Με αφορμή το θέμα Κουλία. Κομματοκρατία και ελευθερία της συνείδησης

Στη σημερινή εποχή με τις ρηξικέλευθες και επαναστατικές αλλαγές, με τις νέες μορφές επικοινωνίας και έκφρασης, με το διαδίκτυο να συνδέει όλο τον πλανήτη, με την ελεύθερη ροή των πληροφοριών και της γνώσης, με τη, σε πραγματικό χρόνο, παρακολούθηση του τι συμβαίνει σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης,  η ανθρωπότητα προσπαθεί να βρει νέους τρόπους οργάνωσης και έκφρασης της κοινωνίας. Αναφέρω ενδεικτικά: η ηλεκτρονική πολιτεία, τα δημοψηφίσματα, η αποκέντρωση, οι επιτροπές πολιτών, σήμερα στην Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη το κίνημα των αγανακτισμένων πολιτών κ.λπ.

Μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι στην Κύπρο επικρατεί μια παρωχημένη κομματοκρατία, εγκλωβιστική και με στρέβλωση των εκφράσεων και θελήσεων της κοινωνίας.

Όσοι έχουν μελετήσει στοιχειωδώς μαρξισμό γνωρίζουν ότι η κομματική ιεραρχία και τα ανώτατα δώματα των κομμάτων δεν αποτελούν καθρέφτη στον οποίο αντανακλάται η βούληση της κομματικής τους βάσης. Υπάρχει ένα μεγάλος βαθμός ανεξαρτησίας που επιτρέπει ελιγμούς, στρεβλωτικές αποφάσεις, λοξοδρομίσματα, καιροσκοπισμούς και άλλα πολλά, υπάρχει με άλλα λόγια ένα αυτονομημένο επίπεδο που έχει τους δικούς του λόγους, τα δικά του συμφέροντα και τις δικές του λογικές, που πολλές φορές δεν εκφράζουν τα κομματικά τους μέλη.

Τα προηγούμενα και τα επόμενα αποτελούν επιστέγασμα συζητήσεων, εδώ και καιρό, με αρκετούς οι οποίοι παρακολουθούν, αδέσμευτα και απροκατάληπτα, τις πολιτικές εξελίξεις στην Κύπρο, η υπόθεση Κουλία τα επανέφερε ξανά στην επιφάνεια. 

Για το θέμα της κομματοκρατίας λίγα λόγια:

Α. Εν πρώτοις η Βουλή ονομάζεται Βουλή των αντιπροσώπων και όχι Βουλή των κομμάτων

Ο βουλευτής δίνει πρωτίστως λόγο στη συνείδησή του και όχι  στην κομματική πειθαρχία. Η προτεραιότητα της κομματικής πειθαρχίας που προβάλλουν τα κόμματα μετατρέπει τη Βουλή σε χώρο στοιχημένων κομματικών μαντριών. Όχι, ο βουλευτής ψηφίζει με γνώμονα αρχές, προτάγματα, αξίες, αυτό που του επιβάλλει η συνείδησή του. Αν αυτό συμπίπτει με θέματα κομματικών επιλογών καλώς αν όχι πρέπει στα θεμελιακά και κεφαλαιώδη να προχωρήσει μόνος του.  

Β. Ένα άλλο πράγμα που αναδεικνύει την κομματοκρατία είναι το ότι για την είσοδο στη Βουλή των Αντιπροσώπων  δεν χρειάζεται σταυρός προτίμησης για τον αρχηγό του κόμματος. Καταστρατηγείται έτσι η έννοια της δημοκρατίας και θολώνεται το θέμα της βούλησης του λαού. Από πού και ως που ένας κομματικός μηχανισμός θα επιβάλλει είσοδο στη Βουλή ενός στελέχους χωρίς ένα σταυρό προτίμησης, επειδή τον ονόμασε αρχηγό κόμματος.  Θυμίζω ότι στη Κυπριακή Βουλή υπάρχουν έξι κόμματα, αυτό σημαίνει ότι, αν ασκήσουν όλα αυτό το δικαίωμα, έξι από τους 56 βουλευτές (περίπου 11%)  εισέρχονται στη Βουλή χωρίς ένας πολίτης να τους δώσει έστω και μία ψήφο.  Η αναγκαιότητα να ψηφίζεται και ο αρχηγός κόμματος αναγκάζει τα κόμματα να αναδεικνύουν στην  ηγετική θέση προσωπικότητες με κύρος και αυτοπεποίθηση, με εκτόπισμα κομματικού σεβασμού και με ικανότητα να διαχειρίζονται καλά και να συντονίζουν σωστά τις διάφορες τάσεις και πολιτικές κατευθύνσεις που συνυπάρχουν σε ένα κόμμα. Και στις εκλογές να παίρνουν ένα μεγάλο αριθμό σταυρών προτίμησης γιατί είναι αποδεκτοί και έχουν κύρος σε όλες τις τάσεις της κομματικής βάσης. Η μη ψήφιση του αρχηγού από τον λαό επιτρέπει σε μια κομματική μερίδα που εκφράζει το 51% του κόμματος να επιβάλει ως αρχηγό ακόμη και μια μικρού εκτοπίσματος φυσιογνωμία η οποία στις εκλογές δεν έχει ανάγκη την ψήφο κανενός, δεν υπόκειται σε έλεγχο, επιβράβευση ή απόρριψη ή, απλώς,  έκφραση δυσθυμίας από την κομματική βάση

Γ. Δεύτερο η περικοπή μισθού από τους βουλευτές για τα ταμεία του κόμματος.  Η πολιτεία καταβάλλει ένα ποσό στον κάθε βουλευτή, που ονομάζεται αντιμισθία, για να προσφέρει απερίσπαστος και να αφοσιωθεί στα βουλευτικά του καθήκοντα. Η αντιμισθία δίνεται από την πολιτεία απ’ ευθείας στον βουλευτή, δεν μπορώ να κατανοήσω πώς κάποιο κόμμα διαμεσολαβεί μεταξύ της πολιτείας και του βουλευτή και παίρνει από τον μισθό του ένα ποσό για τα ταμεία του κόμματος. Είναι πράγματι κάτι το  ανεπίτρεπτο, μια αποθέωση της κομματοκρατίας. Αλήθεια τόσοι δικηγόροι στην Κύπρο, σε κάθε δρόμο υπάρχουν και δυο,  τι νομικό πολιτισμό παράγουν; Πως επεμβαίνουν; Ποια είναι η θεωρητική τους συμβολή; Γιατί δεν βγήκαν δέκα δικηγόροι να αναλύσουν τις συνέπειες αυτής της τακτικής, να δείξουν τι δικαιώματα καταστρατηγεί; Στην Ελλάδα παράγεται νομικός πολιτισμός, μιλάμε για εκατοντάδες βιβλία και άρθρα κάθε χρόνο, που εμβαθύνουν, μελετούν, δίνουν κατευθύνσεις για κάθε θέμα. Στην Κύπρο νομικός σημαίνει άνθρωπος που κοιτάζει απλώς τη δουλειά του και το δικηγορικό του γραφείο.

Δ. Πρόσφατα όταν είχαμε περίπτωση που ο επιλαχών έπρεπε να καταλάβει κενωθείσα θέση στη Βουλή δεν την πήρε με το επιχείρημα ότι το κόμμα με το οποίο κατέβηκε στις εκλογές τον είχε διαγράψει λίγο καιρό προηγουμένως. Ε και; Κριτήριο είναι η λαϊκή βούληση και η επιλογή της ψήφου, ποιον ψήφισε ο λαός. Και ένας επιλαχών είτε διαγράφηκε είτε αποχώρησε από ένα κόμμα όταν κενωθεί μια έδρα και στις εκλογές πήρε το υψηλότερο  ποσοστό από τους υπόλοιπους επιλαχόντες  πρέπει  να πάρει την έδρα. Δηλαδή ο λαός ψηφίζει/επιλέγει και η κομματική νομενκλατούρα μπορεί να δώσει την έδρα σε όποιο θέλει απλώς με τη διαγραφή των ανεπιθύμητων; Γι’ αυτή την απόφαση δεν μίλησε οποιοδήποτε κόμμα. Είναι απλό, γιατί με την απόφαση αυτή επαυξάνεται το βεληνεκές της κομματικής νομενκλατούρας σε κάθε κόμμα. Έτσι όλοι προτίμησαν τη σιωπή γιατί όλα τα  ανώτατα κομματικά επίπεδα κέρδισαν ακόμη μερικούς πόντους στον τρόπο που διαχειρίζονται τις κομματικές τους  υποθέσεις.

Για το θέμα του κ. Κουλία τούτα τα λίγα:

Στα φοιτητικά μου χρόνια είχα συνεχή συντροφιά τον Βίλχελμ Ράιχ που πέτυχε τη σύζευξη μαρξισμού και ψυχανάλυσης/φροϋδισμού. Στη Μαζική ψυχολογία του φασισμού, τόνιζε το θέμα της «συναισθηματικής πανούκλας», που η χρήση της βοηθούσε στην επικράτηση του φασισμού αφού αυτή η πανούκλα με τις συνεχείς κορυφώσεις του συναισθήματος μεταδιδόταν εύκολα και απέκλειε την πολιτική ανάλυση, τη νηφάλια επιχειρηματολογία και την εκδίπλωση απόψεων και λογικών, πράγματα που προσιδιάζουν σε ελεύθερους πολίτες. Αυτή τη συναισθηματική πανούκλα μου θύμισαν οι δύο βουλευτές που ωρύονταν εναντίον του κ. Κουλία με μειωτικούς χαρακτηρισμούς και χωρίς επιχειρηματολογία.  Ήσαν και οι δύο ανεκδιήγητοι. Με αυτή τη συναισθηματική πανούκλα  υποβίβαζαν την κριτική σκέψη των μελών του ΔΗΚΟ, τους καλούσαν σε ένα συναισθηματικό κρεσέντο απόρριψης του βουλευτή που επέλεξε τη μοναχική πορεία.  Τους καλούσαν με άλλα λόγια να μη σκεφτούν.

Και φυσικά το ΔΗΚΟ έχει δικαίωμα να διαγράψει ένα μέλος του, ένα βουλευτή. Όμως με πολιτικό σκεπτικό, με επιχειρηματολογία και όχι με ύβρεις και συναισθηματική πανούκλα. Ο κ. Κουλίας ανέλυσε ότι θεωρεί τη συνεργασία ΑΚΕΛ ΔΗΚΟ πως επηρεάζει αρνητικά την πορεία του Κυπριακού και ότι ήθελε το κόμμα του να έχει κριτική στάση απέναντι στις παραχωρήσεις του Κυπρίου προέδρου.  Γι’ αυτό και είχε διαφορετική επιλογή στο θέμα της ψηφοφορίας στη Βουλή.  Γι’ αυτό πιστεύω ότι ένα σκεπτικό διαγραφής πρέπει να απαντά σε αυτά τα επιχειρήματα, να αποδεικνύει ότι το Κυπριακό δεν ζημιώνεται με αυτή την πορεία και ότι δεν χρειάζεται εντονότερη κριτική στάση στις παραχωρήσεις που έγιναν στο Κυπριακό. 

Όμως σήμερα σε αρκετά ευρωπαϊκά  κόμματα πνέει άλλος αέρας. Μιλούν για συνύπαρξη τάσεων, διαφορετικών απόψεων και προσεγγίσεων, για συγκλίσεις που επιτυγχάνονται με διαρκή ζύμωση και ανταλλαγή προβληματισμών και όταν δεν γίνεται αυτό κατορθωτό θεωρείται θεμιτή η διαφωνία και ο διαχωρισμός της θέσης. Προϋπόθεση όμως για μια τέτοια λογική και πορεία είναι η ηγετική φυσιογνωμία του πρώτου τη τάξει στο κόμμα, του αρχηγού με μεγάλο εκτόπισμα, με προσόντα και νοοτροπία που τον καθιστούν σεβαστό σε  όλες τις τάσεις και ροπές, που ξέρει να συντονίζει τα διαφορετικά και ανταγωνιστικά.

 Οι διαγραφές αποτελούσαν πάντα την εύκολη λύση στα σταλινικά κόμματα. Μήπως,  λοιπόν, το ΔΗΚΟ που υποστηρίζει ότι παραμένει στη συγκυβέρνηση για να εμβολιάσει το ΑΚΕΛ έχει εμβολιαστεί το ίδιο από παρωχημένες νοοτροπίες και πρακτικές;

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “Με αφορμή το θέμα Κουλία. Κομματοκρατία και ελευθερία της συνείδησης”

  1. Άντρος Says:

    Κομματοκρατία, προβολή και φόβος μην χάσουμε την καρέκλα.
    Άμα ήτανε κρυφή η ψηφοφορία στην βουλή για τον πρόεδρο της, να δεις Κουλίες που θα είχε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: