ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ Ο ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;

Ο φίλος Βα. Φ. μου απέστειλε αυτό το κείμενο για φιλοξενία στο ιστολόγιό μου. Ευχαρίστως δίνω στέγη και καταφυγή σ’ αυτό το ανέστιο και άστεγο κείμενο. Ο ίδιος ο Βα. Φ. μου απέστειλε και δύο ωραία και συμπυκνωμένα χάι-κου, που ασμένως το ιστολόγιο δίνει βήμα γνωστοποίησης.

α)

Άριστος Λίλλη,

στον Τύπο στην Ποίηση,

συνεπωνύμως

β)

Μιχαηλίδου

παντού  Μιχαηλίδης.

Θεέ βοήθει

Στο κυρίως κείμενο τώρα:

ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ Ο ΚΥΠΡΙΑΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΤΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΩΝ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι απλή. Ναι, δικαιούται. Κριτήριο για το θέμα μας παραμένει ο έρωτας πατρίδας, η μνήμη και οι συνεκτικοί δεσμοί με τον τόπο σου.

Οι Τουρκοκύπριοι απέδειξαν ότι δεν έχουν μνήμη και συνεκτικούς δεσμούς, δεν αγαπούν τον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, στον οποίο δούλεψαν και ίδρωσαν οι γονιοί τους, εκεί που είναι θαμμένοι οι πρόγονοί τους, αλλά υπακούουν σε σχεδιασμούς και λογικές που χαράσσουν, σε μυστικοσυμβούλια και κρυφές συσκέψεις, τα επιτελεία της Άγκυρας.

Το 1964, οι Τουρκοκύπριοι σκοτώνουν κόσμο στην πλατεία της Πάφου, κρατούν ομήρους. Γιατί; Για ένα καλύτερο κόσμο, για μια νέα κοινωνία που θα αλλάξει τη ζωή στην επαρχία τους και στην Κύπρο, για μια δικαιότερη κοινωνία; Καθόλου. Σκότωσαν και αιχμαλώτισαν στα πλαίσια της πολιτικής της Άγκυρας για διχοτόμηση της Κύπρου, και επειδή, ούτε και στα πιο τρελά τους όνειρα, δεν προέβλεπαν ότι το υπό τουρκική κυριαρχία μέρος θα έφτανε μέχρι την Πάφο, σκότωναν και κρατούσαν αιχμαλώτους για να επιτύχει το σχέδιο της Άγκυρας, δηλαδή για να αφήσουν οι Τουρκοκύπριοι την Πάφο, τα σπίτια, τις περιουσίες και τον τόπο που γεννήθηκαν, τον τόπο όπου δούλευαν και ίδρωναν οι δικοί τους και στον οποίο βρίσκονταν θαμμένοι οι πρόγονοί τους, και να μεταφερθούν στη βόρεια περιοχή της Κύπρου. Όταν οι Τουρκοκύπριοι στην Κοφίνου πυροβολούσαν τα αυτοκίνητα και τους επιβάτες τους, που περνούσαν από το δρόμο Λευκωσίας-Λεμεσού, και προκάλεσαν την κρίση της Κοφίνου, προσπαθούσαν για μια διχοτομημένη Κύπρο, δηλαδή για να αφήσουν τον τόπο όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν και να μεταφερθούν στο βόρειο μέρος που θα έλεγχε η Τουρκία. Έκαναν, δηλαδή, αγώνα για να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να μεταφερθούν αλλού. Το ίδιο και οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι της Λάρνακας και της Λεμεσού. Αγωνίζονταν ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ.

Ύστερα, μετά την εισβολή και την επιτυχία της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής το 1974, ζητούσαν να μεταφερθούν, για να ευοδωθούν τα σχέδια της Άγκυρας, στο κατεχόμενο μέρος, αφήνοντας τα σπίτια και τις περιουσίες τους. Όταν ο ίδιος  ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας αρχιεπίσκοπος Μακάριος πήγε στις αγγλικές βάσεις, όπου είχαν μαζευτεί οι Τουρκοκύπριοι επαρχίας Πάφου και Λεμεσού, για να τους πείσει ότι δεν είχαν να φοβηθούν οτιδήποτε και μπορούσαν να επιστρέψουν εν ασφαλεία  στα χωριά τους, στα σπίτια και τις περιουσίες τους, άρχισαν να τον λιθοβολούν, τόνιζαν ότι ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΜΕΤΑΦΕΡΟΥΝ.

Είναι πολύ εύκολο, λοιπόν, σε ανθρώπους που έφυγαν από την Πάφο και εγκαταστάθηκαν 150 χιλιόμετρα μακριά από το γενέθλιο χώρο τους,  να επιχειρηματολογήσουμε προς αυτούς ότι, για την καλύτερη διευθέτηση του Κυπριακού, πρέπει να πάνε άλλα 80 χιλιόμετρα πιο πέρα, στις ακτές της Τουρκίας. Μπορούμε να τους πείσουμε, αφού κριτήριο της λογικής και συμπεριφοράς τους δεν είναι ο έρωτας πατρίδας, η σύνδεση και οι συνεκτικοί δεσμοί με τον τόπο τους, οι μνήμες και η ιστορία. Θα επιχειρηματολογήσουμε προς αυτούς ότι τα πράγματα για το Κυπριακό θα εξελιχτούν καλύτερα αν συνεχίσουν την πορεία για ακόμα λίγο. Κι ότι αυτό συμφέρει και την Κύπρο, και την Ευρώπη και την ανθρωπότητα. Εξ άλλου οι περιουσίες τους θα αγοραστούν σε καλές τιμές και ακόμη, θα πάρουν, επιπλέον αποζημίωση για νέα εγκατάσταση.

Οι Έλληνες της Κύπρου ως πρόσφυγες  ζητούν να επιστρέψουν στη γενέθλια γη, εκδηλώνουν τον πόθο τους με κάθε τρόπο, και δεν ζήτησαν να αποκλείσουν κανένα από το να ζήσει στον τόπο που γεννήθηκε. Οι Τουρκοκύπριοι απέδειξαν ότι δεν έχουν πατρίδα, την εγκαταλείπουν με τη θέλησή τους, πηγαίνουν όπως τους υποδείξει το επιτελείο της Άγκυρας. Αν λοιπόν φύγουν από την Κύπρο δεν θα χάσουν καμιά πατρίδα, γιατί απέδειξαν ότι δεν έχουν τέτοια αισθήματα αγάπης για τον γενέθλιο τόπο. Όπως ήρθαν τα πράγματα, και μέσα στην εμπειρία που δημιούργησε η ιστορική διαδρομή της Κύπρου πρέπει, λοιπόν, να αγωνιστούμε να πείσουμε τους Τουρκοκύπριους -που πάλεψαν για να τους μεταφέρουν μακριά από τον τόπο τους-, να πάνε ακόμη 80 χιλιόμετρα, πιο πέρα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: