Παιδογλωσσολογικά

Επιστολή στην Α. Π., καθηγήτρια γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο, 1999

 

Παιδογλωσσολογικά

 

Κι επ’ ευκαιρία κάτι άλλα παιδογλωσσολογικά που ενδιαφέρουν σίγουρα. Ο Αχιλλέας, ο μικρός γιος μου, είχε δημιουργήσει, πεντάχρονος, μια δική του γλώσσα, κι ο Άρης, ο μεγαλύτερος, που πήγαινε Β’ δημοτικού τότε, καθόταν σαν ταπεινός γραμματικός του και την κατέγραφε. Τον ρωτούσε:

-Πώς λέγεται στα αχιλλεικά ο πατέρας;

Κι ο Αχιλλέας είχε έτοιμη την απάντηση:

-Φρομιού.

Πώς λέγεται το τάδε;

Άλλη απάντηση αμέσως.

Έτσι συγκροτήθηκε κι ένα λεξικό της αχιλλεικής. Ο Άρης, ως γραμματικός του, δημιούργησε και αχιλλεικό αλφάβητο και κατέγραφε τις λέξεις και στο αλφάβητο της ελληνικής και στο νέο αλφάβητο, που μόνο εκείνος ήξερε να διαβάσει. Πάντως, όταν σε μια εκδήλωση διάβασα ένα μικρό πεζό μου για κάποιον που είχε, με τη βοήθεια του κομπιούτερ, δημιουργήσει μια νέα δική του γλώσσα, ο Αχιλλέας θρασύτατος, ως να ζητούσε κεκτημένα και δεδουλευμένα, και εις επήκοον όλων, με κατηγόρησε ότι του έκλεψα την ιδέα.

Μια από τις πρώτες λέξεις του ήταν τα «μαγιουλήματα». Πήγαινε τετράχρονος και έτριβε το τριχωτό μέρος της κεφαλής του στο τριχωτό μέρος της κεφαλής του αδελφού του. Η λέξη μαγιουλήματα ήταν από τις πιο κοινόχρηστες λέξεις του σπιτιού. Φωνές από τον Άρη:

– Πέστε του να σταματήσει, πάλι μου κάνει μαγιουλήματα.

Απολογητικός ο Αχιλλέας:

– Μαμά δεν έκανα τίποτα κακό, λίγα μαγιουλήματα μόνο.

-Αχιλλέα άσ’τον να διαβάσει, μην ενοχλείς με μαγιουλήματα.

Τελευταία, ύστερα από πέντε χρόνια, τον ρώτησα τι σήμαινε γι’ αυτόν η λέξη αυτή: εκδήλωση αδελφικού/ φιλικού / τρυφερού συναισθήματος;

-Δεν ξέρω, μου απάντησε, αν ήταν κάτι τέτοιο. Εκείνο που καταλάβαινα τότε: τα μαγιουλήματα είναι ένα πράγμα που το κάνεις όταν νιώθεις χαρούμενος.

-Και γιατί μαγιουλήματα;

-Γιατί είναι σαν λέξη κάτι απαλό.

-Δηλαδή;

-Ε, να δεν είναι σαν σπράντριτς (κι έφτιαξε αμέσως την τελευταία αιχμηρότατη λέξη σαν παράδειγμα).

Ιδού, λοιπόν, μια πρόωρη αίσθηση γλωσσικής αισθητικής. Που γνωρίζει τη φωνηεντική διάσταση της ελληνικής, τα ηδονογόνα χειλικά, το ευφρόσυνο λάμδα, τα παιγνιώδη παρατεταμένα και αποφεύγει τα σκληρά συγκοπτόμενα. Το ερώτημα: γιατί να χαθεί μια τέτοια λέξη: [τα] μαγιουλήματα. Γιατί να μη μπει στο λεξιλόγιο της ελληνικής;

 

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Παιδογλωσσολογικά”

  1. Σωτήρης Ραπτόπουλος Says:

    …ωραία τα «μαγιουλήματα»… Μία χωρίς νόημα λέξη που έλεγε, εν έτει 2003, ο δίχρονος τότε ανηψιός μου Κωνσταντίνος, ήταν το «κομπάϊσι»… Το έλεγε μόνος του, ανάμεσα σ’άλλα φληναφήματα που του διέφευγαν κατά την διάρκεια του μπάνιου του, και ο γαμπρός μου με τη μάνα του, επεκτείνοντας το παιχνίδι του, τον έπεισαν ότι ήταν βρισιά! «Μην ξαναπέις «κομπάϊσι», αλλοίμονό σου!» Αυτός, από αντίδραση, το «πετούσε» σε ανύποπτο χρόνο -καιο έτρεχε να κρυφτεί…. Σκεφτόμουν ότι σε κάποια χειμερική πραγματικότητα, ίσως το «κομπάϊσι» να σημαίνει κάτι «κακό»…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: