Η ΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΚΟΦΙΝΟΥ


Οι προβληματικοί χαρακτήρες, η ένταση και το πάθος της τουρκικής κοινωνίας για την υπόθεση της Κύπρου και άλλες ερμηνείες, υποδείξεις και επεξηγήσεις από τις αναλύσεις του μακαρίου εν τη ιδεοληψία του και μακαρίου εν τη επαναπαύσει του συνεργάτη της αθηναϊκής Ελευθεροτυπίας, δημιουργούν ένα χαζοχαρούμενο αναγνώστη, ο οποίος πνίγεται στις λεπτομέρειες και μένει στον αφρό, χάνει το δάσος για το δέντρο, δεν αντιλαμβάνεται τίς βαθύτερες συνισταμένες του Κυπριακού και τις θεμελιώδεις αιτίες της κυπριακής τραγωδίας.

Χαρακτηριστικά, σε ένα από τα τελευταία πονήματά του αναφέρεται στην κρίση της Κοφίνου και στην απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας από την Κύπρο. Όλα τα αποδίδει στον Τούρκο αξιωματικό με το ψευδώνυμο Τσιετίν,  ο οποίος ήταν ο διοικητής του τουρκοκυπριακού θύλακα της περιοχής Κοφίνου, «άνθρωπος προβληματικός». Αυτός, λοιπόν, ο Τσιετίν δημιουργούσε προβλήματα, και τα Ηνωμένα Έθνη στις εκθέσεις τους, για το ζήτημα που προκάλεσε την κρίση, «το απέδιδαν εξ ολοκλήρου στον προβληματικό χαρακτήρα του Τσιετίν».

Προβληματικούς χαρακτήρες έχουμε πολλούς ανάμεσα στους Έλληνες της Κύπρου. Ένας, μάλιστα, απ’ αυτούς τους προβληματικούς είμαι κι εγώ, δύστροπος και με πολλά κουσούρια, και όμως εμείς οι καημένοι οι προβληματικοί Έλληνες δεν καταφέραμε να φύγει ένας Τούρκος στρατιώτης από την Κύπρο. Ενώ ο «προβληματικός» Τσιετίν, ένας ασήμαντος πασάς της περιοχής Κοφίνου, διορισμένος πραξικοπηματικά σε έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας από το τουρκικό επιτελείο,  με τις ιδιοτροπίες και τα προβλήματα που δημιούργησε στην περιοχή Κοφίνου, οδήγησε στην κρίση και  πακέταρε ολόκληρη ελληνική μεραρχία, που, άρον άρον, μπήκε στα καράβια και αναχώρησε για την Ελλάδα, αφήνοντας την Κύπρο έκθετη στη βουλιμία της Άγκυρας.

Αναφέρονται και άλλα ευτράπελα, ότι, τάχα, η ελληνική μεραρχία «είχε εκστρατεύσει στην Κύπρο το 1964». Χρησιμοποιεί τον όρο «εκστρατεύσει», λες και έκαμε πολεμική επιχείρηση, απόβαση και επέμβαση στο νησί και όχι ότι είχε φτάσει στην Κύπρο ύστερα από συμφωνία της κυπριακής κυβέρνησης, για να υπερασπιστεί τη δημοκρατική πλειονότητα του νησιού που κινδύνευε από τη βουλιμία του φασιστοειδούς τουρκικού επεκτατισμού. Όταν, όμως, αναφέρεται στον Τούρκο αξιωματικό, με το ψευδώνυμο Τσιετίν, αυτός δεν είχε «εκστρατεύσει», γιατί κατά την κρίση του αρθρογράφου της αθηναϊκής εφημερίδας φαίνεται ότι δικαιούνταν να ήταν εκεί στην Κοφίνου και να προκαλεί ή να πυροβολεί εναντίον των διερχομένων αυτοκινήτων ή, ακόμη, ήταν αυτοφυές φυτό του κάμπου της Κοφίνου  ή οι ενέργειες του ήταν θεμιτές και νόμιμες.

Η επέλαση του μακαρίου εν τη ιδεοληψία και μακαρίου εν τη  επαναπαύσει αρθρογράφου της αθηναϊκής εφημερίδας βασίστηκε στο φόβητρο των ντοκουμέντων. Ότι βλέπει αρχεία και δεδομένα και τα φέρει στην επιφάνεια. Γνωρίζει, λοιπόν, κάτι παραπάνω Και η επαρχιώτικη νοοτροπία Αθηνών και Λευκωσίας έπρεπε να υποκλιθεί στον καταιγισμό των νέων ντοκουμέντων από δημόσια και ιδιωτικά αρχεία.

Παλιά, όταν οι διανοούμενοι της Κύπρου και του ευρύτερου ελληνισμού ήταν βαθύτατα μορφωμένοι και εξοπλισμένοι με τη γενικότερη θεωρία της Ιστορίας, όταν είχαν μελετήσει Θουκυδίδη, Λουκιανό (Πώς δει Ιστορίαν συγγράφειν) και Μπρεχτ (Πέντε δυσκολίες για να γράψει κάποιος την αλήθεια), γελούσαν με αυτήν τη λατρεία των ντοκουμέντων. Γιατί ήξεραν ότι, πίσω από τις δεξαμενές των αρχείων, χρειάζεται και ο συνθετικός νους που θα δει το μείζον και το έλασσον, που θα διαγράψει το καίριο και το σημαντικό, θα ανιχνεύσει τις βασικές κινητήριες δυνάμεις της Ιστορίας.

Όλο το αρχειακό υλικό που μας έφερε ο εν λόγω ιστοριοδίφης της Ελευθεροτυπίας δεν ανέτρεψαν ένα ιώτα από την περίφημη αγόρευση του Ηλία Ηλιού στη Βουλή των Ελλήνων, στις 26 Φεβρουαρίου 1959, ή από τα άρθρα του Δαμωνίδη που γράφτηκαν πριν από σαράντα χρόνια. Που αναδείκνυαν  τις γενικότερες τάσεις στην εξέλιξη της κυπριακής ιστορίας και τις βασικές συνισταμένες του τουρκικού επεκτατισμού.

Είναι τρομερό αυτό που συμβαίνει, έτσι που αρχίζουν τα αισθήματα συμπάθειας για τον ιστοριοδίφη να με κατακλύζουν. Βγάζει συνεχώς αυτό το παιδί έγγραφα και ντοκουμέντα για τις εξελίξεις του Κυπριακού και παρά τον όγκο τους και τον μεγάλο αριθμό τους η προ πεντηκονταετίας γενική τοποθέτηση του Ηλιού μένει αμετακίνητη.

Γιατί άλλο μόρφωση και φιλοσοφία της Ιστορίας κι άλλο επιπολαιότητα πνευματική και ιστοριοδιφική, άλλο κατανόηση των βαθύτερων κινήσεων της Ιστορίας και άλλο να κολυμπάς στον αφρό και να καμώνεσαι ότι βλέπεις στα βαθιά.

   [2007]

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: