Archive for Αύγουστος 2011

ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΥΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΙΘΩΣΗ ΤΟΥ ΕΝΤΥΠΟΥ Άσκηση Δεοντολογίας και Πρακτικής

Αύγουστος 28, 2011

ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΥΣΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΣΤΗΝ ΑΠΟΛΙΘΩΣΗ ΤΟΥ ΕΝΤΥΠΟΥ

Άσκηση Δεοντολογίας και Πρακτικής

Το τυπωμένο άρθρο, στις σελίδες ενός περιοδικού ή μιας εφημερίδας, απολιθώνεται, αποτελεί ένα κλειστό κείμενο, τετελειωμένο, παραμένει ως έχει, όχι απλώς δύσκαμπτο, αλλά αναλλοίωτο. Η δημοσιοποίηση ενός σημειώματος /άρθρου/μελέτης σε ένα έντυπο είχε, πάντοτε, τον χαρακτήρα αποκοπής του ομφάλιου λώρου από τον συγγραφέα του. Πια, το κείμενο πρέπει από μόνο του να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αυτόνομο και αύταρκες να αντιμετωπίσει τις σκέψεις και τους προβληματισμούς των αναγνωστών του. Έμενε, λοιπόν, απολιθωμένο στις σελίδες του εντύπου, μοναξιασμένο και αναλλοίωτο και μόνο η συμπερίληψή του σε έναν τόμο με διάφορα μελετήματα επέτρεπε στο συγγραφέα του να το φροντίσει, ξανά, να επιφέρει κάποιες αλλαγές για τη δεύτερη δημοσίευσή του, συνήθως ύστερα από χρόνια.

Το Ιστολόγιο αποτελεί ένα ελευθέριο και ρευστό όργανο έκφρασης και επιχειρηματολογίας, ευλύγιστο, με ανοικτές όλες τις δυνατότητες για προσθαφαιρέσεις και αλλαγές, έτσι το κείμενο  τελεί εν διαρκεί επεξεργασία.  Το κείμενο του ιστολογίου είναι και εκείνο δημοσιοποιημένο, πρόσφορο στους αναγνώστες του, όμως έχει συνεχώς και τον συγγραφέα του κοντά του, για να το φροντίσει ξανά και να το ενδυναμώνει. Υπάρχει μια παράξενη σχέση, ειδικά για τους παλαιότερους που γνώρισαν περισσότερο τις προηγούμενες εποχές, το κείμενο είναι και δημοσιοποιημένο στο ιστολόγιο του υπολογιστή, όπως η εκτύπωση σε έντυπο και ταυτόχρονα είναι στο συρτάρι του συγγραφέα, σαν ιδιωτικό κείμενό του για περισσότερη επεξεργασία. Αυτό το πάντρεμα: δημοσιοποίηση και ιδιωτικότητα του συγγραφικού συρταριού ταυτόχρονα, μόνο η ηλεκτρονική εποχή μας τα κατάφερε. Έχει, λοιπόν, το δημοσιοποιημένο κέιμενο του ιστολογίου τις μεγαλύτερες δυνατότητες δημοσιοποίησης, σε σχέση με τις δυνατότητες της δημοσιοποίησης σε ένα έντυπο με τον περιορισμένο αριθμό των τευχων που διακινεί, και έχει και τον πατέρα/συγγραφέα κοντά του για να συνεχίζει τη φροντίδα του και τη στοργή του, μήπως, μια κακεντρεχής σκέψη με πολιορκεί τώρα, θα φτάσουμε και σε κείμενα  που δεν ενηλικιώνονται ποτέ;

Τα κείμενα του ιστολογίου αποτελούν πια άλλο τρόπο έκφρασης, με ιδιαίτερη και ξεχωριστή νοοτροπία και τακτική. Όπως αναφέρθηκε, ο συγγραφέας τα δημοσιοποιεί και επικοινωνεί με τους αναγνώστες του αλλά ταυτόχρονα έχει και το δικαίωμα να επιστρέφει και να τα φροντίζει συνεχώς.  Σε παλιά και νέα κείμενα του ιστολογίου, που έχουν ανεβαστεί μάλιστα εδώ και χρόνια, ο ιστολογιούχος συνεχώς επεμβαίνει, βελτιώνει το κείμενο, διορθώνει λάθη που του ξέφυγαν, διορθώνει συντακτικές ασάφειες, προσθέτει καινούργια επιχειρηματολογία που ενισχύει την ήδη διατυπωμένη.

Τα μέσα παραγωγής και διακίνησης κειμένων δημιουργούν και καθορίζουν και πολλούς άλλους όρους, ομολογώ λοιπόν ότι όταν γράφω κείμενο για ένα περιοδικό υπάρχει μεγαλύτερη φροντίδα και επιμέλεια γιατί ξέρω ότι μόλις οδεύσει για τις σελίδες δημοσιοποίησης του δεν μπορώ πια να επέμβω ενώ τα κείμενα του ιστολογίου πολλές φορές γράφονται άνετα και πρόχειρα με το επιχείρημα της μελλοντικής βελτίωσής τους.

Και εδώ μπαίνουν δυο θέματα για συζήτηση:

  1. Το πρώτο είναι οι αναδημοσιεύσεις από το ιστολόγιο, όταν τα ρευστά και εν διαρκεί επεξεργασία κείμενα του ιστολογίου οδεύουν στις σελίδες ενός εντύπου και απολιθώνονται εκεί.

Πολλές φορές φίλοι με ειδοποιούν ότι είδαν κείμενό μου δημοσιευμένο σε κάποιο έντυπο, μια δημοσίευση που εγώ αγνοούσα, γιατί οι υπεύθυνοι του περιοδικού πήραν το κείμενο από τη ιστολόγιο.

Θεωρώ αυτές τις  αναδημοσιεύσεις από το ιστολόγιό μου πολύ τιμητικές, ακόμη και αν διαφωνώ με τη γενικότερη πολιτική γραμμή του περιοδικού ή με την προσωπική στάση και νοοτροπία  του εκδότη.

Το να απαιτεί ένας ιστολογιούχος να τον πληροφορούν και να του ζητούν άδεια για να αναδημοσιεύσουν από το ιστολόγιό του αποτελεί παραξενιά. Ιστολόγιο σημαίνει ελεύθερη ροή πληροφοριών, διάχυση της γνώσης και της άποψης, δεν μπορούμε από ένα μέσο που δίνει πρόσβαση σε κάθε άνθρωπο του πλανήτη, που επιτρέπει παραπομπές, αντιγραφές, συνδέσεις, αποστολές με ηλεκτρονκό ταχυδρομείο κ.λπ.  να ζητούμε άδειες για αναδημοσίευση που θα τη διαβάσει το περιορισμένο κοινό ενός εντύπου.

Όμως για το θέμα των αναδημοσιεύσεων επιβάλλεται η διακήρυξη κάποιων κανόνων.  Η δεοντολογία εν τέλει αποτελεί και μια πρακτική επιστήμη, γιατί εκτός από τη θεωρητική συνεισφορά της στο θέμα της συγκρότησης των κανόνων της για ένα θέμα, ταυτόχρονα ευκολύνει τα πράγματα, γιατί δίνει και τις οδηγίες σωστής διαχείρισης για να ξεμπερδεύουμε γρήγορα.

Πιστεύω, λοιπόν,  ότι στο έντυπο πρέπει να δηλώνεται το ιστολόγιο από όπου λήφθηκε το κείμενο. Η αναφορά αυτή είναι μια θετική και απαραίτητη ενέργεια που συντείνει σε πολλά:

Α) Δίνει μια πολύ σημαντική πληροφορία στον αναγνώστη του περιοδικού

Β) Αποφεύγονται παρεξηγήσεις για προνομιακή ή για σχέση επιλογής του ιστολογιούχου με το έντυπο που αναδημοσιεύει

Γ) Προστατεύει  τον συγγραφέα από παρεξηγήσεις. Είπαμε το κείμενο που ανεβάζεται στο ιστολόγιο γράφεται με διαφορετικές προδιαγραφές από το κείμενο που οδεύει στην «επισημότητα» του εντύπου. Έχει, λοιπόν, σημασία να γνωρίζει ο αναγνώστης ότι το περί ου ο λόγος κείμενο δεν γράφτηκε για να δημοσιευτεί σε σελίδες περιοδικού, έχει τη λογική του ιστολογίου.

2. Γι αυτό και πρέπει να δούμε ένα δεύτερο θέμα, την αναφορά στην ημερομηνία όταν λαμβάνεται από το ιστολόγιο για να οδεύσει στην μονιμότητα της σελίδας. Προσωπικά το βίωσα αυτό το θέμα πολύ έντονα όταν είδα σε περιοδικό ένα κείμενό μου από το ιστολόγιο όμως στη μορφή που είχε αναρτηθεί πριν από ενάμιση περίπου μήνα. Φαίνεται ότι οι υπεύθυνοι του περιοδικού σημείωσαν αυτό το κείμενο, ότι ταίριαζε με το στυλ του εντύπου, το αντέγραψαν και το έβαλαν στο αρχείο του περιοδικού για το επόμενο φύλλο. Όμως μέχρι να κυκλοφορήσει το επόμενο φύλλο του περιοδικού το κείμενο είχε βελτιωθεί, είχε συμπληρωθεί με καινούργια επιχειρηματολογία, έγινε, γενικά, μια μεγάλη επεξεργασία. Έτσι όταν το είδα δημοσιευμένο στη μορφή που είχε ενάμιση μήνα προηγουμένως, μου φάνηκε φτωχό και ότι πρόδιδε την τελική και επεξεργασμενη μορφή του.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι πρέπει να αναφέρεται εκτός από το ιστολόγιο και η ημερομηνία αντιγραφής του. Δίνω τρία παραδείγματα:

Π.χ.: Κουτρούλης Σπύρος, Στίρνερ: Ο Μοναδικός και η Ιδιοκτησία του [=koutroulis-spyros.blogspot.com, 27/8/2011]

Φοίβος Σταυρίδης, Ψηφίδες [ΙΙΙ] Σημειολογικά παρεπόμενα [=Retalia et alia, 27/8/2011]

Σάββας Παύλου, Αρχαίοι Έλληνες Ένα του Ρένου και ένα του Μαρωνίτη [=savvaspavlou. wordpress.com, 27/8/2011]

Η αναφορά της ημερομηνίας αντιγραφής προστατεύει το έντυπο που αναδημοσιεύει γιατί κάποιοι, καλοπροαίρετα ή κακοπροαίρετα, μπορεί να τονίσουν/κατηγορήσουν ότι το κείμενο στο ιστολόγιο είναι διαφορετικό, άρα το έντυπο που αναδημοσιεύει δεν τηρεί τους κανόνες των αναδημοσιεύσεων, λογοκρίνει, σκόπιμα παραλείπει κάτι κ.λπ.. Ακόμη προστατεύει τον ιστολογιούχο από διάφορες άλλες παρεξηγήσεις.

Δίνουμε, τώρα, ένα άλλο κείμενο, με παρόμοιους προβληματισμούς. Κείμενο του Στέφανου Σταυρίδη, που δημοσιοποιήθηκε πριν από τέσσερα ολόκληρα χρόνια, έτσι τα συναισθήματά μου όταν έγραφα το κείμενο: «Από το ρευστό ιστολόγιο στην απολίθωση του εντύπου», ότι, δηλαδή, πρωτοδιατύπωνα πρωτοτυπα πράγματα και σκέψεις, ας θεωρηθούν άκυρα.

18 Σεπ 2007

Πόσο δικό μου είναι αυτό το μπλογκ;

Ακόμη μια ιδιαιτερότητα του Web (κατά κόσμον Internet): γράφεις, δημοσιεύεις, και μετά ξεγράφεις! Μπορεί εν τω μεταξύ κάποιος να κάνει copy-paste το κείμενο ή τη σελίδα σου, αλλά άμα θες μπορείς να εξαφανίσεις αυτά που δημοσίευσες. Στον χάρτινο κόσμο, το αντίστοιχο θα ήταν ο συγγραφέας ενός βιβλίου να έχει τη δυνατότητα να αποκτήσει σε μια στιγμή, ως δια μαγείας, όλα τα αντίτυπα της έκδοσης που έχουν διανεμηθεί, ανεξάρτητα με το πού βρίσκονται (στην παρακάτω γειτονιά, στην άλλη όχθη του Ατλαντικού ή στο άλλο ημισφαίριο – πάντως τα αντίτυπα των δικών μου εκδόσεων βρίσκονται σχεδόν όλα πολύ πιο κοντά, υπερβολικά κοντά, μέσα στα ντουλάπια μου, και μπορώ πολύ εύκολα να τα «αποσύρω»!).

Ούτε κι αυτό το ερώτημα είναι καινούργιο: κάτι που κάποιος γράφει, ανήκει στον συγγραφέα; (παραδοσιακά, το ερώτημα αφορά κείμενα που δεν εξέδωσε ο συγγραφέας ή κείμενα τα οποία δεν είχε πρόθεση να εκδώσει). Δεν ξέρω τι απαντήσεις έχουν δοθεί, αλλά στο κλασικό αυτό ερώτημα μπορώ να σκεφτώ μόνο δύο καθαρές απαντήσεις: «ναι» και «όχι» (δεν υπολογίζω τα «…μεν, αλλά…»). Το μεν «ναι» δίνει περισσότερο βάρος και σεβασμό στις προσωπικές επιθυμίες του συγγραφέα, ενώ το «όχι» στο σύνολο της λογοτεχνίας και της κληρονομιάς (ζήτω η υπεραπλούστευση).

Ωστόσο, στην περίπτωση των μπλογκ και των ιστοσελίδων, τα ερωτήματα διαφοροποιούνται κάπως, αφού τα κείμενα έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί: ένα μπλογκ, π.χ., σε τι βαθμό ανήκει στον συγγραφέα και σε τι βαθμό στους χρήστες του Web; Πρόκειται για συνιδιοκτησία; Με το να γράφει κάποιος στο Web δεν εκχωρεί κανένα απολύτως δικαίωμα ιδιοκτησίας; (όπως ο «χάρτινος» συγγραφέας εκχωρεί το δικαίωμα ιδιοκτησίας του κειμένου – όχι της πνευματικής – στον αγοραστή του βιβλίου). Είναι ηθικά σωστό να αποσύρει ένας συγγραφέας το μπλογκ του; (πιστεύω πως ναι). Είναι ηθικά σωστό κάποιος αναγνώστης να κάνει copy – για προσωπική χρήση – ένα μπλογκ πριν αυτό σβηστεί; (πιθανόν – μπήκα λίγο στον πειρασμό, αλλά τελικά σεβάστηκα την επιθυμία του συγγραφέα των Υποθέσεων).

Τα ηθικά θέματα είναι πάντοτε λεπτά, θολά και γκρίζα. Γι’ αυτό και τα θέματα κόπιραϊτ παραμένουν εξίσου ασύλληπτα

Advertisements

33 χρόνια στη Βιβλιογραφία -Για τον Δημήτρη Δασκαλόπουλο

Αύγουστος 15, 2011

 

33 χρόνια στη βιβλιογραφία

 

Η πρώτη βιβλιογραφική εργασία του Δημήτρη Δασκαλόπουλου δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Συλλέκτης, σε συνέχειες, από το 1976 μέχρι το 1978. Αναφερόταν στις εκδόσεις της Κρητικής Λογοτεχνίας. Ακολούθησε, στο ίδιο περιοδικό, πάλι σε συνέχειες, η παρουσίαση των καβαφικών αυτοτελών μελετών (1978 – 1980). Και οι δύο εργασίες με εκτενή σχόλια, για την κάθε έκδοση που παρουσιαζόταν. Έκτοτε παρήλθαν τριάντα τρία χρόνια,  αφού ακολούθησαν και πολλές άλλες βιβλιογραφικές εργασίες του, σε αυτοτελείς εκδόσεις και σε μεμονωμένα δημοσιεύματα, που απέσπασαν ευνοϊκές κριτικές από το σινάφι των φιλολόγων, για τη γνώση, τη μεθοδικότητα και την υπευθυνότητα που τις διακρίνει. Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος, κλεισμένος στο βιβλιογραφικό του εργαστήρι, γεμάτο έντυπα και φακέλους, “εκτίει” τη βιβλιογραφική του θητεία, αγόγγυστα, με μεράκι και ευθύνη, ξέροντας ότι, για πολλούς, αυτά τα έργα θεωρούνται “ουχί παραδεδεγμένης χρησιμότητος.”[1]

Η εικόνα του Δημήτρη Δασκαλόπουλου, μέσα στο γραφείο, τη βιβλιοθήκη, το αρχείο, ανάμεσα σε ράφια με βιβλία και τόμους περιοδικών, εμφαίνεται και στην ποίησή του. Αλφαβητάρι και Γράμματα στον Ερμόλαο (Δυσκολίες γραμματικού), είναι οι τίτλοι της τρίτης και πέμπτης συλλογής του. Στους στίχους του προβάλλει η εικόνα ενός ποιητικού υποκειμένου που ενσαρκώνει γραφέα αρχαίο και αντιγραφέα του μεσαίωνα, γραμματικό της Αναγέννησης και αλληλογράφο του περασμένου αιώνα, σύγχρονο αναγνώστη, μελετητή και συγγραφέα, επι πλέον:  τυπογράφο και επιμελητή εκδόσεων. Ακόμη αναφέρονται: βιβλία (ολιγοσέλιδα βιβλία και βιβλία δασκάλων), σελίδες [ανάμεσά τους και το: απολογία με πολλές λευκές σελίδες, (Απόπλους)], ψηφία [ανάμεσα τους και το: λίγα ψηφία και δυο χρονολογίες, (Επιστροφές)],  ξεφύλλισμα, λεξικά, στίχοι, ποιήματα, επιφυλλίδες, τόμοι και ράφια βιβλιοθήκης, εφημερίδες, γράμματα και κολλυβογράμματα, γράμματα κεφαλαία και πεζά,  γράμματα ανεπίδωτα και μη, χειρόγραφα μισοτελειωμένα και μη, χαρτιά, υποσημειώσεις, καλλιγραφήματα, βιβλιογράφοι, τυπογραφικά στοιχεία,  σημεία στίξης, γραφές, λέξεις, που σαρκώνουν τον κόσμο του και τη ζωή του.

Σ’ όλες τις διαβαθμίσεις από το αρνητικό: Μισοτελειωμένα χειρόγραφα οι τάφοι/ συνεχίζονται στο κορμί μου, στο μεταιχμιακό: Περιμένω τον υποβολέα να γυρίσει σελίδα/ να μ΄ερμηνέψει ν’ απαλλαγώ από τούτα τα λόγια, στο τραγικό: Οι λέξεις που μου απόμειναν μυρίζουν σφαγείο./ Τις αποθέτω με τρυφεράδα στο χαρτί/ μα εκείνες αφορμίζουν και στάζουν αίμα/ όπως οι τρυπημένες παλάμες/ του Εσταυρωμένου (Γράμματα στον Ερμόλαο), στο θεσπέσιο: Το ακρογιάλι ξαναγίνεται σελίδα του Ομήρου (Κλειδούχος μοίρα), ο Δασκαλόπουλος από τον κόσμο αυτόν, του κειμένου και της μελέτης, ανάγεται στα θεμελιώδη και στα αρχετυπικά θέματα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Ζούμε στο 83ο  έτος μ.Ν.Ε. [=μετά Νέαν Εστίαν]. Ένα περιοδικό που η μακροβιότητά του δημιούργησε μια  διατέμνουσα γραμμή, γεννηθέντες πριν και μετά την έκδοσή του. Σήμερα, από τα δώδεκα εκατομμύρια που ζουν στην Ελλάδα, τα 11, 650, 000 έχουν γεννηθεί ύστερα από τη χρονιά που πρωτοκυκλοφόρησε το έντυπο αυτό. Όσον αφορά τις 350 χιλιάδες των ζώντων Ελλήνων, που γεννήθηκαν πριν από το 1927, ας μη βιαζόμαστε. Το πρόβλημα λύνεται σιγά σιγά και οσονούπω θα βρεθούν όλοι από τη μία και μοναδική πλευρά που θα υπάρχει: των γεννηθέντων μετά την έκδοση του περιοδικού.

Ο Δημήτρης Δασκαλόπουλος προεκτείνει το θέμα αναφερόμενος και στην αποχώρηση όλων ημών που ήρθαμε στη ζωή μετά το 1927, ενώ η Νέα Εστία  θα συνεχίζει, αταλάντευτη, αμέτοχη και αδιάφορη για την προσωπική μας πορεία, τη μηνιαία κυκλοφορία των τευχών της. Γιατί, στην τελευταία ποιητική συλλογή του Δ. Δασκαλόπουλου Υπαινιγμοί, ο αναγνώστης στέκεται στο τελευταίο ποίημα, με τίτλο “Έξοδος”, τίτλος που ούτε κρύπτει, ούτε δηλοί, αλλά σημαίνει:

 

ΕΞΟΔΟΣ

Ο ήλιος του απογεύματος

φώτιζε τα αδειανά ράφια

της βιβλιοθήκης.

Σκέφτηκε πως,

έως ότου πεθάνει,

δεν θα έχουν ακόμα γεμίσει

από τους μελλοντικούς τόμους

της “Νέας Εστίας”.

 

Ο καβαφικός ήλιος του απογεύματος φώτιζε άλλα πράγματα και ανέσυρε από τη μνήμη άλλα συναισθήματα, εδώ το ποιητικό υποκείμενο υπάρχει και παίζει με τα βιβλία και τα περιοδικά έντυπα, μετρά τη ζωή του με τη μεζούρα των σελίδων και την αρίθμηση των τευχών που συσσωρεύονται, το δέσιμο των τόμων, την ταξινόμησή τους στα ράφια της βιβλιοθήκης. Όμως, διαβάζοντας και μελετώντας τις βιβλιογραφίες και τις μελέτες του Δασκαλόπουλου, διαπιστώνεις ότι το περιοδικό Νέα Εστία αποτελεί το περισσότερα αναφερόμενο έντυπο. Από όλα τα περιοδικά που αναδίφησε, η Νέα Εστία του έδωσε τα περισσότερα λήμματα, προσφεύγει σ’ αυτήν τακτικά και τεκμηριώνει τα γραφτά του παραπέμποντας στις σελίδες της. Όμως το χιούμορ του, το χαρίεν και παιγνιώδες ύφος του, του επιτρέπει την αποστασιοποίηση και την πικρή ειρωνεία, με αφορμή ένα οικείο έντυπο να δει το θεμελιώδες θέμα της ζωής και του θανάτου, παίζοντας εν παικτοίς.[2]

Το σπαρακτικό στην πίκρα του “παίζοντας αντί χαρτιά βιβλία” του Καρυωτάκη, εγκαθίσταται αμέσως στη σκέψη, όμως εδώ αισθάνομαι ότι αυτή η υπόγεια ή εμφανής ειρωνεία και το παιγνιώδες, που αναρριπίζει πολλές από τις σελίδες του (σελίδες από όλα τα είδη με τα οποία ασχολήθηκε), πως ο λόγιος Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ο ποιητής, ο βιβλιογράφος, ο μελετητής, ο πάντοτε πνιγμένος μια ζωή σε έντυπα και βιβλία, έπαιξε και παίζει στη ζωή του και χαρτιά.

 

Σάββας Παύλου

 

 

 

 


[1]) Τη φράση αυτή του Παπαδιαμάντη προτάσσει, ως προμετωπίδα, στο βιβλίο του Εργογραφία Σεφέρη, ΕΛΙΑ, Αθήνα 1979, σ. 11.

[2]) Μπορούμε εδώ να αντιπαραβάλουμε  το αρνητικό “κορακοζώητη” που αποδίδει στο περιοδικό ο Θανάσης Βαλτινός (Εθισμός στη νικοτίνη, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2003, σ. 36) και το εντελώς κατεδαφιστικό “Νέα Αστεία” του κύκλου των Νέων Ελληνικών και του Ρένου (περ. Νέα Ελληνικά, Αθήνα, Φεβρουάριος 1967, αρ. 14, σ. 1049).

Ποιητικές βραδιές με πανσέληνο

Αύγουστος 7, 2011

Ποιητικές βραδιές με πανσέληνο

Πέρασαν κιόλας δεκαπέντε χρόνια από τότε που ξεκίνησαν οι «ποιητικές βραδιές με πανσέληνο». Η πρωτοβουλία ανήκει στο περιοδικό Ακτή και στον Δήμο Στροβόλου. Βασική αρχή τους: να ακουστεί ο λόγος των ποιητών, των καλών ποιητών,  μπροστά στο κοινό, στις φεγγαρόλουστες βραδιές του καλοκαιριού. Να γίνουν οι βραδιές αυτές γέφυρα επικοινωνίας μεταξύ Κύπρου και Ελλάδας, γι’αυτό και σε κάθε εκδήλωση υπάρχει προσκεκλημένος και ένας Ελλαδίτης ποιητής που κατέθεσε ποιότητα. Φέτος, για πρώτη φορά, είναι προσκεκλημένος και ποιητής πέραν του ελληνικού χώρου,   ο Ρίτσαρντ Μπερνς από την Αγγλία που γνωρίζει καλά την ελληνική ποίηση, χαρακτηριστικά ένα από τα βιβλία του με τίτλο Μαύρο Φως διαλέγεται με την ποίηση του Σεφέρη. Σημειώνω ότι το βιβλίο αυτό του Ρίτσαρντ Μπέρνς μεταφράστηκε στα ελληνικά από τους Νάσο Βαγενά και Ηλία Λάγιο.

Για τις σκέψεις και συγκινήσεις που προκαλούν οι βραδιές αυτές παραθέτω ενδεικτικά απόσπασμα επιστολής του ποιητή Χρήστου Τουμανίδη από την Ελλάδα που απήγγειλε πριν μερικά χρόνια:

«Άφησα συνειδητά, μερικές μέρες να περάσουν, συντροφιά πάντοτε με τον απόηχο από τις εξαίσιες στιγμές που έζησα, μέσα σε ένα τριήμερο στη Λευκωσία.
Ασφαλώς, μέρος αυτών -των εξαίσιων στιγμών- είναι και η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ, στο Στρόβολο. Η βραδιά της 17ης Αυγούστου ήταν πραγματικά, μια Ποιητική βραδιά! Ο χώρος, η
πανσέληνος, οι φίλοι που βρέθηκαν μαζί μας, οι συντελεστές της εκδήλωσης, η
ίδια η ποίηση απετέλεσαν ένα σύνολο μαγικό που,
σπάνια κανείς, μπορεί να βιώσει στις απάνθρωπες και αντι-ποιητικές μέρες που
ζούμε. ΘΑ ΜΟΥ ΜΕΙΝΕΙ ΑΞΕΧΑΣΤΗ, αυτή η εμπειρία!
Μπορεί να ακούγονται κάπως κοινότοπα και ίσως…παρωχημένα τα λόγια μου, αλλά
το συναίσθημα που κλείνουν μέσα τους είναι αληθινό, κι αυτό είναι πιστεύω το
σημαντικό! Και το ζητούμενο, αναμφίβολα. Μα, θα μου πεις: Ήταν όλα τόσο άψογα;
Όχι βεβαίως και ούτε μπορώ να ισχυριστώ πως όλα έγιναν όπως θα ήθελα. ΄Οπως θα
ήθελαν, ενδεχομένως, και οι άλλοι. Αυτό που
μετράει σε παρόμοιες περιστάσεις είναι η ουσία της εκδήλωσης, το ίδιο το
γεγονός! Να μπορεί, δηλαδή, να πραγματοποιούνται τέτοιες πνευματικές
συναθροίσεις σις μέρες μας, στον κόσμο μας. Που αφορμή και λόγος και ουσία
να είναι η Ποίηση. Η ανάγκη των ανθρώπων, δηλαδή, να επικοινωνούν σε ένα άλλο
επίπεδο -στο υψηλότερο που μπορεί να υπάρξει- και να μοιράζονται την ίδια
συγκίνηση και το ίδιο όραμα. Αυτά που μόνο η ποίηση μπορεί να προσφέρει στον
καθένα μας. Είτε είναι ο ίδιος ποιητής, είτε όχι -κι αυτό είναι ακόμη
ωραιότερο-,  απλώς να αγαπάει την ποίηση ως γεγονός και ως πραγματικότητά του!
Για όλους αυτούς τους λόγους, και για άλλους πολλούς ακόμη που θα μπορούσα
να εκθέσω, νιώθω την ανάγκη να ευχαριστήσω, όλους εσάς, που μου δώσατε την
ευκαιρία να βρεθώ στην αγαπημένη μου Κύπρο – την υπερήφανη Κύπρο- που μπορεί να γεννάει διαρκώς πολιτισμό και υψηλή ποιητική συγκίνηση!»

Φέτος οι ποιητικές βραδιές με πανσέληνο συνεχίζουν να προσφέρουν την καλοκαιρινή ανάσα τους, να προσφέρουν ποιότητα ενάντια στην κακογουστιά και την βαρβαρότητα.

Στις 12 Αυγούστου, στις 9 μ.μ. θα έχουμε την τελευταία βραδιά για φέτος το καλοκαίρι.

Παραθέτω ξανά τη σχετική πρόσκληση:

Το λογοτεχνικο περιοδικο ΑΚΤΗ και ο Δήμος Στροβόλου σας προσκαλούν στην ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ την Παρασκευή 12 Αυγούστου, ώρα 9 μ.μ.

στο θεατράκι του Πάρκου Αγίου Δημητρίου

Απαγγέλλουν οι ποιητές:

ΝΑΝΤΙΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΑΤΖΗΘΩΜΑΣ

RICHARD BURNS

Συντονίζουν:  ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΥΛΟΥ — ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΡΙΛΛΙΔΗΣ

Στο πιάνο ο Μάριος Ιωάννου,  τραγούδι η Αύρα Σιάτη

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ και ΠΟΙΗΣΗ

Αύγουστος 5, 2011

Το λογοτεχνικο περιοδικο ΑΚΤΗ και ο Δήμος Στροβόλου σας προσκαλούν στην ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΜΕ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ την Παρασκευή 12 Αυγούστου, ώρα 9 μ.μ.

στο θεατράκι του Πάρκου Αγίου Δημητρίου

Απαγγέλλουν οι ποιητές:

ΝΑΝΤΙΑ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΑΤΖΗΘΩΜΑΣ

RICHARD BURNS

Συντονίζει ο φιλόλογος ΣΑΒΒΑΣ ΠΑΥΛΟΥ

Στο πιάνο ο Μάριος Ιωάννου,  τραγούδι η Αύρα Σιάτη

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ