δείξει ότι γνωρίζει, ότι ασκεί κριτική, ότι τέλος πάντων είναι κάποιος και θα πρέπει να του δώσουν και σημασία.
Αυτό είναι κατάντημα για κάποιον που θέλει να ονομάζεται άνθρωπος του πνεύματος.
Που ξεκίνησε από «αριστερά» και πήγε όσο πιο δεξιότερα μπορεί να πάει άνθρωπος.
Προβληματίστηκα αν θα σχολίαζα το άρθρο του.
Το έπραξα όμως για να γνωρίζει ο κάθε Κύπριος τι ανθρώπους έχουμε ανάμεσά μας.
Αμετανόητα ναρκισσιστές, υπερόπτες και προσβλητικούς με ό,τι διαφωνούν.
Κλείνω το άρθρο παραθέτοντας την κατάληξη του άρθρου του:
«Όλοι στο φεστιβάλ νεολαίας της ΕΔΟΝ. Θα δείτε πράγματα θαυμάσια, σκελετούς να χορεύουν, όρθια πτώματα».
Να τους ζήσουν, λοιπόν, και να τους χαίρονται τέτοιους «διανοούμενους».(Από τη ΓΝΩΜΗ)

Σχόλια έως το μεσημέρι 29 Ιουνίου 2013

Ανώνυμος είπε…

Και όλα αυτά για μια προαγωγή τη γέριμη που έθελε να την πάρει πριν αφυπηρετήσει… κατά τα άλλα ου περι χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα (αλλά περί εφάπαξ..:-)

Ανώνυμος είπε…

Πεεεεεεεεεεε αρρώστειααααααααααααα ο τύποοοοοοοοοοοοοοος

χριστάκης χαραλάμπους είπε…

Κύριε Μιχαηλ εσεις που είστε…..πατριώτης τολμάτε να αναιρέσετε όσα λέει ο εν λόγω κύριος; Πάντως αυτό δεν το κάνετε ποτέ όταν σας στριμώχνουν. Δείγμα και της πλύσης εγκεφάλου που γίνεται στο ΑΚΕΛ είναι και τα σχόλια. Ούτε ένας δεν τόλμησε να σας ρωτήσει γιατί δεν απαντάτε!!!

Μιχάλης είπε…

@ Χριστάκης Χαραλάμπους: Διερωτώμαι αν έχεις όρεξη για διάλογο.
Σου απάντησα στην προηγούμενη ανάρτηση αλλά ούτε φωνή ούτε ακρόαση από πλευράς σου.
Αν έχεις διάθεση για διάλογο θα μπω στον κόπο να σχολιάσω.
Αν όχι δεν αξίζει τον κόπο.

Ντίνα Κυριάκου είπε…

Μόνο περιφρόνηση του αξίζει, τίποτε άλλο.

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗ Οι Μύριοι του Ξενοφώντος και η Ψυχώ του Χίτσκοκ

Ιουνίου 28, 2013

ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Οι Μύριοι του Ξενοφώντος και η Ψυχώ του Χίτσκοκ

Έχουν γραφτεί πολλά  για την κραυγή  “θάλαττα θάλαττα” του Ξενοφώντος, που καταδηλώνει την έννοια του τελεσφόρου και της σωτηρίας, εκφράζει μια συμβολιστική συμπύκνωση, πανανθρώπινη και υπεριστορική. Έτσι πολλοί, όταν επισκέπτονται την περιοχή αυτή της Μικράς Ασίας, όπου πορεύτηκαν ο Ξενοφών και οι στρατιώτες του, ανεβαίνουν στο όρος Θήχης για να δουν από τον ίδιο τόπο, όπως οι Μύριοι, τη θάλασσα στο βάθος.

Ο χώρος εκεί στο όρος Θήχης δεν είναι πια κάτι το συνηθισμένο, η περιπέτεια των ανθρώπων και, κυρίως, το κείμενο του Ξενοφώντα, τον μεταμορφώνουν σε κάτι που υπερβαίνει το φράγμα του χρόνου.

Σκέφτομαι ότι αν ο Χίτσκοκ γύριζε την ταινία Ψυχώ (1960) σε κάποιο εν ενεργεία και συνηθισμένο μοτέλ της Αμερικής, αυτό θα είχε προενοικιασμένα τα δωμάτια του για τα επόμενα διακόσια χρόνια. Σήμερα, 63 χρόνια μετά την προβολή της ταινίας, πωλούνται ακόμη σουβενίρ για το αριστούργημα αυτό του Χίτσκοκ, η κουρτίνα μπάνιου “Ψυχώ», με τυπωμένο πάνω της το ανυψωμένο χέρι που κρατάει μαχαίρι, κάνει θραύση. 

Εκατομμύρια άνθρωποι θα ήθελαν να περάσουν μια βραδιά στο μοτέλ αυτό, το Bates Motel, ειδικά να μείνουν μια νύχτα στο δωμάτιο όπου έμεινε η Μάριον Κρέιν (Τζάνετ Λι) και να ζήσουν την ατμόσφαιρα εκεί όπου εκτυλίχθηκε αυτή η σκηνή του φόνου με τον Νόρμαν Μπέητς (Άντονυ Πέρκινς) τον ψυχωτικό δολοφόνο, που ανασπειρώνει την εξέλιξη σε μια νέα τραγική έκφανση, πέραν της πρώτης που σφραγίζει την αρχή της ταινίας (=υπεξαίρεση χρημάτων, διαφυγή, κατάλυση στο μοτέλ, για την ξεκούραση της νύχτας).

Εκατομμύρια θα ζητούσαν κράτηση για το δωμάτιο αυτό, το εισιτήριο της κράτησης θα γινόταν ακόμη αντίτιμο συναλλαγής [=για τα χίλια δολάρια που απαιτούνται, πάρτε οκτακόσια σε μετρητά κι ένα εισιτήριο αξίας 200 δολαρίων για διανυκτέρευση στο Bates Motel, στις 17 Οκτωβρίου του 2127] και θα γινόταν αυτό δεκτό στη συναλλαγή.

Θα γινόταν αυτό γιατί, κατά το Ούτος Εκείνος του Λουκιανού και του Καβάφη, το δωμάτιο αυτό θα υπερβαίνει όλα τα άλλα, γιατί σ’ αυτό τούτο το μοτέλ, και στο συγκεκριμένο δωμάτιο, γυρίστηκε η φοβερή ταινία, που θα το έκανε να υπερβαίνει τα φράγματα του χρόνου. Πλην το Μοτελ που γυρίστηκε η ταινία  Ψυχώ του Χίτσκοκ, χρησιμοποιήθηκε και για δυο τρία άλλα διαφορετικά γυρίσματα και μετά κατεδαφίστηκε.

Πανεπιστημιακός επαρχιωτισμός και μετάδοση της ΕΡΤ στην Κύπρο

Ιουνίου 18, 2013


 

Μιλήσαμε για δεύτερη συνέχεια επί του θέματος «Ο αβάσταχτος επαρχιωτισμός  του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου», με αφορμή τη μετάδοση των εκπομπών της ΕΡΤ προς την Κύπρο και τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν όταν μπήκε το αίτημα αυτό. Φίλοι, μού ετοίμασαν έναν κατάλογο με θέματα και προβληματισμούς που το τμήμα αυτό τα φοβάται όπως ο διάβολος το λιβάνι. Γιατί στο τμήμα αυτό, άνθρωποι της μπροσούρας και της ευπείθειας προς τα ξένα κέντρα, με προκατ απόψεις και ιδεοληψίες, ακόλουθοι του politicallycorrect –αυτής της ηλίθιας αμερικανικής μόδας που υπονομεύει το ορθώς σκέπτεσθαι- δεν θέλουν να εμπλακούν και να μολυνθούν από δήθεν εθνικισμούς. Έτσι τους διαφεύγει η αλήθεια αυτού του τόπου μα και η επιστημονική ακεραιότητα.

Όμως ας μη συνεχίσουμε στο θέμα αυτό, ας παραμείνουμε στο αρχικό ερέθισμα που είναι οι αντιδράσεις για την ΕΡΤ με την αναδημοσίευση τεσσάρων σημειωμάτων για την ιδεολογική πάλη που έγινε πριν από πολλά χρόνια. Εξ άλλου, έστω και εμμέσως, εμπλέκεται και ένας από τους διδάσκοντες στο τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών, ήταν μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού που δημοσίευε τις ανοησίες οι οποίες προκάλεσαν τα σημειώματα αυτά.

Ακολουθούν, λοιπόν, τα ακόλουθα τέσσερα άρθρα:

1.      «Εξ υπαρχής» παρωχημένοι και ΕΡΤ

2.     Προοδευτικοί και ΕΡΤ στην Κύπρο

3.     Το νοητικό κεκτημένο

4.     Για να μαθαίνουν οι νεότεροι

 

 

1.     «Εξ υπαρχής» παρωχημένοι και ΕΡΤ

 

Έχουν υποδειχθεί αρκετές φορές οι εγκλωβισμοί των διανοουμένων μας στην ασφάλεια και την επανάπαυση των ήδη μελετημένων, η αδυναμία της διανόησης του νησιού, πολλές φορές, να εκφέρει λόγο για τις ιδιαίτερες συνθήκες της Κύπρου και τελικά να λειτουργήσει απελευθερωτικά, να συντελέσει στην αυτογνωσία μας. Είναι χαρακτηριστικές οι μελέτες που προωθούνται στο χώρο της κοινωνιολογίας και της πολιτικής: Πρόκειται, κυρίως, για έρευνες που έχουν πάντοτε την έξωθεν υποστήριξη πληθώρας σχετικών μελετών που έχουν γραφτεί σε διάφορες άλλες χώρες και η βιβλιογραφία για το θέμα είναι αρκετά πλούσια, έτσι οι Κύπριοι μελετητές κινούνται άνετα στην κοίτη που έχουν σκάψει οι προηγούμενοι. Οι μελέτες για την επίδραση της τηλεοπτικής βίας στα παιδιά, ή οι λόγοι διαζυγίου καθώς και πληθώρα άλλων θεμάτων έχουν καλυφθεί, γενικά,  θεωρητικά και στατιστικά, από χιλιάδες άλλες μελέτες τυπωμένες σε αυτοτελείς εκδόσεις ή σε διάφορα περιοδικά της Ελλάδας και του εξωτερικού, βρίσκονται καταχωρισμένες στις ιστοσελίδες του Διαδικτύου, γι’ αυτό και ο Κύπριος ερευνητής όταν προχωρεί σε ανάλογη μελέτη έχει σημαντική βιβλιογραφική ενίσχυση, αισθάνεται την ασφάλεια του ανθρώπου που κινείται σε περιοχές που βάδισαν προηγουμένως τόσοι άλλοι.

Η επιστήμη όμως προσφέρει σ’ έναν τόπο όταν τολμά να δει τα ιδιαίτερα προβλήματα και θέματά του. Θα ήταν λοιπόν ευχής έργον αν οι του τμήματος της κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κύπρου άφηναν την επαρχιώτικη νοοτροπία του ακολούθου (σε απόσταση, πάντοτε, ασφαλείας) και άνοιγαν καινούρια πεδία συζήτησης και προβληματισμού για την κυπριακή κοινωνία. Ένα καλό παράδειγμα: Η στάση και η νοοτροπία της κυπριακής κοινωνίας, των ατόμων και φορέων της, απέναντι στο θέμα της τηλεοπτικής σύνδεσης με την ΕΡΤ. Ένας νεότερος μελετητής, που θα μελετήσει αυτό το θέμα, θα δει πράγματα ανεκδιήγητα, θα δει εκδηλώσεις στενοκεφαλιάς και επαρχιώτικης απομόνωσης, δηλώσεις, άρθρα και υπογραφές που θα του φαίνονται απίστευτα.

Όλα αυτά ήρθαν στην επιφάνεια από ένα άρθρο του Σώτου Σύζινου, με τίτλο «Ένας επιβεβλημένος έπαινος ή ‘‘έχει ο καιρός γυρίσματα’’» που δημοσιεύθηκε στο τελευταίο τεύχος (αρ. 31) του περιοδικού Εξ υπαρχής. Ο συγγραφέας του κειμένου αναφέρεται στην αρχή για τους λόγους που διάφοροι πρόβαλαν αντίσταση στην αμοιβαία αναμετάδοση των κρατικών ραδιοσταθμών, ΕΡΤ και ΡΙΚ, στην Κύπρο και την Ελλάδα. Παραπλανώντας τον αναγνώστη του αναφέρει ότι οι κυριότεροι λόγοι αντίδρασης ήταν ο οικονομικός (δαπάνη γαρ) και γιατί η σύνδεση αυτή θα ήταν υποβιβασμός και υποβάθμιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Όμως η κινητήρια δύναμη που  ομαδοποίησε διάφορους τότε εναντίον της σύνδεσης της ΕΡΤ με την Κύπρο ήταν απλώς η λογική της απομόνωσης και περιχαράκωσης από κάθε ελληνικό, ο φόβος μπροστά στις ευρύτερες πνευματικές δυνάμεις του ευρύτερου ελληνικού χώρου, η λογική και η φρονιμάδα του μίζερου νεοκυπριακισμού και επαρχιωτισμού που δεν ήθελε συγκρίσεις και άλλες επιδράσεις.

Θα επιμείνουμε στο σημείωμα αυτό του περιοδικού «Εξ υπαρχής» γιατί μας δείχνει περίτρανα της αδυναμίες και την καχεκτικότητα ενός λόγου που ονομάζεται κυπριακός προοδευτικός και ριζοσπαστικός λόγος ενώ στην κυριολεξία είναι ένας λόγος παρωχημένος, της έσχατης επαρχιακής εξαθλίωσης,  έκφραση μιας προσπάθειας κατά την οποία οι διάφοροι «προοδευτικοί φύλαρχοι» θέλουν να αφήσουν απομονωμένη την Κύπρο, να παραμένει μια θλιβερή επαρχία στην οποία θα μπορεί να λάμψει η μετριότητά τους.  Θα συνεχίσουμε και για έναν άλλο λόγο: Γιατί όλη αυτή η συζήτηση μπορεί να μας διασκεδάσει. Οι δύο αυτοί λόγοι (έκφραση της απομονωτικής ιδεολογίας ενός χώρου και η διασκέδαση) θα επιβάλουν και δεύτερη συνέχεια την επόμενη Δευτέρα. Εν πρώτοις, και μέσα στα πλαίσια της διασκέδασης που αναφέραμε, θα πρέπει να τονίσω ότι έψαξα εξονυχιστικά τις σελίδες του περιοδικού πιστεύοντας ότι θα βρω κάποιο κριτικό σχόλιο του συνυπεύθυνου για τη σύνταξη του τεύχους Σταύρου Τομπάζου, μείζονος, περί τα ευρωπαϊκά, θεωρητικού αυτού του τόπου. Ένα σημείωμα που θα υπεδείκνυε στον Σώτο Σύζινο την αντιευρωπαϊκή λογική του άρθρου του. Ότι η Ενωμένη Ευρώπη, στην οποία προσδοκούμε να ενταχτούμε και εμείς, έχει ως πρόταγμά της την ελεύθερη ροή των πληροφοριών και την αναμετάδοση, αν είναι δυνατόν, όλων των ραδιοτηλεοπτικών καναλιών σ’ όλες τις περιοχές της. Εκτός και αν η κυπριακή πονηριά ανακάλυψε ένα καινούριο ευρωπαϊκό έθος, ήθος και συνήθεια δηλ. η Κύπρος να επικοινωνεί και να επιτρέπει ελεύθερη ροή πληροφοριών με όλες τις χώρες της Ευρώπης εκτός από την Ελλάδα. Αναγκάζομαι λοιπόν να παρέμβω εγώ παρ’ όλον ότι δεν έχω το εύρος της ευρωπαϊκής παιδείας του Σταύρου Τομπάζου, ούτε την ειδίκευσή του στα ευρωπαϊκά θέματα.

Επιστρέφουμε πίσω στο άρθρο του «Εξ υπαρχής». Ο σημειωματογράφος του περιοδικού λοιπόν, επειδή είδε από την ΕΡΤ κάποια κυπρολογική ταινία με την οποία συμφωνούσε, προχώρησε στον προβληματισμό και η αρνητική του στάση απέναντι στο κρατικό κανάλι της Ελλάδας άρχισε να κλονίζεται. Λοιπόν εν έτει 2002, στην εποχή των οπτικών ινών, της δορυφορικής ραδιοτηλεοπτικής σύνδεσης, της ασύρματης επικοινωνίας και της κινητής τηλεφωνίας, του διαδικτύου και της σύνδεσης μ’ αυτό όλων σχεδόν των ραδιοφωνικών σταθμών, της ελεύθερης ροής κειμένων, εικόνων και ταινιών και γενικά κάθε πληροφόρησης, ο αρθρογράφος του «Εξ υπαρχής», προβληματιζόμενος ακόμη, αναρωτιέται: «Μήπως θα πρέπει ν’ αναθεωρήσω τη γνώμη μου σχετικά με την τηλεοπτική σύνδεση Ελλάδας – Κύπρου; Λέω, μήπως;…»

-Ποιος σε ρώτησε, ω τάλαν;

 

 

2.     Προοδευτικοί και ΕΡΤ στην Κύπρο

                                                                                          

 

Στο προηγούμενο σημείωμα της στήλης, αναφερθήκαμε σε κείμενο του περιοδικού «Εξ υπαρχής», για το θέμα της μετάδοσης των εκπομπών της ΕΡΤ στην Κύπρο. Τονίσαμε ότι ο συντάκτης του Σ. Σύζινος παραπλανούσε τους αναγνώστες του περιοδικού  για τις πραγματικές αιτίες των αντιθέσεων που προτάχθηκαν στη θλιβερή επαρχία Κύπρο για να αποτραπεί η σύνδεση με τον κρατικό τηλεοπτικό σταθμό της Ελλάδας και ότι θα επιμείνουμε στο σημείωμα αυτό του περιοδικού, γιατί μας δείχνει περίτρανα της αδυναμίες και την καχεκτικότητα ενός λόγου που ονομάζεται κυπριακός προοδευτικός και ριζοσπαστικός λόγος ενώ στην κυριολεξία είναι ένας λόγος παρωχημένος, της έσχατης επαρχιακής εξαθλίωσης,  έκφραση μιας προσπάθειας κατά την οποία οι διάφοροι «προοδευτικοί φύλαρχοι» θέλουν να αφήσουν απομονωμένη την Κύπρο, να παραμένει μια θλιβερή επαρχία στην οποία θα μπορεί να λάμψει η μετριότητά τους. 

Ας δούμε όμως τις αδυναμίες που περιέχει και τη διαστρέβλωση που επιχειρεί το σημείωμα του «Εξ  υπαρχής». Ο συντάκτης του αναφέρει ότι δύο ήταν οι βασικοί λόγοι αντίθεσης για τις εκπομπές της ΕΡΤ στην Κύπρο. Ο πρώτος ήταν η «εξομοίωση της Κύπρου με το κατοχικό καθεστώς και τα συνακόλουθα μηνύματα μέσα και έξω από την Κύπρο». Η αναμετάδοση του Γιουρονιούζ, του Μπι Μπι Σι, του Σι Εν Εν, της Φωνής της Αμερικής και τόσων άλλων ραδιοτηλεοπτικών δικτύων δεν φαίνεται να ενοχλεί το νεοκυπριακό μόρφωμα και η αναμετάδοση του Ρικ στην Ελλάδα και στην Αγγλία δεν προκαλεί καμιά σκέψη για υποτονισμό και μείωση της ανεξαρτησίας των δύο αυτών χωρών, μόλις όμως μπει το θέμα της μετάδοσης της ΕΡΤ στην Κύπρο αρκετοί παθαίνουν αρνητικό συγκινησιακό κλονισμό.

 Ο δεύτερος λόγος ήταν η υπέρμετρη δαπάνη εκατομμυρίων λιρών κάθε χρόνο. Εδώ, ο συντάκτης του άρθρου παραπλανεί ασυστόλως τους αναγνώστες του. Για την εκπομπή της ΕΡΤ στο νησί μας  η Κύπρος δεν δαπανά οτιδήποτε. Όλα τα έξοδα πληρώνονται από την Ελλάδα. Η Κύπρος δαπανά για τις μεταδόσεις του ΡΙΚ στην Ελλάδα και στους αποδήμους του εξωτερικού, όμως αυτό είναι εντελώς άσχετο με το θέμα της αναμετάδοσης ή όχι της ΕΡΤ στην Κύπρο. Ο κύριος λόγος όμως των αντιθέσεων για την αναμετάδοση των εκπομπών της ΕΡΤ στην Κύπρο, όπως και των αντιθέσεων για τη διαπλοκή της κυπριακής κοινωνίας με τις πολιτιστικές κατακτήσεις της ευρύτερης ελληνικής κοινωνίας, είναι πάντοτε η οπισθοδρομική και επαρχιώτική άμυνα που φοβάται τα μέτρα και τα κριτήρια ενός ευρύτερου χώρου, είναι η νεοκυπριακή και απομονωτική ιδεολογία που, συνεπικουρούμενη από ξένα κέντρα αποφάσεων, ζητά την περιχαράκωση και απομόνωση από τον ευρύτερο ελληνικό χώρο και τον ευρύτερο ελληνικό πολιτισμό.

Στο άρθρο όμως υποκρύπτεται και ένας κατασταλτικός και σταλινικής νοοτροπίας λόγος για αποδοχή ή απόρριψη των εκπομπών της ΕΡΤ. Ο συγγραφέας του τονίζει ότι σκέφτεται να αναθεωρήσει την άποψη του για την αναμετάδοση των εκπομπών του ελλαδικού κρατικού καναλιού γιατί αυτό πρόβαλε την ταινία των Π. Χρυσάνθου και Ν. Κιζιλγιουρέκ, «Το τείχος μας», την οποία θεωρεί σημαντική, φαίνεται, ταινία που, σίγουρο αυτό, τον καλύπτει ιδεολογικά με τις θέσεις της πάνω στο Κυπριακό. Ιδού λοιπόν η λογική των ελεγκτών και των κηνσόρων, των λογοκριτών και των τιμητών της κυπριακής ειδυλλιακής περιφέρειας. Η στάση απέναντι στην ΕΡΤ δεν εκκινεί από τα θεμελιώδη προτάγματα της ελεύθερης πληροφόρησης, της πολυφωνίας και του πλουραλισμού αλλά από το αν μας αρέσουν οι μεταδόσεις ή όχι του τηλεοπτικού σταθμού. Η στάση αυτή γίνεται έτσι ένα ακκορντεόν που αναλόγως, αν μας αρέσουν οι εκπομπές, αυτό ανοίγει και επιτρέπουμε την προβολή, αν δεν μας αρέσουν τότε κλείνει και  απαγορεύουμε την μετάδοση.

Αρκετοί θεωρούμε την ταινία του Π. Χρυσάνθου και Ν. Κιζιλγιουρέκ ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα και διαφωνούμε μαζί της έντονα για τις πολιτικές ιδέες που αναπαράγει, ποτέ όμως δεν σκεφτήκαμε ότι με αφορμή την προβολή της ταινίας αυτής θα έπρεπε να ζητούσαμε να διακοπούν οι εκπομπές της ΕΡΤ. Μα ο κατασταλτικός και σταλινικής νοοτροπίας λόγος του σημειώματος στο «Εξ υπαρχής» φαίνεται και από τον μη συνυπολογισμό της πλειοψηφίας. Καλώς ή κακώς ο κύκλος του περιοδικού δεν είναι μόνος του στο νησί, υπάρχουν εδώ και άλλοι, μια ολόκληρη κοινωνία η οποία, στην ολότητά της σχεδόν, δέχεται το πλεονέκτημα που της παρέχει δωρεάν η Ελλάδα, θα πρόσθετα η μητέρα πατρίς Ελλάδα, να διαθέτει ακόμα ένα τηλεοπτικό κανάλι το νησί μας. Ο συντάκτης του άρθρου δεν διανοείται καν να συνυπολογίσει και την άποψη της πλειοψηφίας του πληθυσμού.

Το θέμα όμως δεν μένει μόνο εδώ: Γιατί μπαίνουν άλλα δύο μείζονα θέματα για κατανόηση της κυπριακής ειδυλλιακής επαρχίας. Το πρώτο θέμα είναι «ο βαθμός μηδέν της συζήτησης» που διαγράφει την έννοια της πορείας και της κάλυψης αποστάσεων ύστερα από προβληματισμό και σκέψη, διαγράφει την έννοια του «νοητικού κεκτημένου», το δεύτερο θέμα είναι «επαρχιώτικη διανόηση και ευρύτερος ελληνικός χώρος». Θα μιλήσουμε όμως και για τα δυο την επόμενη Δευτέρα εν παραβολαίς.

 

3.     Το νοητικό κεκτημένο

                                                     

Η εκ περιτροπής προεδρία, η ανταλλαγή περιουσιών και πολλά άλλα που συζητούνται στην Κύπρο, θεωρούνται απαράδεκτα για κάθε Ευρωπαίο, γιατί αντίκεινται στην ευρωπαϊκή λογική και στο ευρωπαϊκό κεκτημένο το οποίο αποτελεί την  κατάληξη και τη  συνισταμένη μακρόχρονου προβληματισμού και αποφάσεων που θεσμοθετούν και οριοθετούν καταστάσεις, αρχές και λογικές τις οποίες κανένας δεν σκέφτεται να υπονομεύσει ή να αμφισβητήσει. Στην Κύπρο όμως πολλοί θεωρούν φυσιολογικό να συζητούνται όλα, κι αν αύριο ο κατοχικός σατραπίσκος κ. Ντενκτάς ή οι στρατοκρατικοί κύκλοι της Άγκυρας ενοχληθούν  από τα ελληνικά και χριστιανικά ονόματά μας, μπορεί να δεις αμέσως, σε αρκετούς κύκλους, διάφορους νεοκύπριους να παίρνουν και ένα ύφος εκσυγχρονιστή και να επιχειρηματολογούν ότι ίσως το παρακάναμε με τα Δημήτρης, Ανδρέας  και Χάρης, Αχιλλέας, Νίκη και Ελένη και η αλλαγή ονομάτων, των δικών μας και των τέκνων μας, σε Ραούφ και Αχμέτ, θα ήταν ένδειξη καινούριου πνεύματος κατανοήσεως, εκμοντερνισμού και συνεργασίας.

Προσωπικά άκουσα διάφορους για το θέμα της εκ περιτροπής προεδρίας και της ανταλλαγής περιουσιών να επιχειρηματολογούν θετικά με διάφορες ανοησίες και διαισθάνεσαι ότι και για το θέμα της αλλαγής των ονομάτων, ή καλύτερα του εκτουρκισμού των ονομάτων, που αναφέραμε, δεν θα είχαν ένσταση, ενώ σε άλλες χώρες μόνο φρίκη θα προκαλούσε και η απλή αναφορά στο ζήτημα αυτό, όπως φρίκη θα προκαλούσε κάθε συζήτηση για εκ περιτροπής προεδρία και ανταλλαγή περιουσιών. Δεν είναι μόνο το δέος προς την τουρκική υπεροπλία, ούτε ο φόβος της έντασης ή οι υποδείξεις και πιέσεις διαφόρων ξένων κέντρων εξουσίας, είναι και η ανυπαρξία νοητικού κεκτημένου στο νησί μας που προκάλεσε η άνθιση της νεοκυπριακής μιζέριας και κακομοιριάς που οδηγεί τα πράγματα στο να συζητούμε τα πάντα σε μηδενική βάση, σαν να μην υπάρχουν αρχές, αξίες και προτάγματα.

Στην Κύπρο βρισκόμαστε στο βαθμό μηδέν της συζήτησης, όλα ξεκινούν από μηδενική βάση, όλα συζητούνται εξ υπ’ αρχής, σαν να μη υπάρχει κάτι προηγούμενο, αποτέλεσμα προβληματισμού και διερεύνησης, που σημειώθηκε όχι μόνο στην Κύπρο τα προηγούμενα χρόνια, αλλά και στις άλλες χώρες της γης. Σαν να μην υπάρχει το νοητικό κεκτημένο, δηλαδή τα βασικά και θεμελιώδη τα οποία αποτελούν κατάληξη ενός πνευματικού μόχθου, αναζήτησης και δοκιμασίας που κατέβαλαν πρόσωπα και γενεές, χώρες και κινήματα, η δική μας εποχή και οι προηγούμενες. Σίγουρα όλα επανεξετάζονται και αναθεωρούνται, αλλά τάχιστα, συνήθως, τα περισσότερα από το νοητικό κεκτημένο τα επικυρώνουμε και με τη νέα προσέγγιση και επανεξέταση.

Στην Κύπρο επιμένουμε στη μόνιμη διασάλευση των πάντων, η νεοκυπριακή ιδεολογία ξαναφέρνοντας τα πράγματα σε μηδενική βάση για να ξανασυζητηθούν, το χειρότερο για να θέσει τα θέματα στην αντίπερα όχθη του νοητικού κεκτημένου,  μας οδηγεί στη μηδενική βάση και έτσι τίποτε δεν προχωρεί. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση με το άρθρο του περιοδικού «Εξ υπαρχής» για το θέμα των τηλεοπτικών μεταδόσεων της ΕΡΤ στο νησί μας που σχολιάσαμε σε προηγούμενα σημειώματα της στήλης. Κανονικά η ΕΡΤ έπρεπε να εξέπεμπε στην Κύπρο από την αρχή της ίδρυσής της. Η Κύπρος θα είχε έτσι το πλεονέκτημα να βλέπει ακόμη ένα κανάλι ομογλώσσων και ομοεθνών, να επιλέγει και να κερδίζει στο θέμα της ενημέρωσης και πληροφόρησης. Πόσο περισσότερο που με τα σύγχρονα μέσα, με τις οπτικές ίνες, τις δορυφορικές αναμεταδόσεις και τις δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο, όχι μόνο η ΕΡΤ αλλά και κάθε ευρωπαϊκό κανάλι και ευρωπαϊκός σταθμός πρέπει και μπορεί να καλύπτει όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Εν  τω μεταξύ σε πολλά σπίτια, με τα τεράστια πιάτα της δορυφορικής κεραίας, και με άλλα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, μεταδίδεται η «Φωνή της Αμερικής», το «Μπι Μπι Σι» και πληθώρα άλλων σταθμών και καναλιών, ο αρθρογράφος όμως του «Εξ υπαρχής», εν έτει 2002, έβαλε το θέμα της αναμετάδοσης της ΕΡΤ στην Κύπρο.

«Αν είναι ποτέ δυνατό» θα σκεφτόταν ένας Έλληνας ή ξένος διανοούμενος που ζει μακράν της Κύπρου και τον πληροφορούσε κάποιος για το επίπεδο των συζητήσεων στο νησί μας, όμως στην Κύπρο όλα είναι δυνατά. Ενώ λοιπόν αλλού συζητούν την αναβάθμιση της ποιότητας των τηλεοπτικών εκπομπών, την ενίσχυση της μετάδοσης πολλών ραδιοτηλεοπτικών σταθμών ως κοινωνικό και πολιτικό δικαίωμα επιλογής του κάθε ευρωπαίου πολίτη, στην Κύπρο οι φοβεροί θεωρητικοί μας συζητούν το θέμα της αναμετάδοσης των εκπομπών της  ΕΡΤ.

          Η κυπριακή ζύμωση ιδεών παραμένει με μετέωρο βήμα, χωρίς να ξέρει που να προχωρήσει, ή ακόμη μένει συνεχώς στο ίδιο σημείο, γιατί το βήμα της είναι σημειωτόν, γιατί η νεοκυπριακή μιζέρια και κακομοιριά, με πληθώρα ξένων υποστηρίξεων και ενισχύσεων, υπονομεύει κάθε έννοια του νοητικού κεκτημένου.

 

4.     Για να μαθαίνουν οι νεότεροι

 

Η στήλη αναφέρθηκε, στα δύο προηγούμενα σημειώματά της, σε άρθρο του περιοδικού «Εξ υπαρχής», το οποίο αναρωτιόταν για το αν πρέπει να επιτρέπεται ή όχι η αναμετάδοση της ΕΡΤ στην Κύπρο, Κι αυτά  εν έτει 2002, την εποχή του διαδικτύου και του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, των δορυφορικών τηλεοπτικών μεταδόσεων, των οπτικών ινών και των κινητών τηλεφώνων, τη ελεύθερης ροής πληροφοριών και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Η στήλη απέδειξε, πιστεύω επαρκώς, ότι η λογική αυτής της άρνησης και της επιφύλαξης είναι  συντηρητική και οπισθοδρομική.

Αυτές οι επαρχιακές και απομονωτιστικές θέσεις εκτοξεύονται τακτικά αλλά χωρίς εμβέλεια πια. Πρέπει όμως να αναφερθεί ότι παλαιότερα ήταν η επικρατούσα ιδεολογία και η κυρίαρχη λογική σε αρκετούς κύκλους διανοουμένων. Οι θέσεις αυτές υπέστησαν ένα ανελέητο σφυροκόπημα από αρκετούς που κατάλαβαν πόσο οπισθοδρομική, αλλοτριωτική και επικίνδυνη για την υπόθεση της Κύπρου ήταν αυτή η προπαγάνδα που προωθούσε την απομόνωση από την πολιτιστική δημιουργία της Ελλάδας και του ευρύτερου ελληνισμού. Μια σκληρή ιδεολογική σύγκρουση έγινε τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια που επέφερε την αναδίπλωση και υποχώρηση των νεοκυπριακών ιδεολογημάτων. Διάφοροι εξακολουθούν να τα εκτοξεύουν πότε πότε, όμως πια με λεπτεπίλεπτη έκφραση κι όχι όπως παλαιότερα με τον χοντροκομμένο και φανατικό τρόπο. Οι νέοι μας πρέπει να μάθουν γι’ αυτή τη σκοτεινή πλευρά που χαρακτήριζε την πρόσφατη κυπριακή ιστορία. Θεωρούμε πολύ χαρακτηριστικό ένα σημείωμα του περιοδικού «Αυτοδιάθεση» που δημοσιεύτηκε πριν από δεκαέξι χρόνια γιατί αποτυπώνει την έσχατη πτώση της νεοκυπριακής πρακτικής αλλά και την επιχειρηματολογία που αναπτύχθηκε εναντίον της. Τότε, το 1986, με αφορμή την κάθοδο ελλαδικού συγκροτήματος για συναυλίες στο ΓΣΠ, Κύπριοι «καλλιτέχνες» έκαναν διαδήλωση έξω από το χώρο της εκδήλωσης, με πλακάτ και συνθήματα, απειλώντας να βάλουν μεγάφωνα για να κάνουν αντισυναυλία και να τα διαλύσουν και ζητώντας ταυτόχρονα να σταματήσουν να έρχονται μουσικά συγκροτήματα από την Ελλάδα. Είναι απίστευτα όμως αληθινά και ο καχύποπτος αναγνώστης ας ψάξει στις εφημερίδες του Μαΐου 1986.

Στους οργανωτές αυτής της εκδήλωσης απάντησε το περιοδικό «Αυτοδιάθεση» που τόνισε ότι αν προεκτείνουμε τη συλλογιστική των «Κυπρίων καλλιτεχνών» για να αποδειχθεί, μπρεχτικώ τω τρόπω, η συνέπεια των θέσεών τους πρέπει μην έρχονται βιβλία Σεφέρη, Καβάφη, Αναγνωστάκη κ.λπ. της ευρύτερης ελληνικής ποίησης για να διαβάζουν οι Κύπριοι μόνον Κύπριους και να μην έρχονται θίασοι από την Ελλάδα, για να πουλούν εισιτήρια οι κυπριακοί θίασοι, να μην εκθέτουν ο Τσαρούχης και ο Ακριθάκης για να πουλούν οι ναϊβ. Ακόμη το περιοδικό τόνιζε και τα εξής: «Να μην ακούμε Τσιτσάνη, Θεοδωράκη και Χατζιδάκι και να ακούμε μουζικάντηδες με γνήσιο νεοκυπριακό αίμα (με επικυρωμένα πιστοποιητικά δεκατεσσάρων γενεών).

Ας αφήσουμε όμως τις προεκτάσεις και ας μιλήσουμε ίσια.

Η ενέργεια αυτή των «Κυπρίων Καλλιτεχνών» δείχνει την κακομοιριά της νεοκυπριακής κοινωνίας, φανερώνει τον αισχρό καιροσκοπισμό της, την περιχαράκωσή της στα προνόμια του κυπριακού κρατιδίου. Οι ατάλαντοι και ημιμαθείς επαρχιώτες, για τα συμφεροντάκια τους και μόνο, θέλουν να απομονώσουν την Κύπρο από την πολιτιστική ζύμωση και διακίνηση ιδεών που συντελείται στον ευρύτερο ελληνικό χώρο, για να λάμψουν οι μετριότητές τους (που φοβούνται πάντα τη σύγκριση) και να πωλήσουν καλύτερα την πραμάτεια τους. Μόνο τους επιχείρημα: Έχουμε δικό μας κράτος κι εδώ θα προβαλλόμαστε και θα κερδίζουμε μόνο εμείς. [..]

Παρ’ όλον ότι όλοι εδώ έχουν χάσει κάθε  μέτρο σύγκρισης και διακηρύσσουν ότι είναι φοβεροί και τρομεροί, κατά βάθος ξέρουν πως αυτά είναι πύργοι από τραπουλόχαρτα. Καταλαβαίνουν πως αν δεν περιχαρακωθούν θα λάμψει η κατωτερότητά τους. Ζητούν λοιπόν η Κύπρος να καταντήσει (ή να παραμείνει)  μια θλιβερή επαρχία για να εναρμονίζεται με του δικό τους θλιβερό επίπεδο […]

Ένα λέμε μόνο στους «Κύπριους καλλιτέχνες». Δεν είναι μόνοι τους στην Κύπρο για να επιβάλουν την αποβλακωτική τους λογική. Υπάρχουμε κι εμείς που θέλουμε να έρχεται εδώ η Γλυκερία, ο Σαββόπουλος, ο Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης ελεύθερα κι όσες φορές θέλουν, όπως πάνε ελεύθερα κι όσες φορές θέλουν στην Κρήτη ή τη Θεσσαλονίκη. Κι όχι μόνο αυτούς που εμείς προτιμούμε. Αλλά και όσοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα θέλουν, με νταούλια και ντέφια, του βλαχοντίσκο και των τσιφτετελιών, βραχνοί, κακόφωνοι και παράφωνοι, ακόμη και τραγουδιστές μουγκοί. Η κυπριακή κοινωνία ας τους κρίνει η ίδια και με τη στάση της ας τους κόψει τα πόδια.

Ω μικρόνοες νεοκύπριοι. Την πρώτη φορά μας καταλάβατε εξ απροόπτου. Όμως υπάρχουμε κι εμείς. Κι αν ξαναπροσπαθήσετε να προωθήσετε τον επαρχιώτικο απομονωτισμό εμείς θα έρθουμε στην εκδήλωσή σας να σας βρούμε με λεμονόκουπες και ψόφιες γάτες».

Αυτά έγραφε το περιοδικό Αυτοδιάθεση πριν από δεκαέξι χρόνια. Σήμερα μας φαίνεται απίστευτη αυτή η λογική και η στάση των «Κυπρίων Καλλιτεχνών». Το επαναφέρουμε σήμερα στην επιφάνεια για να κατανοήσουν καλύτερα οι νέοι το θολό τοπίο που ζήσαμε εμείς οι παλαιότεροι, τις συνθήκες πνευματικής εξαθλίωσης που υπέστημεν, το νεοκυπριακό φανατισμό, τη μιζέρια και κακομοιριά που αντιμετωπίσαμε. Κι όταν μας κρίνουν, και καλώς μας κρίνουν, για ατέλειες και ελλείψεις μας,  ας έχουν κατά νουν ότι ουδείς εξέρχεται αλώβητος απ’ αυτό το εξαθλιωτικό κλίμα ακόμη κι αν διαφωνεί εντελώς μαζί του.

Ο αβάσταχτος επαρχιωτισμός του τμήματος Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου

Ιουνίου 17, 2013

Στην Κύπρο, πολλοί που καμώνονται τους προοδευτικούς, τους ριζοσπάστες και τους ανανεωτικούς δεν είναι παρά καιροσκοπικά ανθρωπάκια, εύκαμπτα και συμφεροντόστροφα. Θυμάμαι όταν ξεκινήσαμε την εκστρατεία για την κατοχύρωση της ελεύθερης ραδιοφωνίας στην Κύπρο. Όταν έγιναν ποικίλες εκδηλώσεις και δημοσιεύσεις για το θέμα αυτό, από την Ομάδα της Αυτοδιάθεσης, κατέβαιναν οι λεγόμενοι προοδευτικοί (δηλαδή Ακελικοί και άλλοι νεοκύπριοι από το ΡΙΚ, αλλά και από άλλους επαγγελματικούς χώρους) και μιλούσαν με αποτροπιασμό για το δικαίωμα αυτό, σαν να ήταν ένα διαβολικό επινόημα. Εν τέλει η ελεύθερη (ιδιωτική) ραδιοφωνία και τηλεόραση κερδήθηκε και αυτοί οι παμπόνηροι, οι προηγουμένως ενάντιοι, υπέβαλλαν αιτήσεις και προσλαμβάνονταν σε διάφορες θέσεις των ιδιωτικών σταθμών με παχυλούς μισθούς. Οι άνθρωποι που πρωτοστάτησαν για το δικαίωμα της ελεύθερης ραδιοτηλεόρασης δούλεψαν, έτρεξαν, υπέστησαν ακόμη ανακρίσεις και κλήσεις στο δικαστήριο και εν τέλει κατάφεραν να αυξήσουν και τις επαγγελματικές επιλογές και απολαβές των ανθρώπων που ήσαν καθέτως ενάντιοι στην ελεύθερη ραδιοφωνία και τηλεόραση.

Θυμάμαι όταν άρχισε ο αγώνας για το δικαίωμα της μετάδοσης της ΕΡΤ στην Κύπρο. Αγώνας με εκδηλώσεις, αρθρογραφία και συλλογή υπογραφών, που κράτησε καιρό πολύ. Η αντίδραση από τους λεγόμενους νεοκύπριους ήταν λυσσαλέα. Με άρθρα και υπογραφές συλλογικής διακήρυξης διανοουμένων εναντίον της μετάδοσης στην Κύπρο της ΕΡΤ. Θεωρούσαν ότι η μετάδοση των εκπομπών της και στο νησί μας ήταν προδοσία, καταστροφή, κάτι το διαβολικό. Τώρα, με το προσωρινό κλείσιμο της ΕΡΤ από την ελληνική κυβέρνηση όλοι αυτοί άρχισαν τις διαμαρτυρίες, τα παράπονα και τις κατηγορίες για τη διακοπή, έκλαιγαν και τα δάκρυά τους κυλούσαν ποτάμι. Παραφράζοντας τον αρχαίο ποιητή αν η γη ήθελε συλλάβει από τα δάκρυα αυτά θα γέμιζε η Κύπρος κροκόδειλους.

Όμως το θέμα μας δεν είναι αυτό. Αν το Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Κύπρου ήταν ένα ζωντανό τμήμα που μελετά τα κοινωνικά και πολιτικά θέματα του νησιού αδέσμευτα και διεισδυτικά, για να συντελέσει στην αυτογνωσία μας, θα είχε ήδη διεκπεραιώσει ένα ερευνητικό πρόγραμμα με το θέμα της μετάδοσης της ΕΡΤ στην Κύπρο, θα μάζευε τη σχετική αρθρογραφία της περιόδου 1985- 1991, που συνηγορούσε για την αναμετάδοση ή την απέρριπτε, ακόμη θα έδινε ένα ερωτηματολόγιο για τις σκέψεις και τα συναισθήματα της τότε εποχής, πριν από είκοσι πέντε περίπου χρόνια, και θα καλούσε όσους εκφράστηκαν υπέρ ή κατά να καταθέσουν και τη σημερινή τους κριτική και αυτοκριτική. Και στο τέλος θα προχωρούσε στη θεωρητική συνεισφορά, πώς και γιατί αναπτύχθηκαν τέτοιες στάσεις και νοοτροπίες στην Κύπρο.

Αν ήταν ένα ζωντανό Τμήμα. Δυστυχώς το Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου χαρακτηρίζεται από αβάστακτο επαρχιωτισμό, διακρίνεται από μια χωριατίλα στη σκέψη, δεν μπορεί να διανοηθεί και να κρίνει τις ιδιαίτερες συνθήκες, κοινωνικές και πολιτικές του νησιού με το δικό του αυτόνομο τρόπο, απλώς ως τρομαγμένα επαρχιωτόπουλα ακολουθούν τις προδιαγραφές που χαράσσουν ξένες σχολές και σκέψεις, είναι ευπειθείς που συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις, παράγοντας έναν θεωρητικό λόγο λες και οι Κύπριοι ζουν σε ένα προάστιο της Χάγης ή του Λονδίνου και όχι σε ένα μεταιχμιακό τόπο, με ιδιαιτερότητες και διαφορετικά δεδομένα.

Ένα ζωντανό και επιστημονικά καταρτισμένο τμήμα πολιτικών και κοινωνικών σπουδών στην Κύπρο πρέπει να διερευνήσει πληθώρα ιδιαίτερων θεμάτων και να παράγει λόγο θεωρητικό για τα θέματα αυτά ύστερα από τη συνολική θεώρηση. Π.χ. οι Κύπριοι φοιτητές πήγαιναν να σπουδάσουν στην Αμερική και συμμετείχαν σε εκδηλώσεις εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ, πήγαιναν στην Ελλάδα, την εποχή της δικτατορίας, και συμμετείχαν στην αντιχουντική ζύμωση και κινητοποίηση. Τι έκανε τους ακελικούς φοιτητές, που σπούδαζαν στις ανατολικές χώρες του σοβιετικού στρατοπέδου, να ταυτίζονται με τα καθεστώτα αυτά, να ενισχύουν τους κατασταλτικούς μηχανισμούς εναντίον των λαών στις χώρες όπου σπούδαζαν, ακόμη χειρότερα να λειτουργούν ως καταδότες στους μηχανισμούς καταστολής, θάβοντας έτσι συμφοιτητές και μέλη του λαού της χώρας που τους φιλοξενούσε; Τα δεδομένα και οι μαρτυρίες υπάρχουν για όσους θέλουν να ερευνήσουν το θέμα, οι φάκελοι είναι ογκώδεις. Θα τολμήσει το τμήμα πολιτικών και κοινωνικών σπουδών να αγγίξει αυτό το θέμα;

Όπως γράφτηκε και σε άλλο σημείωμα: στην Ελλάδα, δεκάδες λογοτέχνες της αριστεράς, την ίδια εποχή που τους κυνηγούσε η μετεμφυλιακή νικήτρια δεξιά με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο, έβλεπαν κριτικά και αμφισβητούσαν και τη σοβιετική τάξη και τις λογικές της (Άρης Αλεξάνδρου, Κατσαρός, Πατρίκιος και δεκάδες άλλοι). Η ιδεολογική αγνότητά τους και οι θυσίες που κατέβαλλαν γι’ αυτήν δεν επέτρεπαν εκπτώσεις,  η κριτική τους κάλυπτε και την κατάσταση στη Σοβιετική Ένωση. Εδώ αναπτύχθηκε ο απεχθέστερος φιλοσοβιετισμός, ο ακελικός άνθρωπος που δεν ρίσκαρε ποτέ, που δεν έκρινε ποτέ ριζοσπαστικά, δεν μπορούσε να προχωρήσει και στην κριτική του σοβιετικού μοντέλου, υπάκουε στην ηγεσία του και διακήρυσσε ότι η Σοβιετία αποτελεί τον επί γης Παράδεισο.

Ένα τμήμα πολιτικών και κοινωνικών σπουδών στην Κύπρο πρέπει να ερευνήσει και να καλύψει θεωρητικά το ζήτημα αυτό: γιατί δεν βγήκε από τον χώρο του ΑΚΕΛ κάποιος λογοτέχνης που να γράψει κάτι το κριτικό για τη Σοβιετία; Τι περίεργη πάστα είναι αυτοί οι λογοτέχνες του ακελικού χώρου;

Θα συνεχίσουμε αύριο.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Δ.Ο.Ν. Ή ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΧΟΡΕΥΟΥΝ

Ιουνίου 5, 2013

 

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΣ Ε.Δ.Ο.Ν.

Ή

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΧΟΡΕΥΟΥΝ

Πτώμα: από το πίπτω (παρακείμενος: πέπτωκα) και πτώσις. Πτώμα σημαίνει το πεσμένο, η φράση “όρθια πτώματα” αποτελεί σχήμα οξύμωρο, όταν δύο έννοιες είναι φαινομενικά αντίθετες ωστόσο στο βάθος δημιουργούν μια νέα λογική αλληλουχία. Στην κυπριακή κοινωνία κυκλοφορούν πολλά όρθια πτώματα, στο φεστιβάλ της ΕΔΟΝ θα αποτελούν το κυρίαρχο θέαμα.

Όλοι, λοιπόν, στο Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ, που θα γίνει το τριήμερο 3 έως 5 Ιουλίου. Όλοι εκεί, για να δείτε την πιο γερασμένη νεολαία του κόσμου, σαρξ εκ της σαρκός από ένα κόμμα που όταν ο λαός μας, Έλληνας ωραίος και γενναίος, τα έβαζε με τον Άγγλο κατακτητή δίνοντας αφειδώλευτα θυσίες και αίμα (Οκτωβριανά 1931 και αγώνας 1955-59) αυτοί απουσίαζαν και σαν μικρομπακάληδες μετρούσαν μικροκέρδη και μικροζημιές. Πάντα χωρίς ανάταση και έξαρση, εκφράζοντας ό,τι πιο επαρχιώτικο έβγαλε αυτός ο τόπος,  γιατί το κόμμα τους συμπυκνώνει τη νεοκυπριακή κυπριώτικη κυπριακή κυπριακότητα. Πάντα θαυμαστές και υπηρέτες της αγγλικής αποικιοκρατίας, πάντοτε αγγλόφιλοι.

Που λουφάξανε την εποχή της χουντικής λαίλαπας, κρεμούσαν τη φωτογραφία του Ασλανίδη, πήγαιναν στην δεξίωση του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου, κερνούσαν γλυκό καρυδάκι στο πραξικόπημα.

Που μετά την εισβολή χαϊδεύουν τον Τούρκο κατακτητή.

Όλοι στο Φεστιβάλ Νεολαίας της ΕΔΟΝ για να δείτε όρθια πτώματα, σκελετούς από το χρονοντούλαπο να χορεύουν και να τραγουδούν, ξεφτίδια ιδεολογικών συνθημάτων από τον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας.

 dancing-skeletons-clip-art_p

ΣΚΗΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΕΔΟΝ. ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΧΟΡΕΥΟΥΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ

 

Νέους χωρίς πολιτιστική, γλωσσική και εθνική συνείδηση, που νομίζουν ότι η Ιστορία της Κύπρου ξεκινά το 1960, άντε είκοσι χρόνια προηγουμένως με την ίδρυση του ΑΚΕΛ, άντε άλλα δεκαπέντε προηγουμένως με την ίδρυση του Κ.Κ.Κ.. Νέους που καμώνονται πως δεν υπάρχει κατοχή, πως ο τουρκικός επεκτατισμός έβαλε το σπαθί στο θηκάρι. Γερασμένους νέους, άβουλους, μια αποπνικτική μετριότητα.

Είδατε έναν λογοτέχνη του ΑΚΕΛ και της ΕΔΟΝ να έχει γράψει κάτι κριτικό για το σοβιετικό στρατόπεδο; Στην Ελλάδα, δεκάδες λογοτέχνες της αριστεράς, την ίδια εποχή που τους κυνηγούσε η μετεμφυλιακή νικήτρια δεξιά με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο, έβλεπαν κριτικά και αμφισβητούσαν και τη σοβιετική τάξη και τις λογικές της (Άρης Αλεξάνδρου, Κατσαρός, Πατρίκιος και δεκάδες άλλοι). Η ιδεολογική αγνότητά τους και οι θυσίες που κατέβαλλαν γι’ αυτήν δεν επέτρεπαν εκπτώσεις,  η κριτική τους κάλυπτε και την κατάσταση στη Σοβιετική Ένωση. Εδώ αναπτύχθηκε ο απεχθέστερος φιλοσοβιετισμός, ο ακελικός άνθρωπος που δεν ρίσκαρε ποτέ, που δεν έκρινε ποτέ ριζοσπαστικά, δεν μπορούσε να προχωρήσει και στην κριτική του σοβιετικού μοντέλου, υπάκουε στην ηγεσία του και διακήρυσσε ότι η Σοβιετία αποτελεί τον επί γης Παράδεισο.

Η Σοβιετία κατέρρευσε και ο ακελικός χώρος, που ήταν ο φανατικότερος οπαδός αυτού του καθεστώτος, δεν έπαθε οτιδήποτε. Γιατί; Μα γιατί δεν πάλεψαν και δεν κατέβαλαν τίμημα σοσιαλιστικών-κομμουνιστικών- κοινωνικών αγώνων που την ώρα της κατάρρευσης θα επέστρεφαν και θα μεγέθυναν τη ρωγμή, θα προκαλούσαν ερωτηματικά για τόσες θυσίες που αποδείχτηκαν μάταιες και άσκοπες.

Όλοι στο φεστιβάλ νεολαίας της ΕΔΟΝ. Θα δείτε πράγματα θαυμάσια, σκελετούς να χορεύουν, όρθια πτώματα.

 

 

Υ.Γ. Απευθύνομαι στον κ. Βασίλειο Πτωχόπουλο και τον προτρέπω/του επιτρέπω να μην συνεχίσει/απαντήσει. Απλώς στην εφημερίδα Ένωσις ας αναγράψει: «Νενίκηκάς με Ἐρυθροτερμινθεῦ».

ΟΥΚ ΕΑ ΜΕ ΚΑΘΕΥΔΕΙΝ ΤΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΠΤΩΧΟΠΟΥΛΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΝ

Ιουνίου 4, 2013

Στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδος Ένωσις (Λευκωσία, 29 Μαΐου 2013, σ. 20), ο κ. Βασίλειος Πτωχόπουλος προσπάθησε να με υπονομεύσει παραθέτοντας κείμενο ότι στην τελευταία μου διάλεξη στην Αθήνα, με θέμα: Επιθεώρηση Τέχνης και Κύπρος (1954-1967), απουσίαζαν από το ακροατήριο οι γυναίκες, ειδικά οι  νέες γυναίκες υπήρχαν μόνον δύο ύπανδρες εξήντα, περίπου, χρόνων. Ο κ. Πτωχόπουλος λέει όπως πάντα τη μισή αλήθεια, υπήρχαν όντως δύο γυναίκες, όμως πολύ μεγαλύτερης ηλικίας. Το σημαντικότερο: Και οι δύο ήσαν φανατικές θαυμάστριες του κυρίου Πτωχοπούλου.

Τα κείμενά σου και οι διαλέξεις σου είναι στενά φιλολογικές, στεγνές  και ξερές, σαν την ξηρά τροφή στον στρατό, μου τόνισαν υπονομευτικά. Ενώ ο κ. Πτωχόπουλος γράφει εύχυμα και ο τρόπος του είναι χαρίεις και ειρωνικά ανατρεπτικός, συνέχισαν κοιτάζοντάς με υποτιμητικά.

-Έτσι λέτε; Λοιπόν τέτοια κείμενα, όπως του κυρίου Πτωχοπούλου, γράφω εκατόν την ώρα.

Έγραψα, λοιπόν για το Φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών της ΕΔΟΝ. Το κείμενο θα δημοσιευτεί αύριο. Και η πρόκλησἠ μου προς τον κ. Πτωχόπουλο διατυπώνεται ευθαρσώς: Στο επόμενο φύλλο της εφημερίδος Ένωσις ας προσπαθήσει να δώσει καλύτερο, από το δικό μου, κείμενο για το φεστιβάλ Νεολαίας και Φοιτητών της ΕΔΟΝ. Δεν θα τα καταφέρει. Γιατί ο κ. Πτωχόπουλος έχει παραμείνει, δυστυχώς, στον στείρο αντιακελισμό, ενώ εγώ έχω πάει σε πιο προωθημένες θέσεις. Είμαι υπέρ του στείρου στείρου στείρου αντιακελισμού. 

Λοιπόν η αντιπαράθεση αρχίζει. Αύριο θα δημοσιευτεί το κείμενό μου για το Φεστιβάλ της ΕΔΟΝ και θα αναμένουμε, τέλος του μήνα, το αντίστοιχο κείμενο του κ. Πτωχοπούλου. Και εσείς μπορείτε να κρίνετε

ΟΤΑΝ Η κα ΡΕΠΟΥΣΗ ΜΕ ΚΑΤΕΒΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΒΗΜΑ

Ιουνίου 2, 2013

[Επειδή η ανιστόρητη κα Ρεπούση έκανε πάλι το θαύμα της και ταυτόχρονα το παίζει πρωτοπόρα που βάλλεται από αντιδραστικούς και παρωχημένους, επιστρέφει στην πρώτη θέση του ιστολογίου ένα παλιό κείμενο που αποδεικνύει τον βαθύτατο φασιστικό χαρακτήρα του κύκλου της]

Ο φασισμός του 21ου αιώνα δεν θα ονομάζεται φασισμός. Θα ονομάζεται με οποιοδήποτε άλλο όνομα, από «προοδευτισμός» ή «ανακαινισμός», μέχρι, ακόμη, «σύγχρονη ματιά» ή «ρηξικέλευθος τομή» των γεγονότων. Οι εραστές της φασιστικής ιδεολογίας δεν θα προωθούν την πραμάτεια τους με το πραγματικό της όνομα, αφού ιστορικά η ιδεολογία αυτή έχει χρεοκοπήσει, οι λαοί και οι πολίτες έχουν αρνητικά συναισθήματα στο λεξιλόγιο του φασισμού. Γι’ αυτό και επιβάλλεται η απόκρυψη με εύηχα ονόματα ή με ονόματα παραλλαγής. Η πραμάτεια θα παραμένει όμως η ίδια.  Αυτά τονίστηκαν σε προηγούμενο σημείωμα για τη δράση διαφόρων άλλων προοδευτικώνυμων.

Πέραν όμως από την αλλαγή του περιτυλίγματος, οι σύγχρονοι διαχειριστές της εξουσίας, που προέρχονται από τη λεγόμενη προοδευτική παράταξη κ.λπ., έχουν και ένα δικό τους τρόπο να παρουσιάζουν τα πράγματα. Ενώ συνεχώς προωθούνται, αποκλείουν και λοιδορούν άλλους άξιους, τους υπονομεύουν και τους περιθωριοποιούν  για να προωθήσουν τους δικούς τους, συνωμοτούν και αφαιμάσσουν από κονδύλια και ερευνητικά προγράμματα και σαν χταπόδια τραβούν από ταμεία, επιχορηγήσεις και αποζημιώσεις, μπαίνουν επί μισθώ σε συμβούλια και μηχανισμούς τηλεοπτικούς, οργανώσεων, οργανισμών και οργάνων, ενώ συνεχώς κατακαλύπτουν τα πάντα με την παρουσία τους στις εκπομπές, στον τύπο, στα συνέδρια και στις εκδηλώσεις, την ίδια ώρα το παίζουν καταδιωκόμενοι, που τους πολεμά το σύστημα, η αντίδραση και η συντήρηση, και άλλα παρόμοια τερτίπια. Με το ένα χέρι κρατούν σπαθί και αποκλείουν, αδικούν και σφαγιάζουν όσους δεν συντάσσονται μαζί τους και με το άλλο χέρι κρατούν μαντίλι και σκουπίζουν τα δήθεν δάκρυα τους για το δήθεν κυνηγητό τους. Σφαγή και κλάμα, ένας πράγματι πρωτότυπος συνδυασμός.

Αυτούς τους αποκλεισμούς και τις λοιδορίες εκ μέρους του προοδευτικώνυμου κύκλου τις έζησα αρκετές φορές. Έτυχε όμως στο αρχείο μου να έχω την πρόσκληση για το συνέδριο που διοργανώθηκε στη Λευκωσία το 2007 και σκέφτηκα ότι είναι καλό να αναδειχθεί ως μαρτυρία νοοτροπίας και στάσης του περί ου ο λόγος κύκλου. Λοιπόν, διοργανώθηκε το συνέδριο, κυκλοφόρησαν οι προσκλήσεις, το απόγευμα της 28ης Φεβρουαρίου 2007 θα μιλούσα εγώ και η κυρία Ρεπούση. Αυτό έλεγε το πρόγραμμα που κατάρτισε η συντονιστική ομάδα.

Τετάρτη, 28 Φεβρουαρίου 2007

Πολιτιστικό Ίδρυμα Τράπεζας Κύπρου, Φανερωμένη

6:15μ.μ-6:30μ.μ: Προσέλευση-Εγγραφή στο Σεμινάριο

6:30μ.μ.–6:40μ.μ.: Χαιρετισμός:

Χαράλαμπος Χαραλάμπους

Διευθυντής Δημοτικού Σχολείου Φανερωμένης

6:40μ.μ.- 7:10μ.μ.: «Ό,τι είναι αληθινό». Η Διδασκαλία της Ιστορίας σε Μονοπολιτισμικές και Πολυπολιτισμικές Τάξεις.

Δρ. Παύλου Σάββας

Πρώτος Λειτουργός Εκπαίδευσης

7:20 μ.μ.–7:50μ.μ: Διαπολιτισμική Εκπαίδευση και Νέα Βιβλία Ιστορίας

Δρ. Μαρία Ρεπούση,

Επίκουρη Καθηγήτρια Π.Τ.Δ.Ε. του Α.Π.Θ.

           

8:00μ.μ.-8:20μ.μ.: Συζήτηση

Συντονιστής Κωνσταντινόπουλος Κωνσταντίνος

Λειτουργός Γραφείου Γενικής Διευθύντριας Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού

Άρχισα την συγγραφή της τριαντάλεπτης εισήγησής μου με τίτλο: «Ό,τι είναι αληθινό» Η διδασκαλία της Ιστορίας σε Μονοπολιτισμικές και Πολυπολιτισμικές τάξεις. Επέλεξα αυτό το θέμα και για να τονιστεί ο καιροσκοπισμός της κυρίας Ρεπούση. «Ο,τι είναι αληθινό», αυτό θα διδάσκεται στο μάθημα της Ιστορίας είτε είναι μονοπολιτισμική η τάξη, είτε πολυπολιτισμική, είτε βρίσκεται στην πόλη είτε στο χωριό, είτε στην πεδιάδα, είτε στα ψηλά βουνά. Γιατί η κα Ρεπούση, και οι συν αυτή, για να πουλήσουν την πραμάτεια τους μετέτρεπαν την επιστήμη της Ιστορίας σε επαρχιώτικο πανηγύρι, ότι τώρα αλλάζουμε την Ιστορία, όχι γιατί έχουμε νέα τεκμήρια και νέες ερμηνείες, αλλά γιατί έχουμε πολυπολιτισμικές τάξεις.

Προχωρούσαν όλα ομαλά, πλην άλλαι αι βουλαί της υψίστης. Η κα Ρεπούση αντιδρούσε στην παρουσία μου, ζητούσε την αφαίρεση μου από τον κατάλογο τον ομιλητών, έθεσε θέμα βέτο. Το συνέδριο κινδύνευε. Ο υπεύθυνος της εκδήλωσης, ένας νέος και ευαίσθητος εκπαιδευτικός, με πήρε στο τηλέφωνο για να μου αναγγείλει την απαίτηση της κας Ρεπούση και τον εξαναγκασμό τους να τη δεχτούν για να γίνει το συνέδριο. Ήταν συγκινημένος και με τρέμουλο στη φωνή, για την αδικία που άθελά του διεκπεραίωνε. Το έδωσα θάρρος, ότι δεν είναι ανάγκη να ταράζεται, είμαι συνηθισμένος από αυτές τις συμπεριφορές των μεγάλων προοδευτικών και δημοκρατικών διανοουμένων. Ας κάνει, λοιπόν, ότι πρέπει για να μη διαλυθεί το συνέδριο και η ζωή συνεχίζεται….