Η ΘΑΝΑΤΟΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Ύστερα από το μακελειό στην Αμερική, στο Κονέκτικατ,  με 27 θύματα, από τα οποία 20 παιδιά του Δημοτικού σχολείου, επαναφέρουμε στην πρώτη σελίδα του ιστολογίου το κείμενο για τον μακελλάρη της Νορβηγίας (Ιούλιος του 2011) και τις λογικές του σύγχρονου συστήματος.

Η ΘΑΝΑΤΟΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Αν είναι όπως το παρουσιάζουν τα μέσα ενημέρωσης, τότε η περίπτωση του συλληφθέντος μακελλάρη στη Νορβηγία αποτελεί την ειδεχθέστερη περίπτωση μανιακού και κυνικού δολοφόνου. Γιατί σε όλες σχεδόν τις παρόμοιες περιπτώσεις, πάντοτε με λιγότερα θύματα, ο δολοφόνος αυτοκτονούσε στο τέλος ή έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες των αστυνομικών. Αυτός ο παρανοϊκός μακέλεψε τον κόσμο και είναι και ζωντανός. Είναι χαρακτηριστικό ότι αυτό το δειλό ανθρωπάκι προσβλέποντας ότι οσονούπω θα υπήρχε επέμβαση ένοπλων αστυνομικών σταμάτησε το μακελιό και διαπραγματευόταν με την αστυνομία την παράδοσή του. Δηλαδή, μακελέψαμε καμιά εξηνταριά, να μη χάσουμε και μεις τη ζωούλα μας.

Αποφεύγω να δω φωτογραφίες από το μακελειό της Νορβηγίας, όπως δεν μπόρεσα να δω φωτογραφίες των δίδυμων παιδιών της τραγωδίας στο Μαρί. Ο συναισθηματικός μου κόσμος δεν το αντέχει.

Όμως πρέπει να πούμε λίγα λόγια για το φαινόμενο της θανατοφιλίας, που παίρνει απρόσμενες διαστάσεις στο σημερινό κόσμο. Πολλοί, κάποτε ποικίλων θρησκευτικών ή πολιτικών οργανώσεων όλων των αποχρώσεων, ή κατά μόνας, γεμίζουν ένα αυτοκίνητο εκρηκτικά και τινάζουν αθώους, ή παίρνουν το όπλο μπαίνουν σε ένα σούπερ-μάρκετ και αρχίζουν να χτυπούν αδιακρίτως. Συνήθως εδώ τελειώνει και η ζωή τους, το μακελειό ήταν το τελευταίο και θεαματικό γεγονός που κλείνει τον κύκλο μιας ανούσιας διαδρομής. Το φαινόμενο πήρε διαστάσεις στην Αμερική, τώρα μεταφέρθηκε και στην Ευρώπη.

Όλα αυτά εκφράζουν τη θανατοφιλία που άρχισε να επικρατεί στην παγκόσμια κοινωνία. Συνεκτικοί δεσμοί έχουν ατονήσει,  η ζωή έπαυσε να αποτελεί υπέρτατη αξία, η αφαίρεσή της δεν προκαλεί φαινόμενα αποτροπιασμού, αποτελεί απλώς μια επιλογή. Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του Νοτιοκορεάτη Σεούνγκ Χούι Τσο που σε πανεπιστημιούπολη της Βιρτζίνια μακέλεψε 32 άτομα, τραυματίζοντας ακόμη 26. Πώς όμως το σχολίασε ένα από τα σημαντικότερα αμερικανικά περιοδικά; Ο τίτλος του άρθρου: Σεούνγκ Χούι Τσο, θύμα και θύτης μαζί.

Και γιατί παρακαλώ ήταν θύμα ο νοτιοκορεάτης μακελάρης; Μα γιατί, λέει ο μικρόνους αρθρογράφος, η αμερικανική κοινωνία δεν τον αποδέχτηκε. Και γιατί δεν πήγε, τότε, πίσω στην πατρίδα του; Και αυτό το θέμα, η λεγόμενη απόρριψή του,  ήταν λόγος να μακελέψει 32 άτομα; Αυτοί ήταν νέα παιδιά, γεμάτοι όνειρα, κάποιοι τους αγαπούσαν, κάποιοι ήταν φίλοι τους, κάποιοι ήταν ερωτευμένοι μαζί τους και όμως χάθηκαν από έναν παρανοϊκό. 32 νέοι άνθρωποι. Ο αρθρογράφος δεν αφήνει ένα δάκρυ γι’ αυτούς, δεν εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τη μαζική δολοφονία, ως σύγχρονος και αφ’  υψηλού αρθρογράφος γράφει διάφορες ακροβασίες και πομφόλυγες  θεωρητικές, γιατί για να είσαι ιν στη σημερινή καλοπληρωμένη δημοσιογραφία πρέπει να αφήνεις τα πράγματα που θεωρούνται μπανάλ (αποτροπιασμός για τους φόνους, έκφραση συμπάθειας για τα θύματα, κατηγορία για τον φονιά) και να αρχίσεις τις θεωρητικές θολούρες.

Και επειδή αυτοί που δεν τους αποδέχτηκε η αμερικανική κοινωνία είναι εκατομμύρια, αναλογίζομαι πως θα αισθανθεί ο εν λόγω δημοσιογράφος αν ένας από αυτούς τους απορριφθέντες πάρει ένα όπλο και βρεθεί μπροστά του ή μπροστά σε δικά του πρόσωπα.

Θα έχουμε συνέχεια. Η θανατοφιλία θα εκφράζει τους νέους καιρούς, βυτιοφόρα και αυτοκίνητα με εκρηκτικά, αυτόματα όπλα και άλλα θα δώσουν το νέο ρυθμό στη μεταμοντέρνα κοινωνία μας. Ίσως και να αποτελούν επιθυμητό αλατοπίπερο των πανίσχυρων και κερδοφόρων μέσων ενημέρωσης, γιατί θα τους δίνει διεγερτικά, αυξημένης τηλεθέασης, θέματα. Μια κοινωνία του ζαμανφουτισμού, της παραίτησης και της αδιαφορίας, χωρίς πίστη σε προτάγματα και αξίες, χωρίς συνεκτικούς δεσμούς και αυτοδεσμεύσεις και τα μέλη αυτής της κοινωνίας χωρίς Ύπαρξη, Μνήμη και Ιστορία, καταναλωτικά μαλάκια απλώς. Με μόνη αξία τις λογικές ενός παρανοϊκού καπιταλισμού, της απληστίας και του εύκολου πλουτισμού. Ξέρετε πόσες διαφημίσεις υπάρχουν στο Ίντερνετ για να γίνει κάποιος πλούσιος σε λίγες μέρες; Και ότι τόσοι πολλοί το πιστεύουν και απευθύνονται σ’  αυτούς που διαφημίζουν τέτοιες ανοησίες σημαίνει ότι η πίστη στον εύκολο πλουτισμό  είναι διάχυτη.

Εκτός και αν συνέλθουμε, για ένα νέο πολίτη, υπεύθυνο, κριτικό, περήφανο. Για μια κοινωνία με προτάγματα και αξίες. Και μια από αυτές: ότι η ζωή αποτελεί υπέρτατο αγαθό. Και κάθε αφαίρεσή της αποτελεί το πιο αποτρόπαιο πράγμα. Και ότι κάθε αμέλεια και αδιαφορία που προκαλεί απώλεια ζωών αποτελεί έγκλημα, που τιμωρείται και για το οποίο αναλαμβάνονται οι πολιτικές ευθύνες όταν υπάρχουν. Αυτό, και αναφέρομαι έτσι και στην τελευταία κυπριακή τραγωδία στο Μαρί, αποτελεί την καλύτερη άμυνα απέναντι στη θανατοφιλία που απλώνεται επικίνδυνα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: