ΜΑΣΤΕΡ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΑΣΤΕΡ

  

Όταν το Υπουργείο με μετάθεσε στο νυχτερινό γυμνάσιο, τη δεύτερη μέρα βρήκα ένα ερωτηματολόγιο στη θυρίδα μου. Ποιες καινοτομίες εισήγαγε στη διοίκηση του σχολείου, Πώς αξιολογείτε κ.λπ. Δεν κατάλαβα και πολλά πράματα.  Η συνάδελφος με τον κότσο ήλθε κοντά. Άπλωσε το χέρι να το πάρει, σταθερή και μ’ ευγένεια επικυρωμένη. Είσαστε καινούργιος εσείς και δεν χρειάζεται να το απαντήσετε, μου είπε. Εξήγησε αμέσως με έπαρση: Είναι για το μάστερ μου στην Αγγλία, στο Πανεπιστήμιο του Λέντεξ, διοίκηση σχολείων και παιδαγωγικά.

 Σκέφτηκα να πω κάτι που να της κόψει κάθε διάθεση για συνέχεια όμως αναλογίστηκα «καινούργιος είσαι, μην έρθει κι εδώ η φήμη ότι είσαι σκουντούφλης και βαρετός», ρώτησα λοιπόν κι εγώ με προκάτ ενδιαφέρον. Άρχισε να κελαρίζει ασταμάτητα:

Το θέμα της είναι τα τέσσερα χρόνια της διεύθυνσης της κυρίας Παρτζίλη στο Εσπερινό Γυμνάσιο Λεμεσού. Εξαιρετική γυναίκα, αφυπηρέτησε πέρσι από το σχολείο αυτό, και στην ερωτηματική ματιά μου πρόσθεσε: «Κρίμα που δεν προλάβατε να τη γνωρίσετε». Η κυρία Παρτζίλη λοιπόν, ο τρόπος διοίκησής της και οι καινοτομίες της, η αντιμετώπισή της από τους μαθητές, που ’ναι πάντα δύσκολοι -μεγάλοι στην ηλικία και άνθρωποι της δουλειάς που πάνε νύχτα σχολείο-, καθώς και από το διδακτικό προσωπικό. Αναδίφησε τα πρακτικά του καθηγητικού συλλόγου στην τετραετία της κ. Παρτζίλη, είδε στο αρχείο την αλληλογραφία του σχολείου με το υπουργείο απ’ το ’88 ως το ’92, τα προβλήματα και τις λύσεις που έδωσε. Μοίρασε σχετικό ερωτηματολόγιο στους καθηγητές και τους μαθητές καθώς και στην κυρία Στέλλα της γραμματείας και μόλις το πάρει πίσω θ’ αρχίσει την ταξινόμηση. Περιμένει και συνεργασία από το Σύνδεσμο αποφοίτων του Εσπερινού Γυμνασίου, γιατί πολλοί μαθητές που τη γνώρισαν έχουν πάρει το απολυτήριο και θέλει  και τη δική τους γνώμη. Εν τέλει  έχει κοιτάξει αρκετές μεταπτυχιακές μελέτες για να πάρει ιδέες και καθοδήγηση για τη δική της, όλο απ’ αυτές  διαβάζει τελευταία κι αυτή που κρατεί τυπώθηκε πριν από δυο μήνες και μου ’δειξε το εξώφυλλο, ο τίτλος ήταν για ένα παιδαγωγικό περιοδικό της Λευκωσίας στα χρόνια του ’30. Και να που η έγκριση του μάστερ είναι επικείμενη,  θα έφτανε τις ογδόντα σελίδες, μια συμβολή στο θέμα όπως η εξεταζόμενη περίπτωση είναι γυναίκας που ανέλαβε ένα δύσκολο σχολείο, η καταξίωση της γυναικείας διεύθυνσης λοιπόν,  η επικείμενη προαγωγή της μετά το μεταπτυχιακό κλπ. Στρίγγλα, σκέφτηκα, να που δεν είναι για να σώσεις την παιδεία αλλά η προαγωγούλα.

Κύριε ελέησον, είπα όταν με άφησε επιτέλους, και το είπα όπως θα ακουόταν βρισιά, αν σηκώνει μάστερ η κυρία Κρεμμυδοπούλου γιατί όχι κι ο μακαρίτης θείος μου Χριστόδουλος Τζιονής, για μια δεκαετία πρόεδρος κοινότητας Κοκκινοτριμιθιάς, της περιώνυμης γενέτειράς μου, που δεξιώθηκε μάλιστα και τον Τσώρτσιλ; Σκέφτηκα αμέσως τον τίτλο: «Η προεδρία Χριστοδούλου Τζιονή στην κοινότητα Κοκκινοτριμιθιάς 1942 – 1950». Η οριοθέτηση της μελέτης ήταν εύκολη. Πληθυσμιακά κοινότητας, προβλήματα, ασχολίες και παραγωγή των αγροτοποιμένων της. Μετά, ιδρύματα του χωριού, σχολείο και εκκλησία, αγροτικός σύλλογος και συνεργατική. Ο διορισμός του από τους Άγγλους, ήτανε πόλεμος τότε και ήθελαν τη συναίνεση του κόσμου, άφησαν τις σκληρότητες κι έβαλαν προέδρους άξιους που τους ήθελε η κοινότητά τους. Αυτά τα γενικά για πλαίσιο, φύγαν οι πρώτες είκοσι σελίδες. Μετά κάποια για τις δραστηριότητες της προεδρίας, εύκολο κι αυτό καθώς στο δημόσιο αρχείο υπάρχουν διάφορες επιστολές με την υπογραφή του, που έστειλε στον κυβερνήτη και τις υπηρεσίες του, για θέματα του χωριού: επέκταση νεκροταφείου, ανακαίνιση σχολείου, θέμα γεωτρήσεων. Οι Άγγλοι ήταν τακτοποιημένοι και για κάθε χωριό είχαν φάκελο μ’ όλα τα σχετικά, αλληλογραφία και στοιχεία. Φύγαν άλλες τριάντα, φτάσαμε στις πενήντα σελίδες. Μετά το φοβερό των μελετών αυτών: το ερωτηματολόγιο. Μοιράζεις ένα φυλλάδιο με δέκα ερωτήσεις σε καμιά εκατοστή ανθρώπους που είναι πάνω από πενήντα χρονών και τον θυμούνται: Άφησε καλές εντυπώσεις; Ποιο θεωρείτε το πιο σημαντικό της προεδρίας του; και άλλες παρόμοιες κι αρχίζει μετά η περίφημη επεξεργασία των στοιχείων: Επί συνόλου 100 απαντήσεων 87 θεωρούν ότι κ.λπ. κ.λπ. φτάσαμε έτσι στις ογδονταπέντε σελίδες. Ε, είναι και η δεξίωση του Τσώρτσιλ, κάπου θα βρω να τη βολέψω κι αυτή, στο αγγλικό πανεπιστήμιο θ’ αρέσει. Είχε έρθει στην Κύπρο το ’43 ο Τσώρτσιλ πηγαίνοντας στην Άδανα για να συναντήσει τον Ινονού, ήθελε να βγάλει την Τουρκία στον πόλεμο κατά της Γερμανίας, κι αλοίμονό μας αν τα κατάφερνε, οι Τούρκοι ξέρουν να βγάζουν κέρδος από κάθε κίνησή τους. Κι οι Άγγλοι πληρώνοντάς τους με ξένα κόλλυβα, απ’ τα δικά μας θα ’διναν όπως πάντα. Γύρω γύρω απ’ το χωριό υπήρχαν χιλιάδες στρατιώτες από Γκούρκας των Ιμαλαϊων μέχρι ξεσταχυασμένοι Άγγλοι και μαύροι της Αφρικής που τους ετοίμαζαν για να τους ρίξουν στις μάχες. Ο Τσώρτσιλ τους επισκέφτηκε και όπως ήταν το πρέπον σ΄ αυτές τις περιπτώσεις ο πρόεδρος της κοινότητας τον δεξιώθηκε στο Δημοτικό Σχολείο, με φαϊ και κρασί. Όλοι ήσαν σε έξαρση, κοίταζαν τον Τσώρτσιλ και μονολογούσαν: «όπως ακριβώς στις εφημερίδες, με τα μάγουλα τα φουσκωμένα και το πούρο». Ο μακαρίτης θείος μου είχε μάθει δυο τρία αγγλικά για την περίσταση μα όταν ήρθε η ώρα του να πει κάτι σηκώνοντας το ποτήρι τα ξέχασε όλα κι είπε μόνο «Χίτλερ κακό». «Βίκτορι βίκτορι» απάντησε αμέσως εύχαρις ο Τσώρτσιλ κι άνοιξε τα χέρια για το σήμα της νίκης, του ’πεσε το πούρο στη γη. Το άρπαξε αμέσως ο Κωσταντής κι άρχισε ξυπόλητος όπως πάντα και πιο αλαλιασμένος απ’ το συνηθισμένο του να τρέχει στα δρομάκια του χωριού φωνάζοντας: «Κρατώ το πούρο του Τσώρτσιλ»! «Κρατώ το πούρο του Τσώρτσιλ»! κι όταν τον σταματούσαν μερικοί για να ρωτήσουν περισσότερα τραβούσε και μια ρουφηξιά και κοίταζε εκστατικός τα δακτυλίδια του καπνού να ανεβαίνουν ψηλά. Ιδού λοιπόν που ο κοινοτάρχης Ερυθροτερμινθίας, λαϊκιστί Κοκκινοτριμιθιάς, με κάνει μαστερούχο και η επιστήμη απογειώνεται σύννεφο.

Ο μακαρίτης που παρέμεινε ως το τέλος με τις βράκες και το κεντητό γιλέκο, ήξερε πέντε κολλυβογράμματα και ποτέ δεν σκέφτηκε ότι κάποιος θα καθόταν να ασχοληθεί μαζί του έστω και για μια γραμμή. Είχε πάει στο σχολείο τρεις τάξεις του δημοτικού και γνώριζε ότι μερικοί γραμματισμένοι κάποτε γράφουν μελέτες και βιβλία για τον Μεγαλέξαντρο και τον Χριστό, άντε και λίγες σελίδες για αγίους και για το ’21. Όμως εγώ θα πάρω ένα μεταπτυχιακό από το Πανεπιστήμιο του Λέντεξ που θα αναφέρεται σ’ αυτόν. Το γεγονός  θα ‘ναι και μια μικρή του εκδίκηση που θα πάρει από τον επόμενο κοινοτάρχη -αυτός του έβαλε τρικλοποδιά μαζί με τους Άγγλους που  ήθελαν πια δικούς τους, κι ενώ ο θείος μου υπολόγιζε για άλλη μια θητεία πρόβαλαν τον άλλο, κι από αξιοπρέπεια αποσύρθηκε. Ιδού, θα λέει στον τάφο του, που δικαιώθηκα και θα σκέφτεται το τυπωμένο στο κομπιούτερ κείμενο για την προεδρία του, δεμένο με σπιράλ, κτήμα ες αεί, κι ύστερα  ακόμη η τελετή, εγώ με την τήβεννο και  το σκουφί, το δίπλωμα και τα συγχαρητήρια.

Γιατί σνομπάρεις και γιατί αυτό το ύφος είπα στον εαυτό μου και γιατί επιμένεις σ’ αυτή την παλιομοδίτικη άποψη να θεωρείς το μάστερ και τα διδακτορικά σαν κάτι το σοβαρό και το σπουδαίο που πρέπει να κοροϊδεύεις την έκπτωσή τους; Υπάρχουν δεκάδες εκατομμύρια φοιτητές σ’ όλο τον κόσμο κι όπως έγινε μόδα κι ανάγκη το δίπλωμα του πανεπιστημίου θα γίνει και το μεταπτυχιακό. Ήδη πολλές γυναίκες προχωρούσαν μαζικά στα μεταπτυχιακά κι όπως ήταν παλιά τα γαλλικά και το πιάνο τώρα μας ήρθε το μάστερ και τα αγγλικά. Πάψε λοιπόν παρωχημένε είπα ξανά σε μένα να νομίζεις ότι το «Σολωμός και γερμανική φιλοσοφία», «Αρχαία γραμματεία και Σαίξπηρ» και «Παιδαγωγικές θεωρίες Αδαμαντίου Κοραή» είναι τα σημαντικά θέματα που θ’ ασχοληθείς εσύ κι οι άλλοι. Οι μικροαστοί πάνε καλά, τα λεφτά μαζεύονται εύκολα, τα πανεπιστήμια άνοιξαν τις πόρτες τους σε όλους. Όλ’ αυτά θέλουν κι  ένα εκατομμύριο μάστερ το χρόνο. Βρες λοιπόν ένα εκατομμύριο θέματα τον χρόνο για να τα διεξέλθουν οι υποψήφιοι. Κι ένα εκατομμύριο τον άλλο χρόνο κι ένα τον παράλλο. Θα μαστεροποιηθούν τα πάντα. «Οι νέες  μέθοδοι λίπανσης του Γκουπάντο Λοπές στο αγρόκτημα Ντελέφο στο Περού», «Η διευθυντία (1934 – 1941) Γεωργίου Παπαδή στο Γυμνάσιο Ερεσσού», «Οι κανονισμοί λειτουργίας της Υπηρεσίας Δασών του Νταλαχούρα Μπούγκου στην Κένυα», «Ο Τσου Σου Πε και η εφημερίδα  Ντεν Λιν Κου (1913 – 1924) στην πόλη Τσαγκ Τάο».  Ιδού που το φως της γνώσης θα φωτίσει τα πάντα, θα καταυγάζει παντού. Έτσι όπως πάνε τα πράγματα δεν αποκλείεται αύριο να γίνει κι ένα μάστερ και για τον αντίπαλο του θείου κι ας ήτανε οι Άγγλοι που τον επέβαλαν. Κι αρχίζω να υποψιάζομαι ποιος μπορεί να ’ναι αυτός που θ’ αναλάβει. Ένας γλοιώδης τύπος στο Δημοτικό που τον ξέρω καλά από τότε. Όταν κανένα διάλειμμα πλησίαζα διστακτικά την κόρη του δασκάλου, που μας ήρθε φρέσκια με τη μετάθεση του πατέρα της στο σχολείο μας, αυτός, μόλις ξεκινούσα την κουβέντα μαζί της, ερχόταν δυναμικός και σίγουρος και μας διέκοπτε. Είχε τον αέρα του γιατί βρέθηκε γείτονάς της στο σπίτι που νοικίασαν κι η μάνα της τον έστελλε τακτικά στον μπακάλη να της φέρει κάτι έκτακτο.

Τώρα ξεκαθαρίζω και γιατί άρχισαν να χαλούν διάφοροι λογοτέχνες που ξέρω. Αυτά όλα τα έχουν καταλάβει πολύ πριν από μένα και καλύτερα από μένα. Κι άρχισαν να προετοιμάζονται. Φτιάχνουν το αρχείο τους, προσέχουν την αλληλογραφία τους και τις εμφανίσεις τους, ετοιμάζουν τον εαυτό τους, καλοτυλιγμένοι και δεμένοι με λουσάτο φιόγκο, πακέτο που θα δοθεί στον μελετητή τους για μάστερ και διδακτορικό. Σκηνοθετούν πια τη ζωή τους.

savvaspavlou@wordpress.com

Advertisements

4 Σχόλια to “ΜΑΣΤΕΡ, ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΑΣΤΕΡ”

  1. dumptyhumpty Says:

    ΤΡΟΜΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ. ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ.

    (πρώην) ΕΛΔΥΚάριος οπαδός σας

  2. Σωτήρης Ραπτόπουλος Says:

    Αγαπητέ Σάββα,
    …νομίζω ότι το επόμενο βήμα θα είναι η δημιουργία μίας νέας λογοτεχνικής συνομοταξίας, των «ψευδοδιατριβών»/ «ψευδοδιδακτορικών»: Περίπου όπως ο Μπόρχες περιγράφει στους λαβυρίνθους του διάφορα φανταστικά βιβλία, κατά ανάλογο τρόπο -και με μία λεπτομερέστερη διάρθρωση, συνοδευόμενη από όγκους ψευδοβιβλιογραφίας, ψευδότιτλους, ψευδοορολογία, ψευδογενεαλογίες, κ.τ.τ.- θα δημιουργηθούν άφθαστης αληθοφάνειας έργα… Αυτό, όμ,ως, με τη σειρά του, θα ωθήσει (νομίζω…) και στην ανάγκη για έναν νέο ρεαλισμό-μινιμαλισμό… Μόνο ο χρόνος θα δείξει…
    Σωτήρης.

  3. ΑΝΤΡΕΑΣ ΜΙΧΑΗΛ (ΚΟΝΤΟΣ) Φοινιεύς Says:

    Φίλε Σάββα,
    Πάλι με εντυπωσίασες μ’ αυτό σου το άρθρο! Δηλαδή εγώ που σκεφτόμουν να γράψω για τον παππού μου τον Χατζηνέαρκο που έχασε την τεράστια περιουσία του από τους τοκογλύφους, ή τον προπάππο μου αρχιεπίσκοπο Σοφρώνιο που πρώτος υποδέχθηκε τους Άγγλους με το γνωστό ποίημα…
    «Στέργομεν τώρα την τών Άγγλων κατοχή…» να παραιτήσω;

    Τζιαιρνώ καφέ.
    ο φίλος σου Α. ΚΟΝΤΟΣ

    • savvaspavlou Says:

      Τω Ανδρέα Μιχαήλ Φοινιεί
      Μιλήσαμε για τα βιομηχανικά, μαζικά, άψυχα μάστερ. Όχι για τα μελετήματα με ψυχική αφοσίωση και βαθύτατη μελέτη. Γι’ αυτό πρέπει να συνεχίσεις. Σάββας Ερυθροτερμινθεύς

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: