ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ [και οι προοδευτικοί] ΠΑΝΤΟΤΕ ΘΑ ΝΙΚΟΥΝ

 

Αύριο θα δείτε και τέτοια δημοσιεύματα σε εφημερίδες. Κάποιος Κύπριος στη συνέντευξή του θα λέει κάτι που θα γίνει και τίτλος του δημοσιεύματος:   Με ενδιαφέρει πάντοτε η τέχνη τζιαι η λογοτεχνία ή κάποιος άλλος να μιλά για το νέο βιβλίο του που, όπως περιγράφει, θα αναφέρεται σε Ιστορίες τζιαι παροιμίες του παππού.

Αυτό το «τζιαι»!, αυτό το «τζιαι»!, θα λυγίζει σίδερα, θα κάνει τις καρδιές να ολοφύρονται από συγκίνηση, τα μάτια να υγραίνονται.  Να το «τζιαι» σε μια καθιερωμένη εφημερίδα, σε καθημερινή εφημερίδα που γράφει μόνο στην πανελλήνια δημοτική, που γράφει μόνο «καλαμαρίστικα». Προχωράμε καλά, ακόμη μια νίκη, η κυπριακή διάλεκτος και το εκλεκτό «τζιαι»  γράφεται  πια και σε επίσημες και καθιερωμένες εφημερίδες.

Άλλοι και αλλού, όταν ανίχνευαν και ανιχνεύουν τις διαλεκτικές τους ρίζες και εκφράσεις, τη διάλεκτό τους γενικά, γινόταν και γίνεται από ανθρώπους που έχουν έρωτα ελληνικής γλώσσας. Έτσι λειτούργησε στην Κύπρο και ο Βασίλης Μιχαηλίδης, ο Λιπέρτης, ο Μόντης, ο Πασιαρδής, ο Κώστας ο Βασιλείου, έτσι λειτούργησαν και λειτουργούν τόσοι άλλοι στην Ελλάδα που εκφράστηκαν και μελέτησαν την κρητική ή την ποντιακή διάλεκτό τους καθώς και τόσες άλλες διαλέκτους που λειτουργούν στον ευρύτερο ελληνικό χώρο. Έβλεπαν πως άρδευε η αγαπημένη διάλεκτος τη αγαπημένη ελληνική γλώσσα και πως αρδευόταν από αυτή.  Σε όλες τις εκφράσεις, στη γενική και καθιερωμένη κοινή, στις διαλέκτους, στην αργκό, στις επαγγελματικές  και στις συνθηματικές γλώσσες. Ναι, έρωτας γλώσσας ελληνικής.

Στην Κύπρο η αναφορά στην κυπριακή διάλεκτο και η προβολή της παρουσιάζεται από αρκετούς ως ανταγωνιστική και αντιτιθέμενη στην πανελλήνια κοινή. Πρόκειται για μικρόψυχους επαρχιώτες, που βλέπουν εχθρικά την πανελλήνια κοινή και κάθε λίγο και λιγάκι ανασύρουν τα στενοκέφαλα επαρχιώτικα σύνδρομά τους.  Θα το πληρώσει όλη η κυπριακή κοινωνία, με άμεση συνέπεια την πτώση της πνευματικής και πολιτιστικής της στάθμης, την πτώση των κριτηρίων και των απαιτήσεών της. Δεν είναι όμως, μόνο, οι συνέπειες της επαρχιώτικης αυτάρκειας και αυταρέσκειας, υπάρχει και κάτι άλλο που παίζεται σε αυτό το παιγνίδι.

Στην Κύπρο η κυρίαρχη εξουσία είναι τα κατοχικά στρατεύματα, η σιδερένια πραγματικότητα της κατοχής αποτελεί ένα συνεχές και επίπονο άγχος, μια καταθλιπτική-συντριπτική κατάσταση.  Το κυπριακό  κατεστημένο έχει αποδεχτεί (πάντοτε με την υποκίνηση και σε συνεργασία με Άγγλους, Αμερικανούς κ.λπ.) τα κατοχικά δεδομένα, προσπαθεί απλώς να περάσει αυτή τη λύση, να την κάνει αποδεκτή. Δεν το δηλώνει ευθέως, παραπλανεί τον κυπριακό ελληνισμό -κυριότερη τακτική για θόλωμα των νερών είναι η ανεύρεση μικρών στόχων, η αίσθηση νικών. Κάθε λίγο και λιγάκι κάτι μηχανεύονται και έχουν να ασχολούνται για να μην δουν το μείζον : την κατοχική πραγματικότητα. Πότε, λοιπόν, καταφέρονται εναντίον της αμυντικής θωράκισης της Κύπρου (νίκη εναντίον του μιλιταρισμού! και εναντίον του στρατοκρατικού πνεύματος!), πότε εναντίον των δεσμών και των σχέσεων με την Ελλάδα και τον ελληνικό πολιτισμό (νίκη εναντίον του εθνικισμού!), πότε εναντίον των συνεκτικών δεσμών της κυπριακής κοινωνίας, του πείσματος και της επιμονής της (νίκη του εκσυγχρονιστικού πνεύματος εναντίον του συντηρητισμού!), πότε εναντίον της ιστορικής μνήμης, της μνήμης για τους παλιούς αγώνες του τόπου, για τις κατεχόμενες πατρίδες (νίκη εναντίον του σοβινισμού!)

Μας δίνουν νίκες, δήθεν νίκες, για να δεχτούμε πιο άνετα τα αποτελέσματα της μεγάλης ήττας του 1974. Έχουμε «πνιγεί» στις πολλές εικονικές νίκες, μας φλόμωσαν στα υποκατάστατα με νίκες για να μην αντιλαμβανόμαστε τη στατική και αμετακίνητη τραγική μας κατάσταση.

Τώρα η προβολή της διαλέκτου ως ανταγωνιστική της πανελλήνιας κοινής  θεωρείται άλλη μεγάλη νίκη. Τώρα θα παρουσιάζεται ότι νικούμε γιατί πετάμε κάποιο τζιαι.

Η μεγαλύτερη νίκη του εχθρού είναι να σε μετατρέψει σε υποκείμενο που σκέφτεσαι με τους όρους του και με τη δική του λογική. Εδώ μπορούμε να πούμε ότι η αντιπαράθεση με την αγγλοκρατία, που χαρακτήρισε την ιστορία του νεότερου ελληνισμού της Κύπρου, έληξε με την πλήρη επικράτηση των Άγγλων.  Επίσημα έφυγε η Αγγλία από την Κύπρο, ανεπισήμως κυριαρχεί και εμείς σκεφτόμαστε, αντιδρούμε, χαράζουμε γραμμή όπως μας ήθελε η παλιά αποικιοκρατία της Κύπρου. Και όπως μας θέλει η μέλλουσα τουρκοκρατία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: