ΩΣ ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ. Απολογισμός, αναθεωρήσεις και αποχαιρετισμοί

Α. Αυτή την περίοδο διάβασα ξανά τα, κατ’ εμένα, 21 καλύτερα βιβλία της ανθρώπινης ιστορίας. Τα καταγράφω χωρίς εσωτερική αξιολογική κρίση.

  1. Ομήρου, Ιλιάς
  2. Ομήρου, Οδύσσεια
  3. Καινή Διαθήκη
  4. Παλαιά Διαθήκη
  5. Ηράκλειτος, Περί Φύσεως
  6. Το έπος του Γκιλκαμές
  7. Δάντης, Θεία Κωμωδία
  8. Θερβάντες, Δον Κιχώτης
  9. Αισχύλου, Προμηθεύς δεσμώτης
  10. Ευριπίδου, Μήδεια
  11. Σοφοκλέους, Οιδίπους Τύραννος
  12. Δημοτικά τραγούδια
  13. Σαίξπηρ, Άμλετ
  14. Γκαίτε, Φάουστ
  15. Ντοστογιέφσκυ, Έγκλημα και τιμωρία
  16. Έλιοτ, Έρημη χώρα
  17. Τζόυς, Οδυσσέας
  18. Προυστ, Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο
  19. Σολωμός
  20. Κάλβος
  21. Καβάφης

Β. Ακόμη, αυτή την περίοδο, παρακολούθησα ξανά τις, κατ’ εμένα, σημαντικότερες  ταινίες της παγκόσμιας παραγωγής. Τις παραθέτω με χρονολογική τάξη (σε παρένθεση, μερικά άλλα αξιόλογα έργα των αναφερόμενων σκηνοθετών):

1916. Γκρίφιθ, Η μισαλλοδοξία

1925. Σ. Αϊζενστάιν, Θωρηκτό Ποτέμκιν (Ιβάν ο Τρομερός)

1926. Φριτς Λανγκ, Μητρόπολις (Μ, Έχω δικαίωμα να ζήσω[=You only live once])

1933. Ζαν Βιγκό, Διαγωγή μηδέν ( Η Αταλάντη)

1936. Τσάρλι Τσάπλιν, Μοντέρνοι καιροί (Ο κύριος Βερντού)

1939. Ζαν Ρενουάρ, Ο κανόνας του παιγνιδιού

1941. Όρσον Ουέλς, Ο Πολίτης Καίην

1950, Μπίλι Γουάιλντερ, Η λεωφόρος της Δύσεως

1954. Ακίρα Κουροσάβα, Οι επτά Σαμουράι (Ρασομόν, Η γειτονιά των καταφρονεμένων, Ραν)

1957. Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Άγριες φράουλες (Φάνυ και Αλέξανδρος)

1959.Ζαν Λυκ Γκοντάρ, Με κομμένη την ανάσα (Η περιφρόνηση, Αλφαβίλ)

1960. Άλφρεντ Χίτσκοκ, Ψυχώ (Rear Window)

1961. Λ. Μπουνιουέλ, Βιριδιάνα (Ο εξολοθρευτής άγγελος)

1968. Στάνλεϊ Κιούμπρικ, 2001: Οδύσσεια του διαστήματος (Σπάρτακος, Η λάμψη, S.O.S. Πεντάγωνο καλεί Μόσχα)

1969. Σαμ Πέκινπα, Η Άγρια συμμορία (Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία, Αδέσποτα σκυλιά)

1972. Φ. Φ. Κόπολα, Νονός (Αποκάλυψη τώρα, Νονός ΙΙΙ)

1982. Ρ. Σκοτ, Μπλέιντ Ράννερ

1984. Σ. Λεόνε, Κάποτε στην Αμερική (Ο καλός ο  κακός και ο άσχημος)

1989-90. Κ. Κισλόφσκι, Δεκάλογος (Η μπλε ταινία, Η άσπρη ταινία, Η κόκκινη ταινία)

1994. Κ. Ταραντίνο, Pulp Fiction

2007. Αδελφοί Κοέν, Καμιά πατρίδα για τους μελλοθάνατους

Γ. Ξαναδιάβασα όλα τα βιβλία που τύπωσα, για να καταγράψω σημερινές αντιθέσεις, συμπληρώσεις, απορρίψεις και αναθεωρήσεις επί του περιεχομένου τους, όπως εμφαίνεται στο κείμενο που θα αναρτήθηκε ήδη στο ιστολόγιο.

Λοιπόν, παίδες! Η εποχή αυτή είναι μεταιχμιακή.

α) Τέλειωσα τη θεώρηση των παλιών και νέων βιβλίων μου και την αυτοαξιολόγηση,

β) ξαναδιάβασα τα, κατ’ εμένα, 21 καλύτερα βιβλία της ανθρωπότητας,

γ) είδα ξανά τις 21, κατ’ εμένα, καλύτερες ταινίες της παγκόσμιας παραγωγής,

δ) έγραψα το κείμενο “Η κηδεία μου”, με τις σχετικές επιθυμίες,

ε) έγραψα τη διαθήκη μου σε συνεργασία με δικηγορικό γραφείο,

στ) συναντήθηκα με τους:  Γεώργιο Τριλλίδη και Στέφανο Σταυρίδη και συζητήσαμε τα της πεζογραφίας, εγώ αισθανόμουν ότι παρέδιδα σε νεώτερους  τη σκυτάλη την πεζογραφική, ακόμη συναντήθηκα με τον δάσκαλο Γιάννη Ρουσιά με τον οποίο διαπιστώσαμε ξανά ότι δεν υπάρχει απάντηση στο αρχετυπικό ερώτημα.

Από δω και να πάει τα πράγματα είναι απλά: Με σώζει λίγη καλή δουλειά και πολλή χαρούμενη πλάκα, ο σαρκασμός και το χιούμορ.

Advertisements

5 Σχόλια to “ΩΣ ΕΝ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΙ. Απολογισμός, αναθεωρήσεις και αποχαιρετισμοί”

  1. ithageneis Says:

    Αν με αυτή σας τη δημοσίευση εννοείτε ότι θα παύσετε την λειτουργία του παρόντος ιστολογίου, λυπούμεθα, αλλά το διάβημά σας είναι απαράδεκτο, για όλους εμάς τους νέους ελλαδίτες και κυπραίους που έχουμε βρει ένα παιδαγωγικό έρεισμα στα κείμενά σας. Στη συχνότητά τους που πορεύεται βήμα-βήμα με την καθημερινότητά μας, και την συνοδεύει εν είδει περιπατητικής σχολής…

    Σκεφτείτε το ξανά, παρακαλούμε… Το παρόν ιστολόγιο έχει λάβει κι άλλες διαστάσεις ανεξάρτητα από τις προθέσεις του δημιουργού… Μην τις υποτιμάτε.

  2. dumptyhumpty Says:

    Μας μπέρδεψε το «ως εν κατακλείδι»… Μας συγχωρείτε…

  3. Στέφ. Says:

    Βρε Σάββα, με ξεγέλασες και ψέματα μου είπες,
    σήμερα το κατάλαβα και μ’ έπιασαν οι λύπες.

    Πισώπλατα και βρόμικα το ‘παιξες το παιχνίδι
    και τη σκυτάλη έδωσες, μονάχα στον Τριλλίδη,

    γι’ αυτό και τονε τρέχουνε ξοπίσω τα πιπίνια,
    ενώ σ’ εμένα έδωσες μια τσάντα μανταρίνια.

    Τη λίστα με τους συγγραφείς, δεν θα τη σχολιάσω,
    εσύ είσαι ο φιλόλογος κι έτσι θα πάω πάσο.

    Μονάχα για τα ονόματα θα πω δυο-τρεις κουβέντες,
    αφού είν’ ολοφάνερο, είν’ όλοι τους λεβέντες.

    Κλίνεται ο Ηράκλειτος,
    μα ο Γκαίτε είναι άκλιτος.

    Χαίρομαι που περιέλαβες και Σολωμό και Μήδεια,
    λατρεύω τα θαλασσινά – ιδιαίτερα τα στρείδια.

    Θυμάμαι που το εξήγησες στην κούκλα της παρέας
    πως άλλο η «Οδύσσεια» και άλλο ο «Οδυσσέας».

    Πολύ χαρήκαν στην ΕΔΕΚ, τιμή μεγάλου χρέους,
    έβαλες δυο του ηγέτης τους, κι ένα του Σοφοκλέους.

    • savvaspavlou Says:

      Τέλειο. Και με μία εκπληκτική προπαροξύτονη ομοιοκαταληξία: άκλιτος – Ηράκλειτος. Πάντως το Γκαίτε κάποτε κλινόταν. Ἠταν ο Γαίτος, εξ ου και ο Φαύστος του Γαίτου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: