Εκεί, στις ομπρέλες

Ένας τόμος, με άρθρα για το Κυπριακό. Ίσως γίνει κατορθωτό σε μερικούς μήνες να κυκλοφορήσει. Προς το παρόν γίνεται ανάρτηση μερικών άρθρων που θα περιέχονται στον τόμο, με πρώτο το εισαγωγικό και με τίτλο: Εκεί, στις ομπρέλες.

Εκεί στις Ομπρέλες

Οι Ομπρέλες ενα θαυμάσιο εργο του Ζογγολοπουλου

Εκεί, στις ομπρέλες

Οι  μετεωρολογικές συνθήκες στην Κύπρο είναι γνωστές, σχεδόν αναμενόμενες. Συνήθως οι δυνατές ή καταρρακτώδεις βροχές κρατούν καμιά εικοσαριά λεπτά, το πολύ μια ώρα. Είναι από τα θαυμάσια της κυπριακής μετεωρολογίας ότι ύστερα από τη βροχή, σύντομης, όπως είπαμε, διάρκειας, ακολουθεί άνοιγμα του ουρανού και πιο γλυκός καιρός, τα σύννεφα έχουν ξεφορτώσει.

Στις 8 του Δεκέμβρη του 2002 δεν έγιναν τα πράγματα έτσι. Η καταρρακτώδης βροχή ξεκίνησε από τις 5.30 μ.μ. Συνεχώς και αδιαλείπτως συνέχισε μέχρι τις 9 σχεδόν, άνοιξαν πράγματι οι κρουνοί, οι καταρράχτες του ουρανού.

Κι όμως εκείνη τη μέρα διοργανωνόταν ένα σημαντικό για την Κύπρο συλλαλητήριο στην πλατεία Ελευθερίας. Ήταν η πρώτη συγκέντρωση σε ανοικτό χώρο που θα προσπαθούσε να αντιταχθεί στο περιβόητο, αντιευρωπαϊκό και ρατσιστικών διακρίσεων σχέδιο Ανάν, που νομιμοποιούσε τα τετελεσμένα της εισβολής και κατοχής του 1974.

Ένα σχέδιο πράγματι αποτρόπαιο, όμως εδώ πρέπει να τονίσουμε και την εσωτερική ενίσχυση αυτής της κατρακύλας, ότι μερικοί της κυπριακής πολιτικής ζωής ενθάρρυναν τους ξένους οι οποίοι,  με περισσότερη τσίπα από τους ημετέρους, ήταν κάποτε διστακτικοί κι αναρωτιόνταν αν μπορούσαν να επιβάλλουν διάφορες ανεκδιήγητες διατάξεις αυτού του ανοσιουργήματος, όμως οι δικοί μας ανερυθρίαστα και ξεδιάντροπα τους παρότρυναν να μη διστάζουν κι ότι με λίγη ή αρκετή πίεση ήταν κατορθωτό να επιβληθούν όλα.

Τα πράγματα λοιπόν ήταν δύσκολα και τη μέρα του συλλαλητηρίου όλοι κοιτάζαμε τον ουρανό, στήναμε αυτί από το σπίτι για το αν η βροχή θα κοπάσει, με φόβο για την επιτυχία της συγκέντρωσης, όμως, δυστυχώς, τίποτε, η βροχή συνεχιζόταν ακατάπαυστα με αστραπές και βροντές,  ο καιρός φαίνεται ότι ενίσχυε τον Ανάν και το απαράδεκτο σχέδιό του.

Και πράγματι πολλοί που ήρθαν από άλλες πόλεις, με λεωφορεία και ιδιωτικά αυτοκίνητα, χωρίς να φέρουν κάτι μαζί τους που θα τους προστάτευε από τη καταρρακτώδη και συνεχή βροχή, παρέμεναν εγκλωβισμένοι στα οχήματά τους και δεν μπορούσαν να βγουν για να μεταβούν στη συγκέντρωση της πλατείας Ελευθερίας.

Και όμως, κάποια στιγμή από τους διάφορους δρόμους που κατέληγαν στην πλατεία Ελευθερίας άρχισαν να καταφθάνουν οι πολίτες αυτού του τόπου όλοι με τις ομπρέλες, λίγοι στην αρχή και διστακτικοί, μα όσο περνούσε η ώρα πιο πολλοί και πιο πολλοί, ένας ένας ή δυο δυο για να προστατευθούν κάτω από την ίδια ομπρέλα. Ήταν φανερό ότι περίμεναν να κοπάσει η βροχή για να καταφθάσουν στην πλατεία, όταν όμως αντιλήφθηκαν ότι η καταιγίδα θα συνεχιζόταν πήραν την απόφαση ότι η μόνη λύση ήταν η κάθοδος με την ομπρέλα. Πολλοί κατέφθαναν με τα μικρά παιδιά τους, οικογένειες ολόκληρες, πολλές φορές κάτω από μουσαμάδες κι άλλα αδιάβροχα. Και ενώ τα ρυάκια του δρόμου φούσκωναν από το νερό της βροχής,  και η πλατεία γέμιζε από αρκετό κόσμο. Η πλατεία καλύφθηκε από τους κώνους που δημιουργούσαν οι ομπρέλες, αλεξίβροχες και αλεξίκακες, γιατί δεν έδιωχναν μόνο τα νερά της καταιγίδας αλλά προσπαθούσαν να απομακρύνουν και το κακό που εκπορευόταν εναντίον του τόπου μας από το ανοσιούργημα του Ανάν.

Εν τέλει η συγκέντρωση ήταν ένα ποίημα εμμονής και καρτερίας, θάρρους και περηφάνιας, μια διακήρυξη εναντίον της πλεκτάνης και των εκβιασμών. Έμειναν όλοι ως το τέλος. Η καταρρακτώδης βροχή, οι συνεχείς αστραπές και βροντές, δεν πτόησαν κανένα, ούτε έκαμψαν τον παλμό της εκδήλωσης. Το συλλαλητήριο στέφθηκε από επιτυχία και λαμβανομένων των δυσμενών περιστάσεων ήταν θρίαμβος. Χιλιάδες πολίτες, όλων των ηλικιών, που μέσα στις πιο αντίξοες, για ένα συλλαλητήριο, συνθήκες, στάθηκαν εκεί με πάθος και περήφανοι σε μια πλατεία που καλύφθηκε πλήρως από τις ομπρέλες. Ο εξαίρετος καλλιτέχνης Γιώργος Ζογγολόπουλος με την εμμονή του στο θέμα της ομπρέλας θα μπορούσε να εμπνευστεί ένα θαυμάσιο έργο.

Σας χαιρετώ λοιπόν αδέλφια της πλατείας με τις ομπρέλες, σας χαιρετώ φίλοι και συναγωνιστές της συγκέντρωσης σ’ αυτή τη βροχερή μέρα. Και να ’στε περήφανοι γι’ αυτό, και να το λέτε και  στα παιδιά σας και τα εγγόνια σας ότι είσαστε κι εσείς εκεί: «στις ομπρέλες», στην πλατεία Ελευθερίας το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου, εκεί όπου συμπυκνώθηκε η περηφάνια και η αξιοπρέπεια αυτού του τόπου.

Μια περηφάνια και μια αξιοπρέπεια που μας χρειάζεται όσο ποτέ, γιατί έπονται και άλλες μάχες διεκδικήσεων εναντίον της μιζέριας και της κακομοιριάς.

Advertisements

3 Σχόλια to “Εκεί, στις ομπρέλες”

  1. Οδυσσεύς Says:

    Νιώθω ότι μπορώ να σου μιλώ στον ενικό. Διέκρινα, εκτός από αισθήματα υπερηφάνειας και νοσταλγίας, κάποια πικρία στο κείμενο, και επειδή με πληροφόρησες (σε απάντηση σχολίου μου για κάποιο 2ο μέρος ανάρτησης) για κάποια θέματα υγείας, προσωπικά ή του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος, ρωτώ: Είσαι καλά, χρειάζεσαι κάτι, μπορώ να βοηθήσω; Αν κατάλαβα λάθος ζητώ συγνώμη.

  2. Σωτήρης Ραπτόπουλος Says:

    …το παράδειγμα είναι η ισχυρότερη μέθοδος πειθούς… «Στις Ομπρέλλες», λοιπόν -όπως ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος πεθαίνει από την έκρηξη του ηφαιστείου του Βεζούβιου, το οποίο παρατηρεί κατά το Εμπεδόκλειο παράδειγμα της Αίτνας

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: