Archive for Νοέμβριος 2011

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΚΑΛΙ

Νοέμβριος 27, 2011

Ανώτατο κλιμάκιο του ΔΗΣΥ επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και ανώτατο στέλεχος της αντιπροσωπείας του προέβη μετά σε δηλώσεις αποκαλυπτικές της νοοτροπίας που διακατέχει τα μυαλά αυτών των ανθρώπων. Αναφερόμενος, λοιπόν, στα δεινά των μελών της ελληνικής κοινότητας της Τουρκίας (Κωνσταντινούπολη, Ίμβρος και Τένεδος) μέμφθηκε τους Κύπριους που με τα εθνικά αιτήματά τους, τη στάση τους και την εμμονή τους στο Κυπριακό, συνέβαλαν σ’ αυτά τα δεινά. Είναι απίστευτο, όμως αληθινό, ενδεικτικό της πλήρους έκπτωσης και του εξευτελισμού που έχουμε φτάσει.

Και επειδή πολλές φορές τα κείμενα της στήλης αναρτώνται σε διάφορες ελλαδικές ιστοσελίδες και διαβάζονται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν επακριβώς τα πράγματα της Κύπρου, πρέπει να τονίσω ότι το ΔΗΣΥ είναι το κόμμα των εθνικοφρόνων του νησιού, των εθνικώς ευαίσθητων και υπερήφανων-και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Τι έκαναν, όμως, τα μέλη της ελληνικής κοινότητας στην Ίμβρο, Τένεδο και Κωνσταντινούπολη για να τιμωρηθούν; Νομοταγείς, τύπος και υπογραμμός, ήξεραν που ζούσαν, ήξεραν τους Τούρκους, και για όλα τα θέματα υπέβαλλαν ευσεβάστως στις τουρκικές αρχές, ζητώντας την άδειά τους, ακόμη και για να βάψουν ένα τοίχο στο σχολείο τους. Δεν έδωσαν ποτέ αφορμή, ήταν πάντα φρόνιμοι και προσεκτικοί. Κι όμως πλήρωσαν τα πάντα, κυριολεκτικώς κουρελιάστηκαν και εξαφανίστηκαν.  Πολλοί μιλούν για το ρόλο της έξαρσης του Κυπριακού αυτή την περίοδο, όμως διάφοροι μελετητές τονίζουν ότι το κυνηγητό εναντίον των τελευταίων ομάδων της ακμαίας, κάποτε, παρουσίας των Ελλήνων στην Μικρά Ασία, αποτελεί δομικό στοιχείο της νεοτουρκικής νοοτροπίας και ιδεολογίας και δεν χρειαζόταν το Κυπριακό για να δρομολογηθούν οι καταπιεστικές εξελίξεις. Όμως ας δεχτούμε ότι έφταιξε το Κυπριακό, για να μας δοθεί η ευκαιρία να μελετήσουμε τις στάσεις και νοοτροπίες που σχετίζονται με το  θέμα μας.  Οι Κύπριοι, λοιπόν,  εξεγέρθηκαν και αγωνίστηκαν εναντίον της αγγλικής αποικιοκρατίας, είχαν το δικαίωμα και καλά έκαναν, συνέχισαν τον αγώνα τους διεκδικώντας, πάντα μέσα στα πλαίσια των απελευθερωτικών προταγμάτων που εντάσσονται μέσα στα πανανθρώπινα ιδανικά. Ακόμη και λάθη, επιπολαιότητες και παραλείψεις να χαρακτήριζαν τον αγώνα των κυπριακών διεκδικήσεων από που και ως που θα τιμωρούνται στην Ίμβρο και στην Κωνσταντινούπολη για τη δράση των Κύπριων;

Μόνο η ναζιστική θεωρία της συλλογικής ευθύνης και των συλλογικών ποινών μπορεί να δικαιολογήσει αυτές τις ανοησίες. Με αυτές τις ρατσιστικές και ναζιστικές απόψεις αύριο θα νομιμοποιείται η Τουρκία να εξαφανίσει όλον τον κυπριακό ελληνισμό γιατί π.χ. κάποιοι Έλληνες στη Γερμανία έκαναν κάτι που θα θεωρηθεί ότι θίγει τα τουρκικά συμφέροντα.

Μιλάμε πια για ένα φιλοτουρκικό ρατσισμό, ένα φιλοτουρκικό φασισμό.

Έχουμε πια δεχτεί όχι μόνο να πράττουμε αλλά και να σκεφτόμαστε με τους όρους και τη λογική του αντιπάλου. Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του, να δεσμεύουμε τη διαδικασία της σκέψης μας στα αυλάκια που μας χάραξε αυτός. Και επειδή οι Τούρκοι μας πήραν χαμπάρι γίνονται πια εντελώς κυνικοί. Αναφέρομαι στους Τούρκους αξιωματούχους που δηλώνουν ευθέως ότι η πολιτική της Άγκυρας στο Κυπριακό δεν γίνεται για τα μαύρα μάτια των Τουρκοκυπρίων αλλά για τα στρατηγικά συμφέροντα της Τουρκίας και ότι παρόμοια θα ήταν η πολιτική της έστω και αν δεν υπήρχε ένας Τουρκοκύπριος στο νησί. Όμως εμείς εδώ στην Κύπρο δεν χαράσσουμε πολιτική για την αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού και της τουρκικής αυθαιρεσίας αλλά σφαζόμαστε για παραλείψεις και λάθη στην πολιτική έναντι των Τουρκοκυπρίων, με την πίστη ότι εδώ κρύβεται  το μυστικό και το λύειν και δεσμείν της κυπριακής υπόθεσης.

Ακόμη, αρκετές φορές σε ξένους παράγοντες, αλλά και σε έλληνες πολιτικούς και δημοσιογράφους, εκπρόσωποι της τουρκικής πολιτικής αναγνώρισαν ότι ο ελληνικός λαός είχε δίκαιο στις απαιτήσεις του για την Κύπρο όμως μια και φανατίστηκε ο τουρκικός λαός πρέπει να πάρει και η Τουρκία κάτι για να τον κατευνάσουν.  Προσέξτε τον φιλοτουρκικό φασισμό. Ο ελληνικός λαός που κινητοποιείται για μια δίκαιη υπόθεση, σύμφωνα με τις πανανθρώπινες αξίες, όχι μόνο δεν επιβραβεύεται αλλά και τιμωρείται, οι Τούρκοι όμως που αδίκως διεκδικούν, όπως παραδέχτηκαν οι Τούρκοι αξιωματούχοι, πρέπει να επιβραβευτούν για να καλμάρουν.

Στις λογικές που αναπτύχθηκαν στο Κυπριακό, και για τις οποίες και εμείς συμβάλαμε στην εδραίωσή τους φαίνεται ότι υπάρχουν πια ανώτεροι και κατώτεροι λαοί. Εθελούσια έχουμε φτάσει στο χειρότερο σκαλί.

Οι ελληνικές σημαίες του ΑΠΟΕΛ

Νοέμβριος 24, 2011

Τώρα που το ΑΠΟΕΛ προχωρεί άξιο και ωραίο στους ευρωπαϊκούς αγώνες, τώρα που όλα τα ξένα ειδησεογραφικά μέσα προσπαθούν να το γνωρίσουν και να το παρουσιάσουν στους ακροατές/θεατές τους, ανάμεσα σε άλλα και για το άνθισμα της ελληνικής σημαίας στους χώρους των Αποελιστών, είναι καλό να ανασύρουμε ένα παλιό σημείωμα του ιστολογίου, (γράφτηκε πριν από δύο χρόνια) όταν μεθοδευμένα, από δικούς μας και ξένους, προσπαθούσαν να επιβάλουν κυρώσεις στο ΑΠΟΕΛ για τις ελληνικές σημαίες, να επιβάλουν κυρώσεις γιατί ήταν (και είναι) περήφανο και ωραίο.

Β. ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΣΗΜΑΙΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΕΛ

Στην εξαιρετική ταινία του Μπράιαν ντε Πάλμα, Οι αδιάφθοροι (αγγλικός τίτλος The untouchables, 1987) υπάρχει μια απείρου κάλλους σκηνή: Ο Αλ Καπόνε, ο αρχηγός των μαφιόζων (τον ρόλο παίζει ο μοναδικός Ρόμπερτ ντε Νίρο) βρίσκεται στην όπερα. Την ώρα που διαδραματίζεται στο έργο μια συγκινητική εξέλιξη της υπόθεσης φτάνει κάποιος δικός του και του ψιθυρίζει στ’ αφτί ένα πολύ ευχάριστο μήνυμα για τις δραστηριότητες της μαφίας. Και τότε βλέπουμε κάτι το ανεπανάληπτο. Το μισό πρόσωπο του Ρόμπερτ ντε Νίρο είναι λυπημένο από την τραγική υπόθεση της όπερας που παρακολουθεί και το άλλο μισό πρόσωπο είναι χαρούμενο από τα ευχάριστα νέα που μαθαίνει. Ρόμπερτ ντε Νίρο είναι αυτός και όλα μπορεί να τα υποδυθεί και να τα καταφέρει.

Το θέμα είναι ότι στην πολιτική ζωή της Κύπρου γεμίσαμε από παρόμοιας υποκριτικής τέχνης πολιτικούς, που υποδύονται ότι λυπούνται ενώ το άλλο μισό πρόσωπό τους είναι χαρούμενο από τις εξελίξεις. Μόνο που εδώ δεν παίζεται μια κινηματογραφική ταινία αλλά το μέλλον της Κύπρου. Αναφέρομαι σε αποφάσεις ευρωπαϊκών σωμάτων για το θέμα των περιουσιών και το θέμα της δήθεν απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων. Όλες αυτές τις αποφάσεις τις ενθαρρύνουν και αρκετοί παράγοντες του πολιτικού και κομματικού μας κατεστημένου, ή δηλώνουν στους Ευρωπαίους αξιωματούχους ότι δεν θα αντιδράσουν αν ληφθούν τέτοιες αποφάσεις. Ακόμη τους ειδοποιούν ότι αν θα αναγκαστούν να κάνουν κάποιες δηλώσεις αντίθεσης, για να εκτονώσουν τις αντιδράσεις της κομματικής τους βάσης, οι Ευρωπαίοι να μην τις λάβουν υπόψιν και να συνεχίσουν τη δουλειά τους.  Ξέρουν ότι το ευρωπαϊκό κεκτημένο και η παγιωμένη νομοθετική τάξη της Ευρώπης ενθαρρύνουν τον Κυπριακό Ελληνισμό να επιμένει στη διεκδίκηση του δικαίου του αφού αυτό είναι πλήρως εναρμονισμένο με τις ευρωπαϊκές αξίες και τα ευρωπαϊκά προτάγματα. Έπρεπε λοιπόν να βρεθεί τρόπος να κατεδαφιστεί και αυτό το έρεισμα, να απογοητευτεί ο  Έλληνας της Κύπρου για να υποκύψει στα νέα αγγλοτουρκικά σχέδια για κλείσιμο του Κυπριακού. Το κυπριακό πολιτικό κατεστημένο λοιπόν ενθαρρύνει για να προωθηθούν τέτοιες αποφάσεις στην Ευρώπη, να παραβιαστεί η ευρωπαϊκή τάξη από τους ίδιους τους Ευρωπαίους (κι αυτοί και γιατί το ζυγίζουν εδώ και καιρό για να εκδηλωθούν οι κατευθύνσεις της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και της ευρωπαϊκής ελίτ και  κατά το “αφορμή βοήθα με” και αφού τους το ζητούν και οι ίδιοι οι Κύπριοι, ευχαρίστως προχωρούν). Κι όταν λαμβάνονται αυτές οι αποφάσεις διάφοροι πολιτικοί βγαίνουν στις οθόνες της τηλεόρασης για να δηλώσουν ότι θλίβονται με αυτή την εξέλιξη ενώ το άλλο πρόσωπό τους είναι χαρούμενο θέλοντας να δηλώσει: “Δεν σας τα έλεγα; Να νέα αρνητικά δεδομένα, ας υποκύψουμε λοιπόν.”

Οι υπόγειες και μυστικές δραστηριότητες εναντίον των συμφερόντων της Κύπρου από τους ημέτερους, φαίνονται πολύ αποκαλυπτικά στη στάση της ΟΥΕΦΑ για τις ελληνικές σημαίες που οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ παίρνουν στο γήπεδο. Λοιπόν, η ΟΥΕΦΑ ζήτησε να αφαιρεθούν ειδάλλως θα τιμωρούσε το ΑΠΟΕΛ. Τι είχε γίνει; Είναι γνωστό ότι παράγοντες του πολιτικού σκηνικού της Κύπρου μαζεύονται κάθε λίγο και λιγάκι στα κογκλάβιά τους, για το πώς θα κάνουν τους Κύπριους να δεχτούν να γίνουν ηλίθιοι και δούλοι των νέων σχεδίων και κάθε φορά οργανώνουν κάποια υπόσκαψη που θα βοηθήσει τα σχέδιά τους, πότε εναντίον της Κυπριακής Εκκλησίας, πότε εναντίον του αγώνα του 55-59, ακόμη εναντίον του Λυσσαρίδη,  της ιστορικής μνήμης του Κυπριακού Ελληνισμού, της εθνικής και πολιτιστικής του ταυτότητας γενικά και άλλων πολλών. Εκεί συζητήθηκε και το θέμα των ελληνικών σημαιών που οι φίλαθλοι του ΑΠΟΕΛ και άλλων ομάδων παίρνουν στα γήπεδα. Αυτή η ενέργεια δυναμώνει τα αισθήματα συλλογικής ταυτότητας και περηφάνιας, πρέπει, λοιπόν, να τη χτυπήσουμε αποφάσισαν. Δρομολόγησαν διάφορα, ένα ήταν να παροτρύνουν την ΟΥΕΦΑ να δράσει ή ίδια. Η πίεση εναντίον της ελληνικής σημαίας όταν προέρχεται από κυπριακούς κύκλους δεν είναι αποτελεσματική, ακόμη προκαλεί αντιδράσεις, ενώ αν αυτή προέλθει από ευρωπαϊκά και διεθνή σώματα θα φανεί ουδέτερη και αντικειμενική, ότι είναι απόφαση της διεθνούς νομιμότητας και πρακτικής και θα γίνει αποδεκτή πιο εύκολα. Πλησίασαν, λοιπόν, την ΟΥΕΦΑ και υπέδειξαν ότι πρέπει να πιέσει για το θέμα των ελληνικών σημαιών. Βοηθήστε μας και σεις λίγο, παρακαλούσαν και υπεδείκνυαν, αν μας ενισχύσετε και σεις θα συντείνετε και στη λύση του Κυπριακού που όλοι προσπαθούμε τώρα να καταφέρουμε κάτι, είναι εθνικισμός και χουλιγκανισμός αυτό το φαινόμενο γι’ αυτό  χτυπήστε το και άλλα πολλά. Η ΟΥΕΦΑ, κατά το “αφορμή βοήθα με” που αναφέραμε προηγουμένως και βλέποντας ότι αυτό το ζητούσαν οι ίδιοι οι Κύπριοι, μέλη του πολιτικού, κρατικού και αθλητικού κατεστημένου, και πιστεύοντας ότι ήταν μια εύκολη υπόθεση, προχώρησε στη γελοία αυτή απαίτηση. Μαρτυρίες γι’ αυτή την κατρακύλα υπάρχουν πολλές, από ηλεκτρονικά μηνύματα, τηλεφωνήματα, τέλεφαξ, γραπτές αναφορές. Φυσικά, πολλοί εξέφρασαν τη λύπη τους τότε για την απόφαση όμως το άλλο μισό πρόσωπό τους ήταν χαρούμενο γιατί έβλεπαν να πετυχαίνει το σχέδιό τους για τη μετατροπή των Κυπρίων σε ένα πολτό άχρωμων και άοσμων καταναλωτών χωρίς ιστορική μνήμη και συνείδηση, σε ένα ασπόνδυλο συνονθύλευμα.

Η απόφαση της ΟΥΕΦΑ ήταν πράγματι κάτι ανεπανάληπτο, απόδειξη ότι πια μας χρησιμοποιούν ως ινδικά χοιρίδια των ερευνητικών εργαστηρίων, ως ηλίθιους και ασπόνδυλους σε ζωώδη κατάσταση. Από που και ως που θα καθορίσει η ΟΥΕΦΑ ποια σημαία θα πάρει ένας φίλαθλος σε γήπεδο π.Χ. της Ισπανίας; Αν θέλει μπορεί να πάει με τη σημαία της Δανίας ή της Φιλανδίας. Και τόσες φορές, από την τηλεόραση,  στους διάφορους αγώνες, είδαμε όλες τις σημαίες της Γης. Για τους Κύπριους όμως μπορεί να παρθεί και η πιο εξευτελιστική απόφαση γιατί θεωρείται δεδομένο ότι δεν θα αντιδράσουν. Ακόμη η ελληνική σημαία προστατεύεται και κατοχυρώνεται από το Κυπριακό σύνταγμα, υψώνεται παντού. Η ελληνική σημαία είναι η Ιστορία μας,  η ταυτότητά μας, η πολιτιστική μας διακήρυξη, η δήλωση του συνανήκειν. Ποιος γραφειοκράτης της ΟΥΕΦΑ αποφασίζει και διατάσσει για το θεμελιώδες και πρωταρχικό της ιστορίας της Κύπρου; Ακόμη, η Κύπρος αποτελεί ευρωπαϊκό έδαφος. Ποιος μας θεωρεί τόσο υπανάπτυκτους που διατάζει να απαγορευτεί η ελληνική σημαία, σημαία κράτους της ευρωπαϊκής Ένωσης, στο ευρωπαϊκό έδαφος της Κύπρου; Μόνο για την Κύπρο παίρνονται τετοιες απαράδεκτες αποφάσεις.

Οι αντιδράσεις όμως του γεμάτου αξιοπρέπεια και περηφάνια φίλαθλου κοινού του ΑΠΟΕΛ όπως και πολλών άλλων παραγόντων ήταν έντονες και εν τέλει η ΟΥΕΦΑ υπαναχώρησε. Πάντως νομικός φίλος από την Αθήνα, ευπαίδευτος και διακεκριμένος, υποστηρίζει και συμβουλεύει ότι και τώρα ακόμα αν το ΑΠΟΕΛ κινήσει αγωγή εναντίον της ΟΥΕΦΑ θα κερδίσει εκατομμύρια ως αποζημίωση γιατί αυτή η απόφαση μειώνει και εξευτελίζει τη σημαία ενός κράτους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαγορεύει την προβολή και ανάρτηση επί ευρωπαϊκού εδάφους μίας σημαίας ενός κράτους μέλους, έτσι  παραβιάζει θεμελιώδη δεδομένα της ίδιας της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, που προβλέπει για την ανάρτηση και προβολή όλων των σημαιών των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί ευρωπαϊκού εδάφους. Και το ΑΠΟΕΛ πρέπει να αποζημιωθεί για την οδύνη, την ταλαιπωρία που υπέστη, την προσπάθεια για τη  δημιουργία αισθημάτων ενοχής και απογοήτευσης, τη δυσφήμιση.

Η απόφαση αυτή μπορεί να μην πέτυχε, όμως μπορεί να μας βοηθήσει ως θέμα-περίπτωση μελέτης, με χαρακτηριστική τυπολογία δράσεων και αντιδράσεων,  για να κατανοήσουμε διάφορες πλευρές των εξελίξεων σε θέματα κοινωνικά καθώς  και στο μείζον θέμα του Κυπριακού.  Δηλαδή: α) Υπάρχουν πρώτα από όλα αποφάσεις και πίεση των ασπόνδυλων νεοκυπριακών κύκλων (σε επαφή, συνεργασία ή κάτω από τις υποδείξεις και ξένων δυνάμεων και παραγόντων) για να προωθηθεί κάτι που χτυπά τα εθνικά,  ακόμη και ευρωπαϊκά, ερείσματα της Κύπρου, για να υποκύψει ο Κυπριακός Ελληνισμός στα σχέδια που μεθοδεύονται. β) Οι κύκλοι αυτοί συνήθως κρύβονται ύπουλα και καλύπτονται πίσω από ξένα σώματα, οργανώσεις και θεσμούς που θεωρούνται ουδέτερα. γ) Όταν τα πράγματα εξελιχθούν όπως τα δρομολόγησαν βγαίνουν και δηλώνουν την απαρέσκειά τους για τις εξελίξεις για να εκτονώσουν τις αντιδράσεις της κομματικής τους βάσης. γ) Την ίδια ώρα χρησιμοποιούν αυτήν την απόφαση για να καλλιεργήσουν ακόμη περισσότερο το κλίμα παραίτησης και ηττοπάθειας. δ) Όταν, όμως, οι αντιδράσεις άλλων πολιτικών κύκλων και κυρίως της βάσης του Κυπριακού Ελληνισμού κορυφώνονται, η αρνητική για την Κύπρο απόφαση αναστέλλεται ή υπονομεύεται η αξία της με άλλα μέτρα και αποφάσεις.

Ένα λοιπον: εύγε στους φιλάθλους του ΑΠΟΕΛ που επέμεναν και επιμένουν. Γιατί το πείσμα και η εμμονή είναι σωτήρια για την Κύπρο. Το θέμα όμως δεν βρίσκεται εδώ μόνο. Η ελληνική σημαία συμπυκνώνει την έννοια της κυπριακής αξιοπρέπειας, της ιστορικής περηφάνειας, της ταυτότητας και των συνεκτικών δεσμών της κοινωνίας μας. Έτσι, πιστεύω ότι η σωτηρία της Κύπρου θα κριθεί όταν και οι αγαπητοί φίλαθλοι της Ομόνοιας αρχίζουν να παίρνουν στα γήπεδα, στους αγώνες της αγαπημένης μας ομάδας, την ελληνική σημαία.

Υ.Γ. Για όσους ερωτούν γιατί πάλι πρώτο στο ιστολόγιο το κείμενο για τις «Ελληνικές σημαίες του ΑΠΟΕΛ» η απάντηση είναι πολύ απλή: Για τη μαγκιά του ΑΠΟΕΛ

Νεοκλής Σαρρής, ο αντιρατσιστής διανοούμενος

Νοέμβριος 21, 2011


Έφυγε από τον κόσμο μας και ο Νεοκλής Σαρρής. Αφήνοντας μια ωραία μνήμη, του ανθρώπου με τη βαθύτατη γνώση, που μιλά χωρίς φιοριτούρες και ακκισμούς αλλά ευθέως, με ντομπροσύνη, με δυναμισμό και χωρίς να υπολογίζει καλές εντυπώσεις και εξαργύρωση της παρέμβασης του από τον οποιοδήποτε. Πάντα με ειλικρίνεια, πάντα με πάθος, που όμως αυτό το γνήσιο πάθος δεν κάλυπτε την επιστημονική γνώση και την απελευθερωτική Ηθική.  Βαθύτατος γνώστης των τουρκολογικών θεμάτων, με τεράστια συνεισφορά σ’ αυτό το γνωστικό πεδίο, μας αποκάλυψε τις λογικές και νοοτροπίες, τους σχεδιασμούς και τις μεθοδεύσεις του στρατοκρατικού καθεστώτος της  Τουρκίας, πάντοτε με το ήθος του διανοούμενου ανθρώπου που κρίνει με βάση πανανθρώπινα απελευθερωτικά προτάγματα.

Είναι χαρακτηριστική η παρέμβαση του Νεοκλή Σαρρή στο Κυπριακό και οι αναλύσεις του για τις εξελίξεις. Έτσι, όταν όλοι μιλούν για διζωνικές ομοσπονδίες, για τεχνητές πλειοψηφίες σε ξεχωριστές περιοχές και εκ περιτροπής προεδρίες και σταθμισμένες ψήφους,  θυμούμαστε, πάντοτε,  την παράλληλη ανάγνωση της Ιστορίας της Αγγόλας, της Ροδεσίας και της Νότιας Αφρικής που μας εξέθεσε ο Νεοκλής Σαρρής, σε σχέση με τις επιλογές της κυπριακής ηγεσίας.  Οι νέγροι της  Νότιας Αφρικής, οι υπερήφανοι Ζουλού, τόνισε σε διάλεξή του στη Λευκωσία το 1985,  δεν δέχονται διαμερισμό της κυριαρχίας, δημιουργία ξεχωριστών περιοχών και ξεχωριστών εκλογικών σωμάτων, δεν δέχονται αυτούς τους ρατσιστικούς διαχωρισμούς, ζητούν ενιαία χώρα με κάθε άνθρωπο να διαθέτει μία ψήφο.  Εδώ στην Κύπρο, σε ένα ρατσιστικό παραλήρημα, φιλοτουρκικό ρατσιστικό παραλήρημα, η κυπριακή ηγεσία προβάλλει άλλα πράγματα, ζητά τη δημιουργία ενός πολιτικού κατασκευάσματος στο οποίο κάθε τουρκοκύπριος θα διαθέτει  12 ψήφους σε αντίθεση με τον Έλληνα που θα διαθέτει μόνο μία και θα υπόκειται σε χίλιους άλλους περιορισμούς μέσα σ’ αυτό το πολιτειακό μόρφωμα που μεθοδεύουν. Πάντως οι Ζουλού επέμεναν και κέρδισαν το δίκαιό τους πανηγυρικά ύστερα από λίγα χρόνια.

Έχουμε γίνει εξευτελισμένοι νεοκύπριοι, ασπόνδυλοι και ευπειθείς σε διάφορα κέντρα εξουσίας. Ο  Νεοκλής Σαρρής μας έμαθε πώς εμείς οι Έλληνες της Κύπρου πρέπει να γίνουμε περήφανοι Ζουλού.

ΒΑΘΕΟΣ ΓΗΡΑΤΟΣ, η τελευταία συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη

Νοέμβριος 18, 2011

ΒΑΘΕΟΣ ΓΗΡΑΤΟΣ, η τελευταία συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη

 

Η ποίηση για το γήρας της μητέρας καθώς και για τον επικείμενο θάνατό της έδωσε ποικίλα ποιητικά επιτεύγματα, με κύρια χαρακτηριστικά τον λυγμό, την έντονη πίκρα και τον πόνο, το σπάραγμα για την συντελεσθείσα ή αναμενόμενη αποχώρηση/απουσία.

Στην τελευταία, μεταθανάτια, συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη με τίτλο Βαθέος γήρατος, (Κέδρος 2011)  που αναφέρεται στο θέμα της μητέρας (γήρας και θάνατος) ο Γιάννης Βαρβέρης  πέτυχε μια πρωτόφαντη μείξη.  Χωρίς την  πίστη από το  ευφρόσυνο μήνυμα “όρθρου βαθέος”, με πίκρα μα και αποστασιοποίηση, με πόνο μα και τρυφερότητα, μετεωρίζεται σε ένα στοχαστικό σπαραγμό  μεταξύ βαθέος γήρατος και ύπνου βαθέος, εκφράζει πένθος για την ζωντανή πλην γηραιά μητέρα, στοργικός πονά για το αναπότρεπτο μα σώζει κινήσεις, εκφράσεις και παρουσίες το αγαπημένου προσώπου που οσονούπω αναχωρεί, εκφράζει το πένθος και την οδύνη με μια φιλοσοφική αποδοχή και κάποτε  διαχέει στις σελίδες ένα χιούμορ εκλεπτυσμένο, χωρίς φτήνια, αλλά  με σπάνια διανοητική ευγένεια και ψυχική ενατένηση.

Κοιμάσαι;

 

Να μην τηλεφωνώ τη νύχτα αργά, μου λες

γιατί κοιμάσαι.

Όμως σε ώρες αδυσώπητες

εγώ τηλεφωνώ αν κοιμάσαι

ή εκοιμήθης.

 

-Κοιμήσου τώρα, καληνύχτα.

Κι όμως πρόκειται για το θέμα του γήρατος και της αναχώρησης του πιο αγαπημένου προσώπου, της μητέρας, που του χάρισε “μια ζωή/ και γλώσσα μία.” Κι όμως πρόκειται για την ποίηση ενός ανθρώπου που έγραψε προηγουμένως με σπαρακτικό τρόπο για την απουσία του νεκρού πατέρα.

Ο Γιάννης Βαρβέρης μας προειδοποιεί από την προηγούμενη συλλογή του Ο άνθρωπος μόνος  (Κέδρος 2009):

Σταθμός Πελοποννήσου

κι απομεσήμερο του Πάσχα σε παγκάκι

μόνον εσύ κι εγώ καθόμαστε, μητέρα.

Είμαστε γέροι πια κι οι δυο

κι εγώ αφού γράφω ποιήματα

πιο γέρος

Το γήρας είναι κοινό  πια χαρακτηριστικό για τον ποιητή και τη μητέρα του [=μας ενοχλεί το γήρας του/ ή μήπως ενοχλείται απ’ το δικό μας (ποίημα: Δυσαρέσκειες, σ.58)]. Κάποια στιγμή, αντικαθιστά, ως καβαλιέρος, τον απολεσθέντα πατέρα, μπαίνει στα ίδια ηλικιακά πεδία του   πάλαι ποτέ γονεϊκού ζεύγους:

 

TinoRossi

Βάζω συχνά cd κι ακούμε στο δωμάτιο

μουσική που ακούγατε μαζί.

 

Σήμερα Τίνο Ρόσσι.

 

Ξάφνου σηκώνεσαι

και με τα μικρά βήματά σου

αρχίζεις σχεδόν να χορεύεις.

Σε πλησιάζει ο καβαλιέρος σου

σε σφίγγω

και στρέφω αλλού το πρόσωπό μου

 

-όσο μπορώ να επιτείνω τη σύγχυση.

Εδώ πιστεύω ότι αξίζει η παράθεση δυο μικρών αποσπασμάτων που φωτίζουν καλύτερα αυτό που θέλω να εκφράσω. Προέρχονται από ένα κείμενο που γράφτηκε με το άκουσμα του θανάτου του Γιάννη Βαρβέρη και πριν διαβάσω τη συλλογή του Βαθέος γήρατος: «Με τον Γιάννη Βαρβέρη είχαμε  επικοινωνία πολύ σπάνια, όμως όταν βρισκόμασταν, ή σε τηλεφωνήματά μας, πιάναμε αμέσως το κομμένο νήμα, μιλούσαμε λες και συνεχίζαμε χτεσινή κουβέντα. Τον προσκαλέσαμε στη Λευκωσία, στις «Ποιητικές βραδιές με πανσέληνο», του άρεσε πολύ. Απήγγειλε πολύ ωραία, χειροκροτήθηκε από τον κόσμο, η εκδήλωση πέτυχε. Επισήμως είμαι πενήντα χρονών, μου είπε στις κουβέντες μας, όμως βιολογικά έφτασα στα εβδομήντα χρόνια. Μου μίλησε πολλές φορές για τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, νεφρικά και άλλα, για τις αιμοκαθάρσεις στην κλινική, τον συγχρωτισμό με διάφορους ανθρώπους, πως έμαθε να επικοινωνεί με συνταξιούχους στρατιωτικούς και ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων που όταν μπήκε δυναμικά στην πνευματική ζωή του τόπου δεν διανοείτο ότι θα είχε ποτέ επαφή μαζί τους. Κι όμως αυτοί πια αποτελούσαν τον κόσμο του στις ατέλειωτες ώρες της αιμοκάθαρσης, έμαθε να αποκαλύπτει τον εαυτό του και σ’ αυτούς -και να δέχεται τον κρυμμένο εαυτό τους. […] Τα πενήντα χρόνια του αντιστοιχούσαν στα 70, ύστερα από έξι χρόνια που έφυγε μπορούμε να πούμε ότι ο Γιάννης Βαρβέρης πέθανε στα 78 του. Το λες και φαίνεται απλή αριθμητική πράξη των τριών, όμως αν αγαπάς τον άνθρωπο πρέπει να νιώσεις τον πόνο του κορμιού του, την πίκρα της σκέψης του για την επέλαση της φθοράς που προχωρεί ακάθεκτη με διαφορετικούς ρυθμούς παρά εκείνη των άλλων ανθρώπων, που φορτώνεται συμπιεσμένα και άλλα 22 χρόνια πτώσης.»

Με αυτές τις σκέψεις πλησίασα την τελευταία συλλογή του Γιάννη Βαρβέρη και ένιωσα το ξεχωριστό της χρώμα. Είχαμε μια ποιητική συλλογή, για το γήρας και την προσδοκώμενη απώλεια της μητέρας όμως και για το γήρας και την προσδοκώμενη αναχώρηση του ίδιου του ποιητή, με πρωτόγνωρες πλευρές, γιατί  ο ποιητής, λόγω επιτάχυνσης της δικής του παρακμής,  και η μητέρα του είχαν σιγά σιγά γίνει συνομήλικοι. Εξ άλλου έφυγαν, λόγω φθοράς, την ίδια εποχή, μέσα σε 60 μέρες και οι δυο τους.

 

 

Οι κλειτοριδεκτομείς

Νοέμβριος 13, 2011

Οι κλειτοριδεκτομείς

 

Η Κύπρος στάθηκε σκληρή με τους Έλληνες «προοδευτικούς». Σε κάθε απελευθερωτικό πρόταγμα της κάθε εποχής, ο κυπριακός ελληνισμός συνταυτιζόταν και συμπορευόταν: Συγκρότηση εθνικών κρατών, αντιαποικιακός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας, αυτοδιάθεση των λαών, δημοκρατικά ιδεώδη, ανθρώπινα δικαιώματα, ευρωπαϊκά προτάγματα. Γιατί ο κυπριακός ελληνισμός ήταν η λαϊκή έκφραση της έννοιας «Κύπρος», γιατί είχε τις ιστορικές περγαμηνές δικές του, γιατί κοινωνικά, πολιτιστικά και ιδεολογικά ήταν ώριμος να εκφράσει τους νέους καιρούς και να συμπορευτεί μαζί τους. Πάντοτε, σ’ όλα του τα απελευθερωτικά αιτήματα και προτάγματά του, θα αντιμετώπιζε όμως τις ανασχετικές δράσεις της Αγγλίας και της Τουρκίας, συνήθως αλληλοσυμπληρούμενες. Και πανίσχυρες.

Στην ηγετική τάξη της Κύπρου και της Ελλάδας επικράτησε η γραμμή του συμβιβασμού λόγω της αδήριτης αναγκαιότητας και του συσχετισμού δυνάμεων. Μπορεί κάποιος να διαφωνεί με την επιλογή αυτή, όμως σέβεται το ότι δηλώνει αυτό που επιλέγει: συμβιβασμός. Από τους προοδευτικώνυμους θεωρητικούς κύκλους της Ελλάδας και της Κύπρου υπάρχει σύμπλευση στην επιλογή αυτή όμως εκ μέρους τους σημειώνεται ταυτόχρονα και  θόλωμα των νερών. Η προοδευτική σηπία εκχύνει το μελάνι της, ο συμβιβασμός δεν ονομάζεται με το όνομά του, γίνεται πια: καθήκον των προοδευτικών δυνάμεων, επιταγή των μοντέρνων καιρών, αίτημα του αντισοβινισμού και του αντιεθνικισμού, επαναστατικό πρόταγμα και ρηξικέλευθη αντιμετώπιση του Κυπριακού. Μένει να ερευνηθεί με ποιους υπόγειους ή εμφανείς  δρόμους οι θιασώτες κάθε αντιαποικιακού κινήματος σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, οι ένθερμοι υποστηρικτές όλων των κύκλων αμφισβήτησης και ανατροπής,  οι διαπρύσιοι κήρυκες κάθε αγώνα εναντίον της αμερικανικής και ιμπεριαλιστικής επιβουλής, οι άνθρωποι που εκστασιάζονταν με την  επέλαση στα χειμερινά ανάκτορα της Πετρούπολης και με τη μορφή του Τσε Γκουεβάρα, ανακάλυψαν όλα αυτά τα θεωρητικά τερτίπια για να μην παραδεχτούν απλώς ότι η Τουρκία είναι δυνατή και πρέπει να τη φοβόμαστε. Το πράγμα αγγίζει τους δρόμους ψυχαναλυτικών ερμηνειών, και  μένει για διερεύνηση. Πάντως ένας Λιάκος που υποστηρίζει ότι πρέπει να γίνει ο συμβιβασμός στο Κυπριακό, γιατί η Τουρκία είναι ισχυρή και πρέπει να τη φοβόμαστε, χάνει αμέσως κάθε έξωθεν καλή μαρτυρία προοδευτισμού, ένας Λιάκος, όμως, που υποστηρίζει ότι αυτό αποτελεί ριζοσπαστική και προοδευτική επιλογή, φαίνεται προοδευτικός σύγχρονος διανοούμενος που προτάσσει τα στήθια εναντίον των «βυσσοδομούντων  εθνικιστών».

Ακόμη, η λύση του συμβιβασμού θέλει κατεδάφιση κάθε περηφάνιας. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο περίφημο βιβλίο της ιστορίας για την Γ’ Λυκείου, που ξεσήκωσε τελευταία τόσο θόρυβο, μέσα στις δέκα, μόνο,  γραμμές που σχετίζονται με την Κύπρο αναφέρονται και οι δύο κυπριακές εξεγέρσεις των νεοτέρων χρόνων. Η εξέγερση των Οκτωβριανών (1931) και ο αγώνας του 55 – 59. Και στα δύο οι συγγραφείς του εγχειριδίου αναφέρονται καταδικαστικά και απαξιωτικά. Η  πρώτη ήταν αυθόρμητη, ανοργάνωτη, βραχύχρονη λαϊκή εξέγερση, η δεύτερη ήταν ένας αγώνας ένοπλος, μακροχρόνιος, οργανωμένος με συνωμοτικό μηχανισμό. Τι συμβαίνει λοιπόν και οι δυο εξεγέρσεις των Κυπρίων, δυο όλες κι όλες στα τελευταία 170, περίπου, χρόνια,  αναφέρονται απαξιωτικά; Αν προσιδιάζει στις συνθήκες της Κύπρου η μαζική και άοπλη διεκδίκηση θα έπρεπε να ακουγόταν ένας λόγος επαίνου για την πρώτη (τα Οκτωβριανά), αν προσιδιάζει ο οργανωμένος μακροχρόνιος ένοπλος αγώνας θα έπρεπε να ακουγόταν ένας λόγος επαίνου για τη δεύτερη (ΕΟΚΑ 1955 – 59). Τίποτα, οι συγγραφείς αποτιμούν απαξιωτικά κάθε εξέγερση, μη μείνει τίποτα ορθό. Με μια δήθεν προοδευτίζουσα ιδεολογία η οποία όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση αποκρύβει την υποστήριξη της Γ’ Διεθνούς (που εξέφραζε και απηχούσε τότε εκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη μας) στην κυπριακή εξέγερση των Οκτωβριανών, αποκρύβει την υποστήριξη της ελλαδικής αριστεράς στον αγώνα της ΕΟΚΑ και ότι ο αγώνας του 55 – 59 διεμβόλισε, για πρώτη φορά επιτυχημένα, την ιδεολογία της μετεμφυλιακής νικήτριας δεξιάς, που ταυτιζόταν με τα αγγλοαμερικανικά κέντρα λήψης αποφάσεων, αφού ο αγώνας του  κυπριακού ελληνισμού για Αυτοδιάθεση – Ένωση βρισκόταν σε πλήρη ρήξη με αυτά και αποκάλυπτε και υπονόμευε τις ελλαδικές εξαρτήσεις και υποταγές.

Η ιδεοληψία και η προκάτ άποψη για την Κύπρο είναι λοιπόν σαφής και εμφανής: Οι Κύπριοι δεν δικαιούνται μερίδιο εξανάστασης, μεταρσίωσης και μέθεξης, δεν τους αναλογεί περίοδος δυναμικής διεκδίκησης και περηφάνιας, δεν μπορούν να παρεμβαίνουν στην ιστορική εξέλιξη με εξεγέρσεις και πνεύμα αυτοθυσίας, πρέπει να παραμείνουν μίζερα και παθητικά ανθρωπάρια, άθυρμα στις δοσοληψίες και διακανονισμούς της διπλωματικής συναλλαγής και  του διεθνούς δούναι και λαβείν, μια κοινότητα που θα πρέπει εσαεί να ετεροκαθορίζεται στα διαβούλια μυστικών αιθουσών και στους διαδρόμους των διπλωματικών παρασκηνίων και πάντα άλλοι να δημιουργούν τη μοίρα της.

Δεν είναι η πρώτη  φορά που η ελλαδική προοδευτίζουσα ιδεοληψία αντιμετωπίζει την κυπριακή ιστορία επιπόλαια. Μάλλον είναι ο κανόνας. Χωρίς μελέτη και πηγές, χωρίς εμβάθυνση και προβληματισμό, προχωρούν συνήθως ακάθεκτοι. Στο κρεβάτι του Προκρούστη που δημιουργούν μερικές ιδεοληπικές μπροσούρες  τοποθετούν την Κύπρο και αναλόγως την ακρωτηριάζουν ή την εξαρθρώνουν για να ταιριάσει με την προκάτ ιδεολογική κατασκευή.

Υπάρχει και κάτι άλλο. Η εξέγερση του 31 και, κυρίως,  ο αγώνας του 55 – 59 δημιούργησαν πανίσχυρους συνεκτικούς δεσμούς στην κυπριακή κοινωνία. Μετακενώνουν αισθήματα περηφάνιας και εξανάστασης, αγωνιστικότητας και διεκδίκησης. Κάνουν τον κυπριακό ελληνισμό πιο πεισματάρικο και διεκδικητικό. Πιστεύω ότι η λογική των διεθνών κέντρων, καθώς και των ελλαδικών και κυπριακών που συμπλέουν και συναινούν,  ζητά τον κυπριακό ευνουχισμό, την παραίτηση και τη μη μετοχή σε αισθήματα εξανάστασης και διεκδίκησης για να προωθηθεί καλύτερα η γραμμή του κλεισίματος, σύμφωνα  με τους σχεδιασμούς των πλανηταρχών.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου τυχαία τα συνεχή χτυπήματα και οι υπονομεύσεις των αγώνων του κυπριακού ελληνισμού που  σημειώνονται τα τελευταία χρόνια. Αποτελούν μέρος της ιδεολογικής προετοιμασίας για την αποδοχή αυτής της λύσης. Χαρακτηριστικό της επιπολαιότητας που χαρακτηρίζει τις κρίσεις των προοδευτικώνυμων Ελλήνων κριτικών αποτελεί και τρόπος που «αποτελειώνουν» τον αγώνα του 55 – 59 και αποτελεί τη θεωρητική τους κατακλείδα στο περί ου ο λόγος εγχειρίδιο Ιστορίας: Ότι τα ριζοσπαστικά αντιαποικιακά κινήματα του τρίτου κόσμου έδιναν προτεραιότητα όχι μόνον στην εθνική απελευθέρωση αλλά και στην κοινωνική πρόοδο ενώ στην Κύπρο η ΕΟΚΑ πρόβαλλε έναν κοινωνικά υπερσυντηρητικό εθνικισμό.

Όμως: «Ένας περήφανος Κικούγιου δεν μπορεί να πάρει γυναίκα που δεν έχει κάνει κλειτοριδεκτομή» διακηρύσσει με έπαρση στο βιβλίο του ο  αρχηγός αντιαποικιακού κινήματος που θεωρείται από τους Έλληνες προοδευτικώνυμους αναλυτές ως έκφραση του ριζοσπαστικού κοινωνικού κινήματος και των προοδευτικών ιδεών. Ο λόγος: Γιατί το κίνημα που ηγήθηκε είχε, τότε, την πλήρη έγκριση της Μόσχας. Έχει δηλαδή το πιστοποιητικό που χρειάζονται οι Έλληνες προοδευτικοί κριτικοί για να προχωρήσουν στις ομαδοποιήσεις και κατατάξεις που καθορίζει η διατέμνουσα γραμμή: προοδευτικό / συντηρητικό.

Κι ενώ η Υπηρεσία Μετανάστευσης των Ηνωμένων Πολιτειών έλαβε μέτρα ενάντια σε αυτή την βαρβαρότητα και οι Αμερικανοί, από το 1996, παραχωρούν άσυλο σε κορίτσια που απειλούνται με ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων στις χώρες καταγωγής τους,[1] οι περιώνυμοι προοδευτικοί μας συγγραφείς, όταν αξιολογούν την κοινωνική  συντηρητικότητα ή προοδευτικότητα των διαφόρων κινημάτων, δεν συνυπολογίζουν και την κλειτοριδεκτομή.

Δεν μπορώ να συνδυάσω ριζοσπαστισμό / κοινωνική πρόοδο με τη βαρβαρότητα του σεξουαλικού ακρωτηριασμού των γυναικών. Στην Κύπρο η ΕΟΚΑ όχι μόνο δεν διανοήθηκε ποτέ το σεξουαλικό ακρωτηριασμό οποιασδήποτε γυναίκας, αλλά συνέτεινε τα μέγιστα στην άνοδο της θέσης της γυναίκας, σε επίπεδο που είχαμε ακόμη και γυναίκα τομεάρχη.[2]  Όσοι γνωρίζουν κυπριακή ιστορία γνωρίζουν επίσης ότι ο γυναικείος πληθυσμός του νησιού συμμετείχε μαζικά στον αγώνα του 55 – 59 και μέσα από το καμίνι αυτού του αγώνα η γυναίκα κέρδισε πρωτοφανέρωτα πράγματα για την παλιά συντηρητική κοινωνία της Κύπρου. Λοιπόν οι προηγούμενες αναφορές  επιβάλλουν να δούμε ξανά τη σημαίνει ριζοσπαστισμός και κοινωνική πρόοδος σε ένα κίνημα και να συμπεριλάβουμε πολλές παραμέτρους. Με όλα αυτά δεν θέλω να υποστηρίξω ότι οι Αντώνης Λιάκος, Σία Αναγνωστοπούλου και Αλέξης Ηρακλείδη με τους οποίους συζήτησα στη Λευκωσία, σε εκδήλωση του ΟΠΕΚ, τα σχετικά με το νέο βιβλίο της Ιστορίας, είναι ένθερμοι οπαδοί της κλειτοριδεκτομής. Απλώς αποδεικνύουν ότι οι Έλληνες προοδευτικώνυμοι κριτικοί έχουν στο τσεπάκι ετοιματζίδικες λύσεις και αναφορές για το κυπριακό και ενώ είναι διαπρύσιοι κήρυκες επαναξιολογήσεων, ανασημασιολογήσεων, για το φωτισμό των ιστορικών φαινομένων από νέες πλευρές κ.λπ. κ.λπ., όταν φτάνουν στο θέμα της Κύπρου παραμένουν στατικοί σαν δογματικοί σταλινικοί της δεκαετίας του 1950, ενσωματώνοντας απλώς στην ιδεολογική τους σκευή και έναν ρεβανσισμό γιατί δεν ηγήθηκαν στον προ πεντηκονταετίας Κυπριακό αγώνα οι εγκεκριμένες, από το κογκλάβιο του προοδευτισμού, δυνάμεις.


[1] ) Βλ. Arthur Clarke, 3001 Η τελική Οδύσσεια, μετάφραση Γ. Μπαρουξής,  εκδ. Bell, Αθήνα 2001, σ.  303 – 304.

[2] Ελενίτσα Σεραφείμ-Λοϊζου, Ο απελευθερωτικός αγώνας της Κύπρου 1955-1959 Όπως τον έζησε μια τομεάρχις, Λευκωσία 3η έκδ. 2005 (πρώτη έκδοση 1982)

Ηρακλειτογηθή

Νοέμβριος 12, 2011

Ηρακλειτογηθή

 

  1. Ανάπτυξις επιστήμης εστί η το δυνατόν συμπερίληψις πλείονος σύμπαντος εν τη ερμηνεία του μεμονωμένου φαινομένου.

 

  1. Δουλούν δουλούμενον, δουλούμενον δουλούν.

 

 

  1. Βλακείη μέζων ανθρώποισιν ανηθικότης

 

  1. Προβαλών την κεφαλήν και ιδών το πριν της Μεγάλης Εκρήξεως ώκτιρεν το παρελθόν ανθρώπων μέχρι του νυν.

 

 

  1. [Κόρρινα, 6ος π. Χ. αι., Εκδοχές απουσίας και αδείου, Πλανόδιον 1996, αρ. 24]: Και νυν έστι και έσται το ποίημα Κορρίνης. Πλην ηρνήσατο το πλαίσιον του κόσμου τούτου, απετίναξεν τούτον. Αναμένον.

 

  1. Κτιστού επέλασις. Γέφυραι, οικοδομήματα, οδοστρώματα, μηχαναί, μήτραι τεχνηταί, ζώα και φυτά προσχεδιασμένα, οχήματα, άνθρωποι μετηλλαγμένοι, ψυχαί ψηφιακαί.

7.   H ώρα της συγγραφής του μείζονος ποιήματος αιέν εστί  η παρούσα.

8.   H δι’ εαυτόν Bιβλιογραφία συγγραφεί δαίμων.

9.  Εν εποχαίς διάφοραις διαφόρως περί θείου, νυν ότι άνευ εισόδου και εξόδου πληροφορίας.

10. Mετακινουμένη εν χρόνω και δυνατότησι η Ύβρις.

11. Η επιστημολογία της επιστημολογίας της επιστημολογίας της επιστημολογίας της …έως την νυ, έως Θεού.