Ο ρόλος των πνευματικών ανθρώπων στην Κύπρο Β’μέρος. Παλαιότεροι λογοτέχνες και η παράδοση της σκυτάλης Η Ελληνική και η Κυπριακή πόλη των ιδεών

Όσον αφορά το δεύτερο σημείο: Αν είναι καίριο και αμετακίνητο το: «φιλοσοφία είναι μελέτη θανάτου», τότε για έναν δημιουργό, για έναν συγγραφέα και καλλιτέχνη, παραμένει αμετακίνητο και ισχυρό το: «φιλοσοφία της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι η παράδοση της σκυτάλης».

Όλοι οι δημιουργοί όταν πρωτομπαίνουν στην αρένα σκέφτονται μόνο το δικό τους έργο. Είναι απλό και φυσιολογικό, ο συγγραφέας και ο καλλιτέχνης όταν είναι νέοι αδημονούν να βγουν στη πιάτσα, να παρουσιαστούν, να τονίσουν τη δική τους συνεισφορά, να γίνουν γνωστοί και να καθιερωθούν. Πολύ σημαντικό παραμένει το ότι ο νέος δημιουργός δεν είναι ακόμη σίγουρος για τον εαυτό του και το έργο του και δεν αισθάνεται ότι έχει τη δυνατότητα και την πείρα, που τον καθιστούν άξιο για να συμβουλεύσει άλλους, είναι μικρής ηλικίας και δεν νιώθει ακόμη το θέμα της συνέχειας και της παράδοσης της σκυτάλης.

Συνήθως, στους κύκλους των δημιουργών,  όταν πετύχουν την εγκαθίδρυσή τους και την αναγνώρισή τους, μετά το μεσοστράτι της ζωής τους, αρχίζει η συνειδητοποίηση της ιστορικής τους οντότητας. Ότι αποτελούν απλώς έναν κρίκο σε μια αλυσίδα δημιουργών,  ότι πριν απ’ αυτούς υπήρξαν άλλοι συγγραφείς και καλλιτέχνες  και ότι ύστερα απ’ αυτούς θα υπάρξουν άλλοι. Και ότι, πέραν από τη δική τους συμβολή και την προσωπική τους συνεισφορά, σημασία έχει η συνέχεια. Ότι αυτοί, όπως είναι φυσιολογικό, θα αποχωρήσουν από τον κόσμο αυτό και δεν θα σταματήσει, κι ούτε πρέπει να σταματήσει, η τέχνη και η δημιουργία. Πώς, λοιπόν,  η τέχνη που υπηρέτησαν και υπηρετούν θα καλλιεργηθεί από νέους δημιουργούς; Και τότε, με την ηρεμία και άνεση του μεγάλου στην ηλικία, του  αναγνωρισμένου και καθιερωμένου, αρχίζει το θέμα της ανίχνευσης του ικανού νέου για την προώθησή του και το ξεμπρόστιασμά του. Ποιος θα συνεχίσει για να κρατήσει το καντήλι αναμμένο; Ποιος θα συνεχίσει άξια και ευπρόσωπα; Ποιος θα κρατήσει τη σκυτάλη; Και υπάρχουν πολλές συγκινητικές ιστορίες νέων δημιουργών που βρήκαν τη θερμή συμπαράσταση και τη σωστή συμβουλή και καθοδήγηση, που βοηθήθηκαν από καθιερωμένους ομότεχνούς τους και έτσι προχώρησαν με επιτυχία. Κάποτε μάλιστα, αυτοί οι παλαιότεροι και καθιερωμένοι ένιωθαν ότι οι νέοι που βοηθούσαν θα τους ξεπερνούσαν και θα τους έσβηναν απ’ τον χάρτη της τέχνης γιατί φαίνονταν ποιοτικότεροι και πιο ταλαντούχοι. Και προχώρησαν στη βοήθεια αυτών των νέων γιατί  η αγάπη και η στοργή για την τέχνη, που πρέπει να συνεχίσει η καλλιέργειά της  από νέους δημιουργούς, υπερβαίνει την προσωπική φιλοδοξία και τον εγωισμό, γιατί «φιλτάτη» η ποιοτική συνέχιση της τέχνης που υπηρετούμε και αγαπούμε.

Στην Κύπρο αυτά παραμένουν άγνωστα ήθη της πνευματικής μας ζωής. Το χειρότερο: οι εγκαθιδρυμένοι και αναγνωρισμένοι του κυπριακού τοπίου, παραμένουν διαλυτικά στοιχεία του κοινωνικού και πνευματικού ιστού. Εκεί που αλλού βοηθούν τους νέους, εδώ τους αντιμετωπίζουν εχθρικά. Οι αναγνωρισμένοι δημιουργοί του νησιού, οι πολυπροβαλλόμενοι και συσσωρεύοντες ποικίλα βραβεία και επαίνους, είναι εγωκεντρικοί και κοιτάζουν μόνο τους εαυτούς τους, στρέφουν την πλάτη στους νέους ανθρώπους. Το χειρότερο, άνθρωποι μεγάλων ηλικιών, που πλησιάζουν κάποτε τα 70 ή και τα υπερβαίνουν, παρά τα ποικίλα τρόπαια και τις βραβεύσεις του κυπριακού χώρου,  συνεχώς μουρμουρούν και παραπονιούνται παρουσιάζονται ανικανοποίητοι και χωρίς ηρεμία ψυχής.

Κάτι λειψό συμβαίνει λοιπόν  στο θέμα της αναγνώρισης, κάτι απαράδεκτο συμβαίνει στο θέμα της ενίσχυσης των νέων  και πρέπει να το δούμε και να το ψαύσουμε.

Πολλοί οι λόγοι γι’ αυτή τη στάση, ένας από τους σημαντικούς είναι ότι ο Κύπριος δημιουργός, συμπλέοντας συμφεροντολογικά με τα διάφορα νεοκυπριακά ιδεολογήματα, είδε τη δημιουργία στην Κύπρο ξεχωριστά και μεμονωμένα από την ευρύτερη ελληνική. Όμως όλοι, ακόμη και οι πιο πολυβραβευμένοι, καταλαβαίνουν ότι η «των ιδεών  πόλις» όπου θέλουν να πολιτογραφηθούν δεν είναι η κυπριακή. Μπορεί να υπάρχει το κυπριακό κράτος αλλά η «ιδεών πόλις» είναι μία, στο λογοτεχνικό και ευρύτερα πολιτιστικό δεν υπάρχουν σύνορα, υπάρχει μόνο ο ενιαίος χώρος της ελληνικής πολιτιστικής δημιουργίας. Η κυπριακή πόλη των ιδεών αποδεικνύεται εικονική πραγματικότητα, τα πράγματα παίζονται και διακυβεύονται στην εθνογλωσσική ενότητα του πανελληνίου. Και η επικράτησή τους μόνο μέσα στην κυπριακή πραγματικότητα κάποια στιγμή αποδεικνύεται φενάκη και ψευδαίσθηση. Μπορεί να μην το έχουν συνειδητοποιήσει εντελώς όλοι, όμως, έστω και υποσυνείδητα, ξέρουνότι οι πολλές προβολές και συνεντεύξεις, τα πολλά βραβεία και το μεγάλο κομμάτι από την πίτα της κυπριακής αναγνώρισης που πήραν, συνήθως δεν αξίζουν. Ότι ακόμα δεν έχουν γίνει δεκτοί στην πραγματική πόλη των ιδεών, αυτή του μεγάλου πανελληνίου. Γι αυτό και δεν μπορούν να στραφούν στους νέους, να βοηθήσουν και να καθοδηγήσουν, γιατί βοηθούν και συμβουλεύουν αυτοί που κατέκτησαν επάξια μια θέση, που έχουν, με την ποιότητά τους, αναγνωριστεί.

Τώρα φαίνονται οι βλακείες μιας ανεδαφικής λογικής που επικράτησε τα τελευταία σαράντα χρόνια. Συσσωρεύουμε τα αρνητικά φαινόμενα μιας γελοίας ιδεολογίας, δρέπουμε τους καρπούς ενός ανιστόρητου αποπροσανατολισμού.

Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πλήρως το θέμα αυτό, οι  μεγάλοι και καθιερωμένοι μας θα συνεχίσουν τη μουρμούρα και την παραπονεμένη στάση και η μοναξιά των νέων μας θα συνεχίσει κι αυτή σκληρή και επώδυνη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: