ΓΙΑ ΤΟΝ κ. ΝΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΗΣΥ

 

Φίλος του ιστολογίου, μου υπέδειξε ότι εμμένω στις Αντιακελικές μου τοποθετήσεις ενώ η εξουσία έχει αλλάξει χέρια, τώρα πρόεδρος είναι ο Νίκος Αναστασιάδης και η συμμαχία ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ. Και ότι τα βέλη πρέπει να στραφούν και προς αυτούς. Έχει δίκαιο, όμως ας μη ξεχνούμε ότι το ιστολόγιο ξεκίνησε μεσούσης της κυριαρχίας του ανεκδιήγητου Χριστόφια. Ακόμη, λίγο καιρό μετά την εκκίνηση του ιστολογίου, ακολούθησε η έκρηξη στο Μαρί, με τα κολοσσιαία συναισθήματα που δημιούργησε για τη ανευθυνότητα του Ακελικού προέδρου. Ακόμη, η νέα εξουσία του ΔΗΣΥ ανέλαβε μέσα στα πλαίσια μιας ασύλληπτης οικονομικής τραγωδίας, που αύξησε την περίοδο χάριτος.

Όμως, ταυτόχρονα, το ιστολόγιο υπερασπίζεται και την αδέσμευτη κρίση του και επαναφέρει πέντε κείμενα, που έκριναν τον κ. Αναστασιάδη και την πολιτική τού ΔΗΣΥ και ανεβάστηκαν την εποχή που ήταν στην εξουσία το ΑΚΕΛ. Ένδειξη ότι θα δει κριτικά, πάλι, ΔΗΣΥ και αρχηγό του, που αποτελούν πια  τη νέα εξουσία.

Σημειώνω ότι το ιστολόγιο είδε κριτικά την εξουσία του Νίκου Αναστασιάδη, άμα τη αναλήψει,  με τα κείμενα α) Ανοικτή επιστολή προς τον κ. Χριστόφορο Πισσαρίδη, Νόμπελ Οικονομίας β) Όψεις της νεοκυπριακής μιζέριας. Ή από τον “ανθρώπινο πρόεδρο” στον “πρόεδρο που αναλαμβάνει τις ευθύνες του” γ) Όλα τα άλογα της νεοκυπριακής αθλιότητας κερδἰζουν

Εν τέλει αναδημοσιεύουμε εδώ πέντε κείμενα για τον Νίκο Αναστασιάδη και τον ΔΗΣΥ, που γράφτηκαν όταν το ΑΚΕΛ ήταν στην εξουσία και ένα από τα πρόσφατα:

1) Το τελευταίο σκαλί

2) Νίκο Αναστασιάδη, κοίτα τα έργα σου

3) Σερνόμαστε

4) Νίκο Αναστασιάδη, μεγάλε βαφέα

5) Ποίος ο ατζέντης;

6) Ανοικτή επιστολή προς τον κ. Χριστόφορο Πισσαρίδη, Νόμπελ Οικονομίας

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΚΑΛΙ

Ανώτατο κλιμάκιο του ΔΗΣΥ επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και ανώτατο στέλεχος της αντιπροσωπείας του προέβη μετά σε δηλώσεις αποκαλυπτικές της νοοτροπίας που διακατέχει τα μυαλά αυτών των ανθρώπων. Αναφερόμενος, λοιπόν, στα δεινά των μελών της ελληνικής κοινότητας της Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος και Τένεδος) μέμφθηκε τους Κύπριους που με τα εθνικά αιτήματά τους, τη στάση τους και την εμμονή τους στο Κυπριακό, συνέβαλαν σ’ αυτά τα δεινά. Είναι απίστευτο, όμως αληθινό, ενδεικτικό της πλήρους έκπτωσης και του εξευτελισμού που έχουμε φτάσει.

Και επειδή πολλές φορές τα κείμενα της στήλης αναρτώνται σε διάφορες ελλαδικές ιστοσελίδες και διαβάζονται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν επακριβώς τα πράγματα της Κύπρου, πρέπει να τονίσω ότι το ΔΗΣΥ είναι το κόμμα των εθνικοφρόνων του νησιού, των εθνικώς ευαίσθητων και υπερήφανων-και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Τι έκαναν, όμως, τα μέλη της ελληνικής κοινότητας στην Ίμβρο, Τένεδο και Κωνσταντινούπολη για να τιμωρηθούν; Νομοταγείς, τύπος και υπογραμμός, ήξεραν που ζούσαν, ήξεραν τους Τούρκους, και για όλα τα θέματα υπέβαλλαν ευσεβάστως στις τουρκικές αρχές, ζητώντας την άδειά τους, ακόμη και για να βάψουν ένα τοίχο στο σχολείο τους. Δεν έδωσαν ποτέ αφορμή, ήταν πάντα φρόνιμοι και προσεκτικοί. Κι όμως πλήρωσαν τα πάντα, κυριολεκτικώς κουρελιάστηκαν και εξαφανίστηκαν.   Πολλοί μιλούν για το ρόλο της έξαρσης του Κυπριακού αυτή την περίοδο, όμως διάφοροι μελετητές τονίζουν ότι το κυνηγητό εναντίον των τελευταίων ομάδων της ακμαίας, κάποτε, παρουσίας των Ελλήνων στην Μικρά Ασία, αποτελεί δομικό στοιχείο της νεοτουρκικής νοοτροπίας και ιδεολογίας και δεν χρειαζόταν το Κυπριακό για να δρομολογηθούν οι καταπιεστικές εξελίξεις. Όμως ας δεχτούμε ότι έφταιξε το Κυπριακό, για να μας δοθεί η ευκαιρία να μελετήσουμε τις στάσεις και νοοτροπίες που σχετίζονται με το  θέμα μας.  Οι Κύπριοι, λοιπόν,  εξεγέρθηκαν και αγωνίστηκαν εναντίον της αγγλικής αποικιοκρατίας, είχαν το δικαίωμα και καλά έκαναν, συνέχισαν τον αγώνα τους διεκδικώντας, πάντα μέσα στα πλαίσια των απελευθερωτικών προταγμάτων που εντάσσονται μέσα στα πανανθρώπινα ιδανικά. Ακόμη και λάθη, επιπολαιότητες και παραλείψεις να χαρακτήριζαν τον αγώνα των κυπριακών διεκδικήσεων από που και ως που θα τιμωρούνται στην Ίμβρο και στην Κωνσταντινούπολη για τη δράση των Κύπριων;

Μόνο η ναζιστική θεωρία της συλλογικής ευθύνης και των συλλογικών ποινών μπορεί να δικαιολογήσει αυτές τις ανοησίες. Με αυτές τις ρατσιστικές και ναζιστικές απόψεις αύριο θα νομιμοποιείται η Τουρκία να εξαφανίσει όλον τον κυπριακό ελληνισμό γιατί π.χ. κάποιοι Έλληνες στη Γερμανία έκαναν κάτι που θα θεωρηθεί ότι θίγει τα τουρκικά συμφέροντα.

Μιλάμε πια για ένα φιλοτουρκικό ρατσισμό, ένα φιλοτουρκικό φασισμό.

Έχουμε πια δεχτεί όχι μόνο να πράττουμε αλλά και να σκεφτόμαστε με τους όρους και τη λογική του αντιπάλου. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του, να δεσμεύουμε τη διαδικασία της σκέψης μας στα αυλάκια που μας χάραξε αυτός. Και επειδή οι Τούρκοι μας πήραν χαμπάρι γίνονται πια εντελώς κυνικοί. Αναφέρομαι στους Τούρκους αξιωματούχους που δηλώνουν ευθέως ότι η πολιτική της Άγκυρας στο Κυπριακό δεν γίνεται για τα μαύρα μάτια των Τουρκοκυπρίων αλλά για τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας και ότι παρόμοια θα ήταν η πολιτική της έστω και αν δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος στο νησί. Όμως εμείς εδώ στην Κύπρο δεν χαράσσουμε πολιτική για την αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού και της τουρκικής αυθαιρεσίας αλλά σφαζόμαστε για παραλείψεις και λάθη στην πολιτική έναντι των Τουρκοκυπρίων, με την πίστη ότι εδώ κρύβεται  το μυστικό και το λύειν και δεσμείν της κυπριακής υπόθεσης.

Ακόμη, αρκετές φορές σε ξένους παράγοντες, αλλά και σε έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους, εκπρόσωποι της τουρκικής πολιτικής αναγνώρισαν ότι ο ελληνικός λαός είχε δίκαιο στις απαιτήσεις του για την Κύπρο όμως μια και φανατίστηκε ο τουρκικός λαός πρέπει να πάρει και η Τουρκία κάτι για να τον κατευνάσουν.  Προσέξτε τον φιλοτουρκικό φασισμό. Ο ελληνικός λαός που κινητοποιείται για μια δίκαιη υπόθεση, σύμφωνα με τις πανανθρώπινες αξίες, όχι μόνο δεν επιβραβεύεται αλλά και τιμωρείται, οι Τούρκοι όμως που αδίκως διεκδικούν, όπως παραδέχτηκαν οι Τούρκοι αξιωματούχοι, πρέπει να επιβραβευτούν για να καλμάρουν.

Στις λογικές που αναπτύχθηκαν στο Κυπριακό, και για τις οποίες και εμείς συμβάλαμε στην εδραίωσή τους φαίνεται ότι υπάρχουν πια ανώτεροι και κατώτεροι λαοί. Εθελούσια έχουμε φτάσει στο χειρότερο σκαλί.

ΝΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, ΚΟΙΤΑ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΟΥ

Δεν ήταν έτοιμος να κυβερνήσει ο Χριστόφιας, δεν ήταν έτοιμο να κυβερνήσει το ΑΚΕΛ. Μέχρι το 2008, το ΑΚΕΛ είχε μάθει να οχυρώνεται πίσω από τους άλλους, να παίρνει τη νομή της εξουσίας, αλλά χωρίς πολιτικό κόστος, κρατώντας για διαπραγμάτευση, συναλλαγή, ανταλλαγή και δανεισμό το υψηλό ποσοστό του κόμματος, πάντα κοντά στο 30%, που δεν χρειαζόταν πολιτική ευφυΐα για να το διατηρεί αφού αυτό αναπαραγόταν και επιβίωνε τόσο  από τους βιολογικούς νόμους (οι οπαδοί, όπως ήταν φυσικό, τεκνοποιούσαν) όσο και από τους όρους του πολιτικού παιγνιδιού στην Κύπρο που στηρίζεται στο διπολισμό και την εν είδει ποδοσφαιρικών ομάδων συσπείρωση των δύο μεγάλων κομμάτων.

Όμως μετά το Δημοψήφισμα του 2004 και την πανηγυρική επικράτηση του ΟΧΙ, πολλοί παράγοντες αφήνιασαν και ζητούσαν την κεφαλή του Τάσου Παπαδόπουλου επί πίνακι. Η ανάγκη τιμωρίας και απομάκρυνσης του Τάσου Παπαδόπουλου από την προεδρία ήταν επιτακτική. Η μόνη δυνατή περίπτωση ήταν η προσφορά της προεδρίας στο ένα σκέλος της δυναμικής που τον ανέδειξε, η προσφορά της προεδρίας στο ΑΚΕΛ που στο δημοψήφισμα είχε ψηφίσει ΟΧΙ, απρόθυμα όμως, με διάφορα ήξεις αφήξεις, ότι ψηφίζουμε το ΟΧΙ για να τσιμεντώσουμε το ΝΑΙ κ.λπ..

Έδρασαν πολλοί για να πάρει την προεδρία ο Χριστόφιας. Άγγλοι, Αμερικανοί, ΟΗΕ, η Ντόρα Μπακογιάννη που διέθεσε το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας στην υπηρεσία της προεκλογικής εκστρατείας του Χριστόφια. Κυρίως, όμως, σημαντική και καίρια ήταν η συμβολή του Νίκου Αναστασιάδη, καθώς και άλλων πρωτοκλασάτων στελεχών του ΔΗΣΥ, για την ανάδειξη του Χριστόφια. Η ανώτατη ηγεσία του ΔΗΣΥ, με απύθμενο αντιπαπαδοπουλικό μένος, έδρασε καθοριστικά, έκανε την «υπέρβαση» και έτσι βρεθήκαμε με ένα απολίθωμα της πάλαι ποτέ Σοβιετίας στην προεδρία της ευρωπαϊκής Κύπρου. Για όσους γνώριζαν τις ιδεολογίες και πρακτικές του ΑΚΕΛικού χώρου ήταν σίγουρο ότι θα παρακολουθούσαμε ένα κρεσέντο αυθαιρεσίας, οπερέττας, ανικανότητας, αυταρχισμού, κωμωδίας και παραλογισμού.

Σήμερα που τα πάντα έχουν διαλύσει στην πολιτική, στην κοινωνία, στην οικονομία, στη διαχείριση του Κυπριακού, με την έκρηξη στο Μαρί να βαραίνει, πρέπει να τονίζουμε και την ευθύνη του Νίκου Αναστασιάδη για την κατάντια μας, γιατί η δική του συμβολή και οι δικές του μεθοδεύσεις έφεραν στην εξουσία ένα σταλινικό κόμμα της ψυχροπολεμικής περιόδου.

Σε όλη αυτή τη φρικιαστική έκπτωση σε κάθε θέμα, στην καταστροφή και οπισθοδρόμηση, στις γύρω από το Κυπριακό ανοησίες και ερασιτεχνισμούς, πρέπει να τονίζεται και η δική του ευθύνη. Όταν ακούγονται τα ακελικά ανούσια, οι ακελικές ανοησίες και πρακτικές πρέπει και να δηλώνεται ευθαρσώς: Νίκο Αναστασιάδη, κοίτα τα έργα σου.

ΣΕΡΝΟΜΑΣΤΕ….

Σερνόμαστε όλοι, συμπολιτευόμενοι και αντιπολιτευόμενοι, οι αδιάφοροι και αυτοί που έχουν έντονα συναισθήματα για την πολιτική ζωή, οι μεγάλοι και οι μικροί. Σερνόμαστε αξιωματούχοι και απλοί πολίτες, κοινωνία και θεσμοί. Χωρίς ελπίδα και προσδοκία, χωρίς συγκεκριμένα και πρακτικά μέτρα, σερνόμαστε όλοι, μέσα στην ατονία, την παρακμή και την παραίτηση, περιμένοντας απλώς ένα και μοναδικό πράγμα: να εκμετρήσει το ζην η διακυβέρνηση Χριστόφια.

Δεν είναι το λεγόμενο «τέλος της βασιλείας», όταν δηλαδή κάποιος πολιτικός ηγέτης διανύει το τελευταίο στάδιο της θητείας του. Υπάρχει, κυρίως, το πελώριο θέμα με την τραγωδία στο Μαρί, υπάρχει ο απίστευτος ερασιτεχνισμός και η ανικανότητά του.

Πολλοί έθεσαν το θέμα της παραίτησης Χριστόφια, μερικοί από το μεσημέρι της 11ης Ιουλίου 2011, όταν συνειδητοποιήσαμε το ύψος της τραγωδίας και το βάθος της ανευθυνότητας. Οι λογικές του αιτήματος ήσαν απλές και ειλικρινείς, και διατυπώθηκαν σε σημειώματα και παρεμβάσεις: Η παραίτηση Χριστόφια, στις 11 Ιουλίου 2011, θα ήταν μια λύτρωση για την κυπριακή κοινωνία, η οποία θα ένιωθε ότι ναι, υπήρξε μια τραγωδία, όμως έγινε ανάληψη ευθύνης, ο υπεύθυνος παραιτείται. Έτσι η πολιτική ζωή ανανεώνεται, μετά την τραγωδία αρχίζει ένα καινούργιο ξεκίνημα, με νέα πρόσωπα και νέους υπευθύνους. Όλοι θα ανασκουμπώνονταν για δουλειά, για να βοηθήσουν τον τόπο τους –το φιλότιμο του Κυπρίου είναι δεδομένο.

Αν δεν γίνει η παραίτηση Χριστόφια, τονίστηκε αρκετές φορές, όλη η πολιτική ζωή του τόπου θα σέρνεται κυριολεκτικά, όλη η κυπριακή κοινωνία θα προχωρεί έρποντας, χωρίς σχεδιασμούς και προγραμματισμούς, με τη λογική του «βλέποντας και κάνοντας», περιμένοντας απλώς πότε θα τελειώσει το υπόλοιπο της θητείας του Χριστόφια. Θα χάσουμε δεκαοκτώ μήνες πολιτικής ζωής, θα έχουμε μια άχρηστη περίοδο, χωρίς πρωτοβουλία και δημιουργία. Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες απαξίωσης της πολιτικής εξουσίας και του ίδιου του προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας, η κυβέρνηση και οι πολιτικοί ταγοί, αμήχανοι, άβουλοι και μοιραίοι, θα κάνουν το ένα λάθος πίσω από το άλλο. Θα συσσωρεύουμε λάθη, γελοιοποιήσεις, ανοησίες, βλακώδεις κινήσεις, πολιτικό αλαλούμ. Όλα θα είναι κουρασμένα και χωρίς λύτρωση, ακόμη και οι πιο σκληροπυρηνικοί οπαδοί του ΑΚΕΛ κι αυτοί θα μετρούν, άτονοι και κεκοπιακότες, τις μέρες, πότε θα φύγει ο δικός τους.

Είναι χαρακτηριστικό ότι και στους κομματικούς ανασχηματισμούς και αναδιαρθρώσεις του ΑΚΕΛ επιπλέουν όχι όσοι προβληματίζονται, συζητούν και κρίνουν, αλλά διάφοροι φελλοί που το μόνο προσόν τους είναι η δήλωσή τους ότι αυτοί θα στηρίξουν τον Πρόεδρο στη δύσκολη ώρα. Αλλά και από τους άλλους κομματικούς χώρους προσέτρεξαν διάφοροι καιροσκόποι, ύαινες που μυρίστηκαν ψοφίμι, προσφέροντας εκδουλεύσεις στον απομονωμένο Χριστόφια, προσδοκώντας αμοιβές και ανταλλάγματα. Απλώς η δυσχερής θέση που βρίσκεται η κυπριακή οικονομία δεν επέτρεψε εκκωφαντικές ανταποκρίσεις. Τα δυο προηγούμενα παραδείγματα αποτελούν χαρακτηριστικές περιπτώσεις  από τα αρνητικά που επέφερε το δεκαοκτάμηνο μετά το Μαρί.

Σερνόμαστε χωρίς λύτρωση, περιμένοντας πότε, επιτέλους, θα τελειώσει αυτή η προεδρική θητεία, γιατί τον Χριστόφια τον γλίτωσαν δύο άνθρωποι, όταν όλη η κοινωνία ζητούσε την παραίτησή του, όταν και ο ίδιος το σκεφτόταν, όταν και στο ίδιο το ΑΚΕΛ, βλέποντας το κομματικό κόστος, άρχισαν να αποδέχονται το θέμα της παραίτησής του. Τον γλίτωσαν δύο μαέστροι του πολιτικού παιγνιδιού:

Ο πρώτος ήταν ο Μάριος Κάρογιαν. Έμεινε δίπλα του, με διάφορα ήξεις αφήξεις στήριζε τον Χριστόφια, γιατί προσδοκούσε ότι το ΑΚΕΛ, μέσα σ’ αυτό το έντονο πάθος αποδοκιμασίας εκ μέρους της κυπριακής κοινωνίας, θα προσανατολιζόταν προς τη δική του υποψηφιότητα για να βρει μια διέξοδο. Όταν το ΑΚΕΛ δεν έδειξε να δελεάζεται από τον μικρο-δολοπλόκο, τότε και ο Κάρογιαν πήγε απέναντι και αρχίζει να μαζεύει ψήφους για τον μεγα-δολοπλόκο, κατηγορώντας τον νυν πρόεδρο, αυτόν που έσωσε με την καιροσκοπική στάση του. Ο μεγα-δολοπλόκος είναι ο Νίκος Αναστασιάδης, ο άλλος πυλώνας που βοήθησε στην παραμονή του Χριστόφια. Ο Αναστασιάδης ήξερε ότι αν γινόταν παραίτηση Χριστόφια, μετά την έκρηξη στις 11 Ιουλίου, αν γινόταν αλλαγή πολιτικού σκηνικού -μέσα σε πλαίσια ανάληψης ευθύνης και λύτρωσης- η δική του υποψηφιότητα θα έχανε. Ο κύριος στόχος του είναι, λοιπόν, η παραμονή Χριστόφια μέχρι το τέλος, γιατί η θύμηση από την τραγωδία στο Μαρί, οι ανικανότητες και τα λάθη του νυν προέδρου θα κάνουν τη δική του υποψηφιότητα δελεαστική. Γι’ αυτό και την κρίσιμη ώρα, μετά το Μαρί, έριξε το σωσίβιό του στον Χριστόφια.

Και οι δύο, και ο μικρο-δολοπλόκος και ο μεγα-δολοπλόκος, ευθύνονται εξ ίσου με τον Χριστόφια γιατί η κυπριακή κοινωνία σέρνεται εδώ και δεκαοκτώ μήνες μέσα στη σήψη, την παρακμή και τη φθορά, γιατί χάθηκε ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, άχρηστο και ανωφελές, στο οποίο συσσωρεύονταν λάθη και ανοησίες, στην πολιτική, την οικονομία, τους θεσμούς και το Κυπριακό.

ΝΙΚΟ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗ, ΜΕΓΑΛΕ ΒΑΦΕΑ

 

«Μεταξύ δύο στρατηγών, και των δύο ηλιθίων, ο είς εξ ανάγκης θα βγει νικητής». Απόφθεγμα που τόνιζε συνεχώς ο σπινθηροβόλος Γιάννης Σκαρίμπας.

Αυτό, λοιπόν, σημαίνει ότι σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν θα προσδώσουμε χαρακτηριστικά έξυπνης στρατηγικής στον νικητή, ότι μελέτησε επισταμένως Σου Τσου, Πολύαινο, Κεκαυμένο, Κλαούζεβιτς και Κονδύλη, ότι εφάρμοσε πρωτότυπες στρατηγικές μεθόδους και νέες προσεγγίσεις και έτσι, από τη στρατηγική του μεγαλοφυΐα και τους μεγαλόπνοους σχεδιασμούς του,  πέτυχε τη νίκη. Απλώς βλάκας βλάκα νίκησε.

Αυτό παρακολουθούμε συνεχώς στην Κύπρο από τα δύο μεγάλα κόμματα που ομονοούν στο θέμα του κλεισίματος του Κυπριακού αλλά συνεχώς βρίσκονται σε αντιπαλότητα για διάφορα ήσσονος σημασίας θέματα, για να παρακολουθούν οι φίλαθλοι, οπαδοί και μαντρωμένοι.

Οι βασικές στρατηγικές που αναπτύχθηκαν στην Κύπρο μετά το ’74 ήταν α) από τη μια πλευρά   η αποδοχή των τετελεσμένων της κατοχής (απλώς το πρόβλημα εντοπιζόταν στο πως θα περάσουν αυτή τη λύση στο λαό) και β) από την άλλη η προσπάθεια εκείνων που πάλευαν για τη διεύρυνση των δυνατοτήτων του Κυπριακού Ελληνισμού.

Ο Νίκος Αναστασιάδης εμφανίστηκε ως ο νευρώδης νεαρός πολιτικός από τη Λεμεσό που πάλευε συνεχώς για να επιβάλει την αποδοχή των κατοχικών δεδομένων. Την ίδια ώρα όμως συνεχώς θολώνει τα νερά με τη συνεχή εριστικότητα για ήσσονος σημασίας θέματα. Είναι χαρακτηριστική μια από τις πρώτες εμφανίσεις του στη Βουλή, αμέσως μετά τις εκλογές του 1985, για την οποία έγραψα σχετικό σημείωμα στο περιοδικό Αυτοδιάθεση, (Μάρτιος 1985, αρ. 3-4, σ. 40): Το κόμμα του μιλούσε συνεχώς για αποδοχή των κατοχικών δεδομένων, ο ίδιος όμως για την απόφαση της τηλεόρασης του ΡΙΚ να μην μεταδώσει και τη συνέχεια της συνεδρίασης της Βουλής την επόμενη ημέρα, ούρλιαζε και κτυπούσε το χέρι στο έδρανο. Την άλλη μέρα, όταν ήλθε η σειρά του να μιλήσει, τον ακούσαμε από το ραδιόφωνο σε ένα κάλεσμα αποδοχής των κατοχικών δεδομένων. Αυτός είναι ο Αναστασιάδης, μαλακός με τον Τούρκο κατακτητή, σκληρός με το …ΡΙΚ, υποχωρητικός στα μεγάλα και ασυμβίβαστος και σκληρός στα μικρά.

Όμως πράγματι αποδείχτηκε μαέστρος σε θέματα τακτικής και μικροκομματικής πολιτικής, μπορεί να μην κάνει μεγάλη πολιτική στο θέμα της αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού αλλά ξέρει να κινείται στο χώρο της μικροπολιτικής, των εσωκομματικών διεργασιών, των αντιπαραθέσεων με την ακελική νοοτροπία.

Είναι χαρακτηριστική η σκηνοθεσία που με μαεστρία διεκπεραίωσε ο Νίκος Αναστασιάδης στις προηγούμενες εκλογές όταν αντίπαλοι ήσαν οι: Τάσος Παπαδόπουλος, Γιαννάκης Κασουλίδης και Δημήτρης Χριστόφιας.

Πρώτη κίνηση η απομάκρυνση του Παπαδόπουλου από την εξουσία. Ενισχύοντας το ΑΚΕΛ να προχωρήσει στην, για πρώτη φορά στην ιστορία του κόμματος αυτού, υποβολή υποψηφιότητας εκ μέρους του Γενικού Γραμματέα του καθώς και με άλλα τερτίπια, όπως ότι θα έκανε υπέρβαση, δηλαδή θα  βοηθούσε στις ακελικές επιλογές, κάτι που δημιουργούσε δυναμική σε μέλη και στελέχη του χώρου πέριξ του Παπαδόπουλου να προσχωρήσουν στην επιλογή Χριστόφια.

Δεύτερη κίνηση η υπονόμευση της υποψηφιότητας του Γιαννάκη Κασουλίδη, του υποψήφιου του δικού του κόμματος, του ΔΗΣΥ.

Αν εκλεγόταν ο Γιαννάκης Κασουλίδης

α) θα υπονομευόταν η βασική συνισταμένη της κυπριακής πολιτικής σκηνής που βασίζεται στο διπολισμό  ΑΚΕΛ και  ΔΗΣΥ. Στο μεν ΑΚΕΛ θα δημιουργείτο έντονη δυσφορία για τις επιλογές της ηγεσίας που με την εμπλοκή της στο θέμα της απομάκρυνσης του Τάσου Παπαδόπουλου  έδωσε την εξουσία στον ΔΗΣΥ και απομάκρυνε τους ακελικούς από τη νομή της εξουσίας. Ταυτόχρονα η επιτυχία Κασουλίδη

β) θα οδηγούσε στη συγκρότηση ενός πόλου με το ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, ΕΥΡΩΚΟ, Οικολόγους καθώς και από δυσαρεστημένους της ακελικής παράταξης, αντιανανικούς κυρίως, που θα ενισχύονταν από την αποτυχημένη και τυχοδιωκτική πολιτική της ηγεσίας τους (έτσι θα φαινόταν σε αρκετούς Ακελικούς αν εκλεγόταν ο Κασουλίδης και η εξουσία δινόταν στο ΔΗΣΥ). Η συγκρότηση ενός νέου πόλου, με πιθανότητες επιτυχίας, θα φαινόταν, λοιπόν, λογική -με αποτέλεσμα την αλλαγή του παγιωμένου πολιτικού σκηνικού της Κύπρου.

γ) Η νίκη του Κασουλίδη θα αποδείκνυε ότι ο ΔΗΣΥ μπορεί να κερδίσει τις εκλογές χωρίς να είναι υποψήφιος ο πρόεδρός του ο Νίκος Αναστασιάδης, ότι μπορεί να κερδίσει την προεδρία και με άλλα πρωτοκλασάτα στελέχη του. Οι μανούβρες και οι τακτικισμοί του Αναστασιάδη εντός του ΔΗΣΥ για τη δημιουργία προσωποπαγούς κατάστασης θα αποδεικνύονταν άνευ ουσίας. Ο Αναστασιάδης όλη μέρα οργώνει και συντονίζει τον ΔΗΣΥ στο χορό του αναστασιαδισμού και το κόμμα αυτό κερδίζει τις εκλογές χωρίς τον πρόεδρό του. Ακόμη, η νίκη Κασουλίδη θα του εξασφάλιζε, ίσως, και δεύτερη πενταετία  και η εναλλαγή στην εξουσία από άλλο πρόσωπο, του εκτός ΔΗΣΥ χώρου, σήμαινε ότι η ώρα του Αναστασιάδη μετατίθετο ύστερα από δεκαπέντε χρόνια, στις εκλογές του 2023.

Τρίτη κίνηση, λοιπόν, η ενίσχυση της εκλογής Χριστόφια. Με τον Χριστόφια στον προεδρικό θώκο,  ο Αναστασιάδης γνώριζε ότι η ώρα του θα έφτανε ύστερα από πέντε χρόνια, στις εκλογές του 2013.

Γνώριζε  την ακελική ασχετοσύνη, την παρωχημένη νοοτροπία και διάφορες άλλες ιδεοληψίες του ΑΚΕΛ, που θα οδηγούσαν, ύστερα από πέντε χρόνια στη μαζική απόφανση ότι παρά δεύτερη θητεία με τον Χριστόφια καλύτερα ο Αναστασιάδης. Δηλαδή με τον αποτροπιασμό για τις ακελικές αγκυλώσεις και την ακελική βαρβαρότητα θα αναπλήρωνε την απωθητικότητα της δικής του προσωπικότητας, την έλλειψη συμπάθειας και αγάπης, -ουδείς τον περιβάλλει με αγάπη και συμπάθεια, τον φοβούνται και τον υπολογίζουν ως μαέστρο της πολιτικής τακτικής-. Όσο περισσότερες βλακείες θα έκαναν οι ακελικοί –και πράγματι τις κάνουν, διαπιστώνουμε σήμερα- τόσο θα γινόταν συμπαθής η δική του υποψηφιότητα. Ο άνθρωπος, που αν κατέβαινε στις εκλογές του 2008, ως πρόεδρος του ΔΗΣΥ, θα έπαιρνε σαφώς χαμηλότερο ποσοστό ψήφων από αυτό που πήρε ο Κασουλίδης, στις εκλογές του 2013 θα φαντάζει ελκυστική επιλογή για αρκετούς.

Ο Αναστασιάδης έπαιξε και κέρδισε με μεγάλη επιτυχία. Υπονόμευσε την υποψηφιότητα Παπαδόπουλου, έκαψε τον Κασουλίδη, έβγαλε τον Χριστόφια στην εξουσία και με τις ακελικές στρεβλώσεις, αγκυλώσεις και ιδεοληψίες προετοιμάζεται για τον τέταρτο στόχο, να εμφανιστεί ως η καλύτερη επιλογή για το 2013.

Αυτός είναι ο Αναστασιάδης, ένας άνθρωπος του έσχατου τακτικισμού, της μικροκομματικής ίντριγκας, του κομματικού πρακτικισμού. Αν θεωρήσουμε την ανάπτυξη της πολιτικής θεωρίας ως ανώτατο στάδιο της πολιτικής ζύμωσης και εμπειρίας, ο Αναστασιάδης είναι άνθρωπος που υπονόμευσε κάθε θεωρητική-πολιτική ανάπτυξη. Η στάση του αποτελεί μίμηση της ακελικής πολιτικής πρακτικής, είναι και αυτός αντίθετος με τη γονιμότητα της πολιτικής θεωρίας. Μόνο κομματικό πρακτικισμό και τακτικισμό μπορεί να καταλάβει. Έτσι ο χώρος του ΔΗΣΥ, που εκφράζει τα στρώματα ενός φιλελεύθερου αστισμού, ένας χώρος από τον οποίο, παλαιότερα, προήλθαν σημαντικά θεωρητικά άρθρα και προτάσεις και άλλες γόνιμες θεωρητικές συνεισφορές, για την Κύπρο, το Κυπριακό, την κοινωνία του νησιού, τις δυνάμεις και λογικές των χωρών της γύρω περιοχής, από την εποχή του Αναστασιάδη έχει περιπέσει σε πλήρη αγονία. Δεν παράγει τίποτα. Οι άνθρωποι εκεί, κατά μίμησιν του αρχηγού τους, ως παλίμπαιδες, κολλούν τα λέγκο του κομματικού πρακτικισμού και, ως παλίμπαιδες πάλιν, κοιτούν τα παιγνιδάκια που συναρμολογούν και αυτοθαυμάζονται.

Για να τελειώνουμε όμως. Όπως αναφέρθηκε, μετά τα τραγικά γεγονότα του ’74 στην Κύπρο και τις καταθλιπτικές καταστάσεις που δημιουργήθηκαν από την τουρκική βαρβαρότητα, άλλοι προσπάθησαν να γίνουν αποδεκτά τα δεδομένα της κατοχής –απλώς οι δόσεις αποδοχής της κατοχής δίνονταν με τρόπο, για να μην προκληθούν αντιδράσεις από τον Κυπριακό Ελληνισμό και άλλοι προσπάθησαν να μεγεθύνουν τα όρια της κυπριακής ανάσας, να διευρύνουν τα όρια ασφάλειας των Ελλήνων του νησιού.

Μεγαλοσύνη στην κυπριακή πολιτική σκηνή χαρακτηρίζει μόνο τους ανθρώπους που αντιτίθενται με επιτυχία στα τουρκικά σχέδια, που επαυξάνουν τις δυνατότητες του Κυπριακού Ελληνισμού απέναντι στην καταθλιπτική τουρκική παρουσία. Εκεί κρίνεται αν  κάποιος πολιτικός είναι μεγάλος ή όχι. «Μεγάλε Νίκο Αναστασιάδη» φωνάζουν, όμως, εν χορώ διάφοροι διατεταγμένοι καρεκλοκένταυροι του ΔΗΣΥ. Μεγάλος γιατί; Επειδή μπορεί να παίξει με επιτυχία τα κομματικά παιγνίδια του τακτικισμού και των μικροπολιτικών δοσοληψιών; Μας ενδιαφέρουν αυτά τα τερτίπια; Τι σχέση έχουν με τον κυπριακό αγώνα, τι βοήθεια δίνουν στον αγώνα επιβίωσής του Κυπριακού Ελληνισμού;

Ο Αναστασιάδης μαζί με τη συλλογική ηγεσία του ΑΚΕΛ δέχτηκαν τα κατοχικά δεδομένα, θέλουν να παραμείνουμε στο κελί των  δεδομένων αυτών, οι διαφορές τους αναφέρονται στο χρώμα του κελιού που θα χρησιμοποιηθεί για το βάψιμό του. Ο μεν Αναστασιάδης θα βάψει το κελί μας καφέ και οι Ακελικοί θα το βάψουν κίτρινο. Αποτελεί δε τη μεγαλύτερη επιτυχία του Αναστασιάδη και της ηγεσίας του ΑΚΕΛ το γεγονός ότι η κρίση των οπαδών τους για την πολιτική ζωή του τόπου δεν αναφέρεται στις οποιεσδήποτε επιτυχίες (ή όχι) αντιμετώπισης του τουρκικού επεκτατισμού και απάντησης στην τουρκική πολιτική αλλά για τις επιτυχημένες (ή όχι) κινήσεις τακτικισμού μεταξύ τους.

Παρακολουθούμε λοιπόν μικρόνοες τακτικιστές να τα βάζουν με μικρόνοες τακτικιστές, βλάκες εναντίον βλακών, μετριότητες σε σύγκρουση με άλλες μετριότητες, κάποτε καταγάγουν οι μεν νίκη κάποτε οι δε, εκείνο που κερδίζει στο τέλος είναι η αποδοχή των κατοχικών δεδομένων.  Κι ο Αναστασιάδης, βλέπει τους υπηκόους του με απέχθεια και αποφαίνεται: Εγώ είπα πως θα βάψω το κελί σας καφέ και θα το καταφέρω.

Θα τα καταφέρει, όπως εξελίσσονται τα πράγματα.

Εκτός και αν ο κυπριακός Ελληνισμός αποεγκλωβιστεί από την κομματική συσσώρευση στα δύο αντιτιθέμενα κομματικά μαντριά που η μόνη αντίθεσή τους είναι αν θα βαφτεί το κελί μας καφέ ή κίτρινο. Γιατί δεν ζητάμε τη διακόσμηση του κελιού μας, ζητάμε την Έξοδο.

ΠΟΙΟΣ Ο ΑΤΖΕΝΤΗΣ

(Ένα παλιό κείμενο, à la manière de Sertis)

Λίγο μετά το Δημοψήφισμα άρχισε μια εργώδης προσπάθεια του Νίκου Αναστασιάδη, με συνεχείς μετακινήσεις (Τουρκία, Αθήνα κ.λπ. μέχρι και για μετάβαση στην Ουάσιγκτον αναφέρονταν). Στις εμφανίσεις του αυτές, μαζί με διάφορα στελέχη του Συναγερμού, υπονομευόταν η απόφαση της συντριπτικής πλειοψηφίας του Κυπριακού Ελληνισμού να απορρίψει το σχέδιο Ανάν και έστελνε ένα μήνυμα ότι το παιγνίδι δεν τέλειωσε, οι αρχηγοί που υποστήριξαν το απεχθές σχέδιο συνέχιζαν τη δουλειά τους.

Για το λόγο αυτό έστειλα την ακόλουθη επιστολή στον κ. Λάζαρο Μαύρο, μαζί με ένα κείμενο για το θέμα των εμφανίσεων της ηγεσίας του ΔΗΣΥ, με τίτλο: «Ποίος ο ατζέντης;». Το κείμενο υπογραφόταν με το, συνεννοημένο, ψευδώνυμο: Σέρτικος. Δεν γνωρίζω αν το κείμενο διαβάστηκε στην εκπομπή του Ράδιο Πρώτο.

Α. Η επιστολή:

Αγαπητέ Λάζαρε Μαύρε

Ουκ εά με καθεύδειν το του Σέρτη τρόπαιον. Κάθε μέρα τον διαβάζεις, κάθε μέρα: «το κατά Σέρτην μονόστηλο». Εμείς τι είμαστε λοιπόν;  Έφτιαξα, έτσι,  κι εγώ κάτι παρόμοιο. Υπογράφω Σέρτικος, λόγω επιδράσεων απ’ αυτόν. Σου το αποστέλλω.

Β. Το κείμενο

Ποίος ο ατζέντης;

  Για την εύρυθμη και αποτελεσματική κυκλοφορία των καλλιτεχνικών συγκροτημάτων, ο επαγγελματικός καταμερισμός που επιτεύχθηκε είναι πράγματι πολύ επιτυχημένος. Ένα συγκρότημα με καλλιτέχνιδες του καν-καν ή του στριπτήζ δεν μπορεί να ασχολείται με τους τόπους δουλειάς και διαμονής ή τους όρους εργασίας και άλλα πρακτικά προβλήματα, τα οποία προκαλούν άγχος και σκοτούρες, νεύρα και περισπασμό της προσοχής. Έτσι το επάγγελμα του ατζέντη στα καλλιτεχνικά θέματα έλυσε όλα τα σχετικά προβλήματα. Ο ατζέντης κλείνει τους τόπους εργασίας και προγραμματίζει  το σχετικό χρονοδιάγραμμα. Έτσι ένα τρίο ή κουαρτέτο για στριπτήζ ή καν-καν  θα χορέψει σε ένα καμπαρέ της Λευκωσίας για ένα συγκεκριμένο μήνα, μετά θα ακολουθήσει καμπαρέ στη Βηρυτό, τη Μάλτα, τον Πειραιά, το Λονδίνο κ.λπ., όλα τακτοποιημένα και οργανωμένα. Χωρίς σκοτούρες και άλλα πρακτικά προβλήματα, το συγκρότημα θα ασχολείται μόνο για την καλύτερη καλλιτεχνική παρουσία του κι όχι για  οτιδήποτε άλλο- ο Θεός ας έχει καλά την συμπαθή τάξη των καλλιτεχνικών ατζέντηδων.

Τον τελευταίο καιρό το συγκρότημα του ΔΗΣΥ με τις διάφορες εμφανίσεις του έκλεψε την παράσταση. Τι οι πιρουέτες του Αβέρωφ!, οι ακκισμοί του Αναστασιάδη!, οι δεξιοτεχνίες του Χάσικου!. Απίστευτο σύνολο. Ούτε και μια καλλιτεχνική μονάδα με καλλίπυγες και τανύσφυρες και καλλιπάρειες και εϋπλόκαμες παρουσίες δεν θα τα κατάφερνε τόσο. Θα πρόσθετα και καλλικέλαδες, αν συνυπολογίσω και τα λεχθέντα ή τραγουδισθέντα από τον Χάσικο στην Κωνσταντινούπολη, όπου εβόησε και εκέκραξε ότι για τις ταλαιπωρίες, διώξεις και προπηλακισμούς εναντίον του ελληνισμού στην Πόλη φταίνε οι Κύπριοι πάλι, με τα αιτήματά τους και τις εθνικές τους επιδιώξεις, τόσο φοβεροί, φαίνεται, ότι είμαστε που κυνηγούμε και καταστρέφουμε κόσμο και στην Κωνσταντινούπολη. Το τρίο Αναστασιάδη, Αβέρωφ και Χάσικου, και ενίοτε κουαρτέτο ή κουιντέτο  με την συμπερίληψη και ενίων δευτεροκλασάτων  στελεχών του ΔΗΣΥ, αποτελεί μια αεικίνητο καλλιτεχνική παρουσία, κινείται πότε στους εγκλωβισμένους, πότε στην Αθήνα, στην Άγκυρα και αύριο στην Ουάσιγκτον.

Γι αυτό πρέπει να ευρεθεί ποιος είναι  ο πετυχημένος  καλλιτεχνικός ατζέντης που οργανώνει την περιοδεία του θιάσου ή της καλλιτεχνικής αυτής ομάδας, για τις εμφανίσεις της. Για να του αποδοθεί ο έπαινος ο πρέπων. Έχουμε τέτοιο ατζέντη στην Κύπρο ή υπάρχει η έξωθεν συνεπικουρία, δηλαδή τις εμφανίσεις του συγκροτήματος οργανώνει ιθύνων νους εκ του εξωτερικού; Γιατί  δεν είναι τόσο εύκολο, σε τόσο λίγο χρόνο, να οργανώνονται τόσες εμφανίσεις  σε τόσα περιώνυμα κέντρα εξουσίας όπως είναι η Άγκυρα π.χ. ή η Ουάσιγκτον. Ο κ. Αναστασιάδης έχει συγγενείς δεσμούς με οργανωτές και διεκπεραιωτές καλλιτεχνικών συνόλων; όμως είναι αυτό αρκετό; Λοιπόν: Ξένος ή ντόπιος ο ατζέντης που κλείνει τις δουλειές για την ομάδα του ΔΗΣΥ; Ας το αφήσουμε στην κρίση των ακροατών.

Σέρτικος

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ κ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ ΠΙΣΣΑΡΙΔΗ, ΝΟΜΠΕΛ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 

            Αν ήταν τόσο εύκολα τα πράγματα, τότε οι μέγιστοι οικονομολόγοι θα ήσαν τρισεκατομμυριούχοι και οι μέγιστοι φιλόλογοι θα ήσαν ποιητές ίσοι με τον Όμηρο, τον Σαίξπηρ και τον Καβάφη.

Όμως και ο ύπατος των φιλολόγων μπορεί να διαγράψει απλώς πώς και γιατί πέτυχε ένα ποίημα, που έγκειται το μεγαλείο του Σολωμού, του Κάλβου και των άλλων σπουδαίων ποιητών, μπορεί να μιλήσει για το «κατατεθειμένο», αυτό που ολοκληρώθηκε, όταν όμως αυτά τα διδάγματα θα τα εφαρμόσει ο ίδιος, ή κάποιος άλλος που ακούει τις συμβουλές του, το ποίημα που παράγεται δεν είναι παρά μια θλιβερή αποτυχία. Γιατί η ποίηση αποτελεί την πιο πολυσύνθετη πολιτιστική και κοινωνική πραγματικότητα, για να σπινθηροβολήσει ένα ποίημα μέσα στην ποιότητά του χρειάζονται τα πάντα, έως και να συνωμοτήσει ολόκληρο το σύμπαν. Γι’ αυτό και οι σοβαροί φιλόλογοι δίνουν απλώς μερικές αδρομερείς συμβουλές στον νέο ποιητή, όπως είναι η προσεκτική ανάγνωση των μεγάλων λογοτεχνών, και δεν διανοούνται ότι κατέχουν τη μαγική συνταγή για το πώς γράφεται το σπουδαίο ποίημα.

Και η οικονομία είναι η πιο πολυσύνθετη δραστηριότητα της κοινωνίας, στην οποία εμπεριέχονται τα πάντα, από τις παραγωγικές δραστηριότητες μέχρι την κοινωνιολογία, την πολιτική, την ιστορία, τη γεωγραφία, την ψυχολογία, τη γεωπολιτική. Ακόμη, τα πάντα και όλοι οι όροι της οικονομίας βρίσκονται εν εξελίξει και εν συνεχεί αλλαγή, με τους απροσδιόριστους παράγοντες, τις συγκυρίες και το τυχαίο, όπως το πέταγμα της πεταλούδας στο Περού, να παίζουν τον ρόλο τους. Ένας μεγάλος οικονομολόγος μπορεί να ανιχνεύσει και να διαγράψει αδρά, με σωστό λόγο, γιατί η τάδε χώρα πέτυχε οικονομικά, γιατί στην τάδε περίοδο υπήρξε ύφεση κ.λπ., μπορεί να μιλήσει εύστοχα για το ιστορικά περατωθέν. Όταν όμως αυτήν τη γνώση τη μεταφέρει ακρίτως και επιπολαίως, σε άλλους χώρους, χρόνους και καταστάσεις, το αποτέλεσμα είναι θλιβερό. Γι’ αυτό και οι μεγάλοι οικονομολόγοι δίνουν αδρομερώς τις τάσεις και τους τομείς στους οποίους  πρέπει να δοθεί προσοχή και μένουν εκεί. Αλίμονο αν υπάρχει η πίστη  ότι γνωρίζουν τη μαγική συνταγή και κατέχουν το μαγικό ραβδί, πώς μια χώρα θα πλουτίσει και θα ευημερήσει τάχιστα.

Πρόσεξε, λοιπόν, κύριε Πισσαρίδη, γιατί ο κ. Νίκος Αναστασιάδης, ως Κρόνος, έχει φάει όλα τα παιδιά του, ή, τουλάχιστον, τα έχει ευνουχίσει. Δεν χρειάζεται να εξευτελίσει και το πρώτο κυπριακό Νόμπελ. Προφύλαξε τον εαυτό σου και μη ξεπετάγεσαι εδώ κι εκεί κάνοντας αμελέτητες και πρόχειρες δηλώσεις, που το μόνο που ωφελούν είναι την τρέχουσα πολιτική ενός πρακτικιστή πολιτικού, που αμφιβάλλω αν διάβασε δύο βιβλία στη ζωή του

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: