The human body and the contrast of the periphery and the Metropolis

Σημείωση:

Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα νέο στάδιο αφαίμαξης και καταλήστευσης  της αδύνατης περιφέρειας από τα ισχυρά κέντρα εξουσίας, φτάσαμε στη χρεοκρατία, αυτό το στάδιο που διανύει η Ελλάδα και, οσονούπω, θα δοκιμάσει και η Κύπρος.  Το άρθρο αυτό γράφτηκε πριν πάρα πολλά χρόνια και προτού φτάσει στην εξέταση του θέματος «ανθρώπινο κορμί και η αντίθεση περιφέρειας –μητρόπολης» αναφέρεται επιτροχάδην σε διάφορες μορφές εκμετάλλευσης της αδύνατης περιφέρειας. Το άρθρο επανέρχεται λόγω των κρίσιμων καταστάσεων που βρίσκεται η εκβιαζόμενη Κύπρος  και, ακόμη, με την ευκαιρία της μετάφρασής του στα αγγλικά.

 

The human body and the contrast of the periphery and the Metropolis

 

The exploitation and enslavement of the poor and the weak of the periphery has been extensively studied in the past centuries. The unequal relationship of the strong metropolis and the weak periphery takes a number of alternate forms — from obvious and immediate (slave trade, looting, colonialism), and implicit and refined (creation of dependency, imposition of single-crop agriculture, migration of talent, obligation, etc.). This issue might be better understood through the lens of political and cultural dependency, which also relates to the timely issue of erotic desire. Eldridge Cleaver in his book “Soul on Ice” discusses the outcasts, the “third world people”, of metropolis,  black prisoners who do not have photographs of black women in their cells — only of white women in suggestive poses — and Frantz Fanon in “The Wretched of the Earth” will describe the pervasive erotic fantasy of the colonized and the white wife of the colonizer.

 

Lately, dependency has also begun to manifest in a fundamental topic: the body. Today, a new network of dependency and discipline, alienation and coercion is being formed. The development of medical science and new treatment options — such as transplant surgery ­— consolidate old borders and replicate the terms of existence of a strong exploitative center and a weak margin in the fields of health and medicine.

 

The medical needs of developed nations require kidneys, corneas and other human parts, primarily for the middle and upper classes. These needs however cannot be satisfied from available transplants from volunteers and deceased donors that are internally available. Thus, they can turn to the developing world to satisfy their needs. Mechanisms and circuits with great profit margins have been developed to this end. Various sources refer to the accumulation of human organs from executed and dying patients in Third World hospitals. The most gruesome reports talk about forced removal of organs from kidnapping victims who are later murdered. A practice that has developed significantly in later years however is the donation of organs by people from the poorer social classes in return for payment. Thus, many heads of households might sell a kidney or a cornea in exchange for a sum that will save their family from poverty, at least for a few years. The fee is not significant in comparison to the salaries of the people of the Metropolis, but for the starving citizens of these poor countries is exceedingly adequate, if not magnanimous.

 

Human body parts are trafficked in cutting-edge medical containers for the citizens of the Metropolis where now — in addition to riches, raw material and other goods —also accumulate healthy human parts.

 

At the same time, another destruction of bodies occurs. The Metropolis radiates knowledge and opinions about the world, creates values and examples. Thus, people who do not identify with these values are left feeling inferior and marginalized. In the past there have been numerous instances where black individuals tried to lighten the darkness of their skin and soften the roughness of their hair through the use of suspicious chemical substances, where, in the best of cases, created a type of albinism for their skin.

 

This phenomenon continues today in relation to the body of women of Asian descend, where wanting to resemble the American ideal physicality undergo eye surgery to get rid of their racial attributes (a skin fold of the upper eyelid, covering the inner corner of the eye and is often referred to as the “Epicanthic fold”) to gain the almond-shaped eyes that resemble those of the American actresses — the most staggering of shapes according to the mass media. In China, many women seek doctors who place a small metal mechanism in their legs that can give them a little bit of height, and in this way allow them to get a little bit closer to the western standard.

 

Attributes of the body that were established after thousands of years of evolution, that are inherent to their person from the moment of conception, are disregarded and marginalized in order to align with the dominant model. The main problems in this situation are not these cases, which are remote instances, but the tendencies, movements and attitudes of the body, its smells and impressions, which must parallel the ones stemming from the centre.

 

The space of the body is thus also a victim of this basic antithesis that motivates global developments. The powerful metropolis plunders the robust bodies of the marginalized and radiates its image and ideology to the periphery. It imports the immediacy of life and exports alienating standards. It sows images and reaps bodies.

 

Το ανθρώπινο κορμί και η  αντίθεση περιφέρειας και μητρόπολης

 

Η εκμετάλλευση και η εξάρτηση των φτωχών και αδύνατων χωρών της περιφέρειας έχει αρκούντως μελετηθεί από τους προηγούμενους αιώνες. Έχουν ακόμη υποδειχθεί και τονιστεί αρκετά οι συνεχώς μετεξελισσόμενες μορφές που παίρνει αυτή η άνιση σχέση μεταξύ της δυνατής μητρόπολης και της αδύνατης περιφέρειας, συνήθως από τις κραυγαλέες και άμεσες  (δουλεμπόριο, λεηλασίες, αποικιοκρατία) σε έμμεσες και πιο ραφιναρισμένες (δημιουργία εξαρτημένης ελίτ, εξαναγκασμός στη μονοκαλλιέργεια, μετανάστευση εγκεφάλων, υπερχρέωση, κ.λπ.). Σημαντικό για την κατανόηση αυτού του πλέγματος αποτελεί και η πολιτική και πολιτιστική εξάρτηση που φτάνει ακόμη και στο καίριο θέμα του ερωτικού πλησιάσματος. Ο Ε. Κλήβερ στο βιβλίο του «Ψυχή στον πάγο» θα σημειώσει για τους «τριτοκοσμικούς της μητρόπολης», τους νέγρους φυλακισμένους που δεν έχουν ούτε μια φωτογραφία νέγρας γυναίκας στο κελί τους –μόνο λευκές σε πικάντικες στάσεις- και ο Φ. Φανόν στους «Κολασμένους της γης» θα περιγράψει τη συνεχή ερωτική φαντασίωση του αποικιοκρατούμενου με τη λευκή γυναίκα του αποικιοκράτη.

Τελευταία, το φαινόμενο της εξάρτησης άρχισε να εμφανίζεται και σε ένα θεμελιώδες θέμα: το κορμί. Ειδήσεις που καταφθάνουν τακτικά συνθέτουν ένα καινούργιο πλέγμα εξάρτησης και επιβολής, αλλοτρίωσης και πειθαναγκασμού.  Η ανάπτυξη της ιατρικής επιστήμης και οι νέες δυνατότητες θεραπείας που δημιουργήθηκαν με τις μεταμοσχεύσεις ανθρωπίνων οργάνων εδραιώνουν τα παλιά σύνορα και αναπαράγουν τους όρους ύπαρξης δυνατού εκμεταλλευτικού κέντρου και αδύνατης εκμεταλλευόμενης περιφέρειας και στο χώρο της υγείας και της ιατρικής.

Οι ιατρικές ανάγκες των αναπτυγμένων κρατών χρειάζονται νεφρούς, κερατοειδείς χιτώνες και άλλα ανθρώπινα μέλη κυρίως για τα μεσαία και ανώτερα στρώματα. Οι ανάγκες τους δεν μπορούν να ικανοποιηθούν από τα εθελοντικά και τα πτωματικά μοσχεύματα που μπορεί να  δώσει η εσωτερική προσφορά. Έτσι ο μόνος χώρος, που μπορούν να στραφούν για ικανοποίηση των αναγκών τους, είναι ο τρίτος κόσμος. Μηχανισμοί και κυκλώματα έχουν λοιπόν δημιουργηθεί που διεκπεραιώνουν αυτή την εργασία η οποία αποφέρει ανυπολόγιστα κέρδη. Διάφορες πηγές αναφέρουν συσσώρευση ανθρωπίνων οργάνων από εκτελεσθέντες και από ετοιμοθάνατους ασθενείς των τριτοκοσμικών νοσοκομείων. Το πιο αποτρόπαιο, δημοσιεύματα καταγγέλλουν  αναγκαστικές αφαιρέσεις οργάνων από απαχθέντες που δολοφονούνται. Αυτό όμως που έχει αναπτυχθεί σημαντικά είναι η επί πληρωμή προσφορά από τα πτωχά κοινωνικά στρώματα. Έτσι πολλοί οικογενειάρχες δίνουν ένα νεφρό ή τον κερατοειδή, για ένα ποσό που θα σώσει την οικογένειά τους από την εξαθλίωση, τουλάχιστο για μερικά χρόνια. Η αμοιβή σε σχέση με τους μισθούς της μητρόπολης δεν είναι πολύ σημαντική, για τα μάτια των λιμοκτονούντων κατοίκων των φτωχών χωρών φαίνεται αρκούντως ικανοποιητική αν όχι σαν ευεργεσία.

Σε άψογες λοιπόν ιατρικές συσκευασίες προωθούνται τα ανθρώπινα μέλη για τις μεταμοσχεύσεις της μητρόπολης που, εκτός από πλούτη, πρώτες ύλες και άλλα αγαθά, συσσωρεύει τώρα και υγιή ανθρώπινα μέλη.

Την ίδια ώρα που γίνονται όλα αυτά μια άλλη καταστροφή κορμιών επιτελείται. Η κυρίαρχη εικόνα που εξακτινώνεται από τη Μητρόπολη μεταφέρει γραμμές κοινωνική συμπεριφοράς, παράγει γνώσεις και γνώμες για τον κόσμο μας, δημιουργεί αξίες και πρότυπα. Η μη ταύτιση με την κυρίαρχη εικόνα προκαλεί πια αισθήματα μειονεξίας. Παλαιότερα αναφέρθηκαν  μάλιστα αρκετές περιπτώσεις νέγρων που με διάφορα ύποπτα χημικά παρασκευάσματα προσπάθησαν να απαλύνουν τη σκληρότητα των σγουρών μαλλιών τους ή το έντονο χρώμα του κορμιού τους δημιουργώντας στην καλύτερη περίπτωση ένα είδος αλφισμού στο δέρμα.

Το φαινόμενο αυτό συνεχίζεται σήμερα με τις γυναίκες της κίτρινης φυλής, στην περιοχή της Άπω Ανατολής, που θέλοντας να μοιάσουν με το αμερικανικό σωματικό πρότυπο εγχειρίζουν τα μάτια τους για να απαλλαγούν από τα φυλετικά γνωρίσματά τους (βλεφαρική σχισμή που βρίσκεται χαμηλά και συχνά έχει λοξή θέση σχηματίζοντας πολλές φορές μια πτυχή γνωστή ως «μογγολική πτυχή») για να αποκτήσουν παρόμοια με τις Αμερικανίδες ηθοποιούς αμυγδαλωτά μάτια. Το πιο συγκλονιστικό. Στην Κίνα αρκετές γυναίκες καταφεύγουν στους γιατρούς που, αφού τους πριονίσουν τα κόκαλα του ποδιού, τοποθετούν ένα μικρό μεταλλικό συμπλήρωμα που τους προσθέτει πέντε περίπου πόντους ύψος για να πλησιάσουν το πρότυπο των δυτικών γυναικών.

Γνωρίσματα του κορμιού που θεμελιώθηκαν ύστερα από εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια φυλογένεσης, που ενυπάρχουν ως ταυτότητα από την πρώτη στιγμή της οντογένεσης, περιφρονούνται και  παραμερίζονται για να εναρμονιστούν με το κυρίαρχο πρότυπο. Το κυριότερο φυσικά στο θέμα αυτό δεν είναι οι περιπτώσεις αυτές που παραμένουν τάσεις μιας μειοψηφίας, αλλά οι στάσεις και κινήσεις και νοοτροπίες του κορμιού, οι οσμές και εμφανίσεις του που πρέπει να συνάδουν με την εικόνα που προέρχεται από το κέντρο.

Ακόμα και ο χώρος του κορμιού διατρέχεται λοιπόν από τη βασική αντίθεση που κινεί τις εξελίξεις του πλανήτη μας. Η ισχυρή μητρόπολη λεηλατεί τα εύρωστα μέλη των κορμιών της περιφέρειας και εξακτινώνει προς την περιφέρεια την εικόνα και την ιδεολογία της. Εισάγει το άμεσο της ζωής και εξάγει το έμμεσο του αλλοτριωτικού προτύπου. Σπέρνει εικόνες και θερίζει κορμιά.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: