Archive for Οκτώβριος 2010

ΜΟΣΦΙΛΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

6 Οκτωβρίου, 2010


Κριτική, για λίγο πάψε να χτυπάς με την αρθρογραφία σου πολιτικές πρακτικές και τερτίπια της εξουσίας. Γραφίδα μου, σταμάτα να υμνείς έργα υψηλά και κλέη ανδρών και θεών. Είναι Οκτώβρης και τα θεσπέσια μόσφιλα εμφανίστηκαν στην αγορά. Όχι παντού, όχι στα υψηλής περιωπής καταστήματα. Κάποιοι πλανοδιοπώλες τα διαθέτουν, καθώς και μερικοί πωλητές της Δημοτικής Αγοράς. Όμως, το ταπεινό μόσφιλο ας έχει σήμερα την τιμητική του, ο ύμνος ας αναπεμφθεί προς αυτό.

Η μοσφιλιά αποτελεί ένα από τα δέντρα της Κύπρου με την εντονότερη εντοπιότητα, πλήρως εναρμονισμένη με το κυπριακό περιβάλλον. Δεν μπορούμε να αναπλάσουμε στο μυαλό μας την εικόνα του κυπριακού κάμπου με το κίτρινο των θερισμένων χωραφιών, χωρίς να εντάξουμε εδώ και κει την εικόνα της ταπεινής μοσφιλιάς. Ταπεινή η μοσφιλιά, όμως συνδεδεμένη με τις εικόνες της παλιάς Κύπρου.

Στη φτενή σκιά της βρήκαν καταφύγιο βοσκοί και ξωμάχοι, μια σταλιά ξεκούραση και δροσιά μέσα στο καμίνι του κυπριακού καλοκαιριού, εκεί στη σκιά της παρέμεναν τα παιδιά που συνόδευαν τους γονείς τους στον θερισμό, εκεί θα πήγαινε πότε πότε η μάνα  για να θηλάσει το βρέφος της, που κοιμόταν σε μια φτωχική σακούλα, εκεί θα κατέφευγε όλη η ομάδα των θεριστών, όταν ο ήλιος πυρπολούσε τα πάντα, για το λιτό φαγητό του μεσημεριού.

Ταπεινή, που φυτρώνει χωρίς περιποίηση, χωρίς κλαδέματα και πότισμα, χωρίς καλλιέργεια, σκάλισμα και άλλες φροντίδες. Πεισματάρικο δέντρο όμως, φυτρωμένο δίπλα στις πέτρινες δόμες, τις καυκάλες και τους γκρεμούς, στα οροθέσια χωραφιών και κτημάτων. Μόνη, εδώ και εκεί, η μοσφιλιά, μα στην καρδιά της τόσος πλούτος. Ο πλούτος από την εικόνα που εκπέμπει, τους συνειρμούς που προκαλεί, το ήθος που αναδίδει της μοναξιάς και της αυτονομίας της και, κυρίως, τον καρπό της που έγινε και ωρίμασε χωρίς την ενίσχυση χημικών λιπασμάτων, χωρίς προσθήκες με ορμόνες και βιοχημικά σκευάσματα, χωρίς την προστασία από ψεκασμούς φυτοφαρμάκων. Μόσφιλο: η απόλυτα φυσική διάσταση του φρούτου, το απόλυτο οικολογικό προϊόν.

Τον Δεκέμβρη, μάλιστα, σε μερικούς τόπους κι απόκρημνα μέρη, που σπάνια τα πλησιάζει ο άνθρωπος, σε κάποιες γωνιές που προστατεύονται από τους ανέμους, τα μόσφιλα παραμένουν στα κλαδιά και, από το ωρίμασμα του ήλιου, έχουν γίνει σιγά σιγά παστά, στο δέντρο ακόμη, αλλά παστά, τα κόβεις και τα γεύεσαι με άφατη αγαλλίαση, η αριστοκρατικότερη γεύση που έβγαλε ποτέ αυτός ο τόπος.

Παλιά, παιδιά και νεαροί, στον περίπατό μας έξω από τη γενέτειρά μας, είχαμε στόχο απομονωμένες συκιές και μοσφιλιές. Ο οργανισμός ήθελε γλυκόζη και μόλις πλησιάζαμε στα δέντρα με τα φρούτα αυτά, άρχιζε να δονείται από χαρά, το κορμί μας θα έπαιρνε αυτό που επιζητούσε με αδημονία. Σήμερα, παίρνεις τα παιδιά σε περιβόλι και τα παρακαλείς να κόψουν απ’ τα δέντρα πανέμορφα και εύγευστα φρούτα, δεν συγκινούνται με τίποτα. Προτού φτάσουν εκεί όμως, έχουν ήδη φάει ποσότητες από σακχαρούχα βιομηχανικά γλυκά, σοκολάτες, παγωτά, έχουν πάρει γλυκόζη και κόντρα γλυκόζη,  παχύσαρκα από την υπερκατανάλωση παρόμοιων βιομηχανικών σκευασμάτων, εμ δεν γίνεται να συγκινηθούν από τα φρούτα.

Κι όταν ήμασταν στον στρατό εμείς από τις παλαιότερες γενιές, σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου γύρω από το στρατόπεδο, μέσα στη στέρηση τής τότε εποχής δεν αφήναμε τίποτα, μόσφιλα, χαρούπια, σαν να περνούσε σμήνος ακρίδων. Πάω τώρα και τα βλέπω απείραχτα. Χαρακτηριστικά, έξω από την είσοδο ενός στρατοπέδου, δέκα μέτρα δεξιά, υπάρχει  μια μοσφιλιά, όμως κανένας δεν της δίνει σημασία και τα μόσφιλά της πέφτουν και στοιβάζονται στη γη, ενώ οι διάφοροι Κινέζοι, Πακιστανοί, Ινδοί, εποχούμενοι σε μοτοσυκλέτες, πολιορκούν τα στρατόπεδα διεκπεραιώνοντας το ντελίβερι που τους επιφόρτισαν τα κυπριακά αφεντικά τους, μεταφέροντας χάμπουργκερ, πίτσες, σουβλάκια, στους στρατιώτες που απλώνουν τα χέρια από κάγκελα και τέλια.

Περιμένοντας τον γιο μου να τον παραλάβω για την έξοδό του, τριγυρίζω δίπλα από το στρατόπεδο και τρυγώ τις μοσφιλιές, τρώγοντας  με άφατη αγαλλίαση τους καρπούς τους. Η συμπεριφορά μου γίνεται αντικείμενο κριτικής των στρατιωτών, οι οποίοι με χαρακτηρίζουν ως επαρχιώτη που τους θυμίζει κάποιους ήρωες τηλεοπτικών σειρών. Το θέμα είναι ότι δεν φαίνομαι μόνο, τω όντι, επαρχιώτης αλλά και είμαι -και συνεχίζω την βρώσιν των θεσπέσιων μοσφίλων.

Μαθαίνω από γεωπόνους και άλλους μελετητές της κυπριακής χλωρίδας ότι υπάρχει κίνδυνος πια για τον πολλαπλασιασμό της μοσφιλιάς. Προηγουμένως, πολλαπλασιαζόταν από τα γίδια, άγρια ή ενταγμένα σε κοπάδια. Έτρωγαν τον καρπό της  και, όταν αφόδευαν εδώ κι εκεί, στα κόπρανά τους υπήρχε και το φύτρο για την καινούργια μοσφιλιά, κάποιο από αυτά θα κατάφερνε να βλαστήσει και να αναπτυχθεί σιγά σιγά.

Τώρα, άγρια γίδια δεν υπάρχουν, τα κοπάδια δεν γυρνούν για να βόσκουν εδώ και ’κεί, τρέφονται και μεγαλώνουν έγκλειστα σε ποιμνιοστάσια και, έτσι, οι σπόροι της μοσφιλιάς δεν διασπείρονται και δεν βλαστάνουν καινούριες. Κάποιοι επαΐοντες ας μελετήσουν το θέμα και ας δράσουν. Θα γίνει πιο φτωχικό το κυπριακό περιβάλλον χωρίς την ταπεινή μοσφιλιά.

Μαζί με τον Χριστόφια…

5 Οκτωβρίου, 2010

Στο ιστολόγιο “Τα μικρά σου ρεαλιστικά δύστυχα” ο π. Φραγκίσκος [-λατινόφρων; αποκλείεται γιατί αυτοί δεν έχουν χιούμορ] ανέβασε τα εξής δύστυχα/τρίστιχα – τετράστιχα:

269 α

Επί προεδρίας Δ. Χριστόφια
άφησα τα γιατροσόφια
και ―καλού-κακού―
πίνω καφέ του Λαϊκού.

269β

Επί προεδρίας Δ. Χριστόφια
αφήσαμε τα γιατροσόφια
κι οδηγούμαστε σε λύση ατόφια.

Αυτά τα δυο ποιήματα με οδήγησαν στην προσπάθεια για τη δημιουργία ενός στιχουργήματος με όλες τις λέξεις της ελληνικής με καταληξη –όφια

Τέρμα τα γιατροσόφια

και τα λόγια σας τα ψόφια

ήρθε ντιρεκτίβα από τη Σόφια:

Μαζί με το Χριστόφια

για “Ένωση ατόφια”.

Ίσως, σκέφτηκα, να υπάρχουν και άλλες τέτοιες λέξεις με κατάληξη -όφια, ας μας τις υποδείξει κάποιος για ένα πιο σύνθετο στιχούργημα. Ήδη, φίλος της στήλης μάς απέστειλε άλλες δύο λέξεις σχετικές: τα συντρόφια και τα λιοστρόφια. Όμως όλα αυτά μου θύμισαν μια ιστορία, πριν είκοσι, σχεδόν, χρόνια, που σχετίζεται με τις καταλήξεις αυτές. Ήμασταν μια μικρή ομάδα συμπορευομένων και ομοϊδεατών της Ομάδας της Αυτοδιάθεσης, στην περιοχή του σχολείου του Αγίου Κασσιανού. Τρέξαμε εκεί γιατί τότε η συσπείρωση “Οι γυναίκες επιστρέφουν” είχε περάσει τα συρματοπλέγματα της γραμμής αντιπαράταξης και μπήκε στο σχολείο και την εκκλησία δίπλα του, που ήταν εδώ και χρόνια εγκαταλελειμμένα επειδή βρίσκονταν μέσα στα όρια της λεγόμενης νεκρής ζώνης. Ήταν μια πράξη θάρρους και συνέπειας εκ μέρους των γυναικών. Αυτό προκάλεσε κινητοποίηση των πάντων, όλοι ήταν σε επαγρύπνηση: ΟΗΕδες, κατοχικές δυνάμεις, Εθνοφρουρά. Αλλά και κόσμος αρκετός που μαζεύτηκε εκεί για συμπαράσταση. Εκεί κατέφθασαν και όλοι σχεδόν οι πολιτικοί για να δουν τι γίνεται. Κάποια στιγμή διακρίναμε και τον Χριστόφια, που αφού δήλωσε παρουσία και ενδιαφέρον για τα γεγονότα απομακρυνόταν για το αυτοκίνητό του, τότε ήταν ακόμη στην αρχή της αρχηγικής του σταδιοδρομίας, ως γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ. Δεν ξέρω πως μου ήρθε και φώναξα, με ευτράπελη διάθεση, το σύνθημα:

Μαζί με τον Χριστόφια/ για Ένωση ατόφια.

Οι άλλοι της ομάδας, ωραίοι τρελλοί και άμεσοι, άρχισαν να το επαναλαμβάνουν εν χορώ, στο δευτερόλεπτο:

Μαζί με τον Χριστόφια/ για Ένωση ατόφια.

Ήταν εμφανώς κάτι το παιγνιώδες και χαρίεν που έπαιζε εν παικτοίς. Όμως αμέσως κάποιοι νεαροί περικύκλωσαν προστατευτικά τον Χριστόφια, λες και το σύνθημά μας ήταν πέτρες που εκτοξεύονταν εναντίον του, ύψωσαν τη γροθιά και άρχισαν να φωνάζουν: Η Κύπρος ανήκει στον λαό της. Η Κύπρος ανήκει στον λαό της. Έχοντάς τον έτσι προστατευτικά περικυκλωμένο και επαναλαμβάνοντας το σύνθημά τους, τον οδήγησαν προς το αυτοκίνητό του για να φύγει. Ήταν αμέσως δηλωτικό  ότι οι νεαροί αυτοί ήταν η συνοδεία του Χριστόφια, γιατί το ΑΚΕΛ είναι σοβαρό κόμμα και ξέρει από πρωτόκολλο, δεν επιτρέπει στον Γενικό Γραμματέα του να γυρίζει στο δρόμο μόνος του σαν αλητόβιος, πρέπει να είναι πάντοτε με εμφανή συνοδεία. [παρεπιπτόντως πρέπει να τονίσω ότι ο Γλαύκος Κληρίδης ήρθε στην περιοχή του Αγίου Κασιανού μόνο με τον οδηγό του]. Τέλος πάντων. Προς την τότε γραφική συνοδεία του Δ. Χριστόφια απλώς να τονίσω ότι η Κύπρος ανήκει στο λαό της όταν έχει το δικαίωμα της Αυτοδιάθεσης. Αν δεν έχει αυτό το δικαίωμα η Κύπρος δεν ανήκει στον λαό της αλλά στις εξαρτήσεις της, στις αναστολές, τις αγκυλώσεις και στις δεσμεύσεις της. Όμως ούτε την αλφαβήτα του μαρξισμού δεν γνωρίζετε γιατί είστε στενοκέφαλοι. Στενοκέφαλοι και φανατικοί. Χειρότερα δεν γίνεται.

Συζήτηση για τις προεδρικές εκλογές

4 Οκτωβρίου, 2010


Ας ανοίξουμε τη συζήτηση για τις προεδρικές εκλογές, ας ανοίξουμε τη συζήτηση για τους υποψήφιους

Έχουμε φτάσει στον πάτο. Στον πάτο του αποπάτου. Η Κύπρος χάνει σιγά σιγά όλα τα ερείσματά της, φυλλορροούν οι ελπίδες και η πίστη της για ένα καλύτερο μέλλον. Οι αξίες και τα προτάγματα, που κράτησαν τον κυπριακό ελληνισμό για αιώνες, λοιδορούνται και κουρελιάζονται. Οι νυν κυβερνώντες παίζουν με σημαδεμένη τράπουλα, έχοντας φανερώσει στους αντίπαλους της Κύπρου  όλα τα σημάδια. Θα βγούμε από αυτή την κατάσταση με μεγάλη ζημιά. Εύχομαι να μην είναι αυτή η ζημιά εντελώς καταστροφική.

Μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα μετέχω σε διάφορες συζητήσεις, με πολλούς ανθρώπους, διαφορετικών κομματικών και παραταξιακών εντάξεων, για το τι πρέπει να γίνει. Όλοι ανήσυχοι ψάχνουμε για το καλύτερο, για την έξοδο από το φρεάτιο της δυσωδίας όπου μας έριξαν οι δεινόσαυροι του σταλινισμού. Όμως οι απόψεις που ακούω αναπαράγουν το ίδιο σκηνικό. Θα συρθούμε κουρασμένοι πάλι  σε μια υποψηφιότητα που θα είναι “κοντά μας” και θα αποτύχει (θα μας λύσει απλώς τα υπαρξιακά μας για τον πρώτο γύρο), θα συρθούμε πάλι στον δεύτερο γύρο ανάμεσα στο χειρότερο και το χειρότερο. Ακόμη, άλλο ψυχοφθόρο, θα αναπαράγουμε τα ίδια μοντέλα, με τις ίδιες φυσιογνωμίες, όπως εδώ και δεκαετίες

Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες πιστεύω ότι επιβάλλεται η προβολή μιας υποψηφιότητας που γνωρίζει το Κυπριακό, που έδωσε δείγματα γραφής για το θέμα αυτό, που θα λειτουργήσει συσπειρωτικά για όλο τον χώρο τον πέραν του σταλινικού ΑΚΕΛ. Που ταυτόχρονα ως ηλικία, μόρφωση, ήθος και ύφος θα λειτουργεί ανανεωτικά για την κοινωνία και θα συσπειρώσει τους νέους ανθρώπους.

Ο καιρός επείγει και πρέπει να είμαστε συγκεκριμένοι. Οι άνθρωποι της Κύπρου, της πολιτικής ζωής και του Κυπριακού, είναι γνωστοί σε όλους μας γι’ αυτό και πρέπει όλος αυτός ο προβληματισμός να καταλήγει και σε υπόδειξη συγκεκριμένου ατόμου που μπορεί να παίξει τον θετικό ρόλο για την απαλλαγή από την όζουσα πεθαμενίλα των προϊστορικών σταλινικών. Όσοι συμφωνούν με τις διαπιστώσεις αλλά δεν προχωρούν σε συγκεκριμένες υποδείξεις απλώς επιτείνουν την παραίτηση και τις διαλυτικές τάσεις.

Προτείνω, λοιπόν, να συζητήσουμε την υποψηφιότητα του Χρήστου Κληρίδη. Σε όσους έθεσα το θέμα το άκουσαν όλοι ευνοϊκά και συναινετικά. Πιστεύω ότι η υποψηφιότητά του εμπεριέχει όλα τα θετικά που πρέπει να χαρακτηρίζουν την υποψηφιότητα της νίκης και της απαλλαγής.

Είμαι ένας άνθρωπος χωρίς πολιτικές φιλοδοξίες, χωρίς κομματική ένταξη και πολιτικές δεσμεύσεις, η μόνη δουλειά μου είναι η μελέτη και η συγγραφή και η μόνη έγνοια μου είναι η Κύπρος και η επιβίωση του κυπριακού ελληνισμού.  Έγραψα αυτό το κείμενο χωρίς ο Χρήστος Κληρίδης να το γνωρίζει και χωρίς να το θέσω υπ’  όψιν του.

Διακήρυξη υπέρ του Κληρίδη

Λοιπόν, δηλώνω ευθαρσώς ότι υποστηρίζω την υποψηφιότητα Χρήστου Κληρίδη, πιστεύω ότι η υποψηφιότητά του είναι η καλύτερη για τις προσεχείς προεδρικές εκλογές.

Περιμένω και τις δικές σας  απόψεις.

.

.

Σημείωση: Το κείμενο αυτό θα παραμείνει για δεκαπέντε μέρες στη θέση αυτή. Μετά θα αφαιρεθεί και ύστερα από λίγο καιρό, αφού γίνει επεξεργασία των εισηγήσεων, σχολίων και παρατηρήσεών που θα αποσταλούν (ήδη το ιστολόγιο δέχτηκε μερικά τηλεφωνήματα) θα ανεβαστεί εμπλουτισμένο και ενημερωμένο.

Εν ου παικτοίς ή Όταν ο Αύγουστος δεν έχει ειδήσεις

2 Οκτωβρίου, 2010

Την Παρασκευή 17 Αυγούστου 2007 δημοσιεύω στην εφημερίδα Παρατηρητής μια αποκαλυπτική είδηση. Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Πολίτης Ανδρέας Παράσχος ενέχεται σε απίστευτου μεγέθους παρανομία. Ενέχεται σε υπεξαίρεση χρημάτων. Εκμεταλλευόμενος τη δημοσιογραφική του ιδιότητα και σε συνεργασία με μερικούς άλλους έχει αρπάξει αρκετά εκατομμύρια από το Δημόσιο Ταμείο. Η είδηση προκαλεί συγκίνηση και όλοι περιμένουν με αδημονία τη συνέχεια, γιατί η εφημερίδα αναγγέλλει δεύτερο μέρος των αποκαλύψεών μου για την επόμενη μέρα.

Πράγματι στις  18 Αυγούστου 2007 η εφημερίδα Παρατηρητής συνεχίζει με νέα στοιχεία πιο αποκαλυπτικά. Είναι λοιπόν έκδηλο ότι ο Ανδρέας Παράσχος ενέχεται στη λοβιτούρα και στην κομπίνα. Η συγκίνηση του κόσμου, και ειδικά της δημοσιογραφικής συντεχνίας, κορυφώνεται, όλοι περιμένουν με αδημονία το τρίτο μέρος των αποκαλύψεων. Τη νύχτα το κανάλι Μέγκα με καλεί στο στούντιο και εμφανίζομαι σε εκπομπή του. Εκεί φιγουράρω με ύφος Βούδα και συνεχίζω από τα τηλεοπτικά κύματα για το θέμα της ενοχής του Ανδρέα Παράσχου, όλοι με παρακολουθούν με συγκίνηση, η ματαιοδοξία μου απογειώνεται.

Στις 20 Αυγούστου, σε τρίτο δημοσίευμά μου, συνεχίζω το τροπάριο με την ενοχή του Α. Παράσχου, όλοι διαβάζουν με αγωνία για την ύπαρξη ενός εγγράφου που αποτελεί το μοναδικό τεκμήριο για την ενοχή του. Υπάρχει θέμα όμως γνησιότητάς του και απεστάλη σε ειδικό εργαστήρι, όμως όπως μαθαίνουμε στις τελευταίες γραμμές της τρίτης και τελευταίας συνέχειας αποδείχτηκε από γνωμάτευση του εργαστηρίου, που ανακοινώθηκε σε μένα από τις 17 Ιουνίου, ότι ήταν πλαστό. Ο Παράσχος δεν είναι ένοχος, πανηγυρική αθώωσή του, λοιπόν, και το θέμα θεωρείται λήξαν.

Δεν θα με προγκούσαν όλοι για φτηνή εκμετάλλευση; Αφού ήξερα το αποτέλεσμα εδώ και δύο μήνες ήταν ανεπίτρεπτο να βγαίνω τον Αύγουστο και να γράφω αυτές τις ανοησίες, να εμφανίζομαι, ακόμη, στην τηλεόραση επιτείνοντας τη συγκίνηση και αφού τεχνητά κράτησα το ενδιαφέρον για τρεις μέρες να αποκαλύψω στις τελευταίες γραμμές της τρίτης συνέχειας αυτό που γνώριζα εδώ και 60 ημέρες. Θα μιλούσαν όλοι για ανίερη εκμετάλλευση του θέματος, για τεχνητή πρόκληση ενδιαφέροντος, για δημιουργία εύκολης συγκίνησης εκ του μηδενός, για προσπάθεια φτηνής σκανδαλοθηρίας.

Τα γράφω αυτά ως παράλληλο παράδειγμα για να δούμε το μέγεθος της παραβίασης της δημοσιογραφικής δεοντολογίας  στα δημοσιεύματα του Ανδρέα Παράσχου στον Πολίτη (τον Αύγουστο του 2007) για το θέμα της δήθεν ανεύρεσης του μικρού, το 1974, αγνοούμενου Χριστάκη

Εκεί ο Παράσχος αφού μας ανακοίνωσε, στο πρώτο δημοσίευμά του, για τον εντοπισμό ενός ανθρώπου στην Τουρκία που φαινόταν ότι ήταν ο αγνοούμενος Χριστάκης, συνέχισε, την επόμενη ημέρα για τις προσπάθειές του να έλθει σε επαφή και πώς, ως δαιμόνιος Τζέημς Μποντ της δημοσιογραφίας, τον εντόπισε, συζήτησαν και όλα έδειχναν πως αυτός ήταν. Η αγωνία των αναγνωστών έφτασε στο κατακόρυφο. Η οποία εντάθηκε μετά την παρουσία του Παράσχου σε τηλεοπτική εκπομπή στην οποία, με ύφος Πυθίας, συνέχισε να καλλιεργεί το παραμύθι. Στην τρίτη και τελευταία συνέχεια, μας ανέφερε ότι υπήρχε θέμα ταυτοποίησης του φερόμενου ως Χριστάκη, και ότι ειδικό εργαστήριο έκανε τις σχετικές εξετάσεις του DΝΑ. Στις τελευταίες αράδες της τελευταίας συνέχειας μάθαμε ότι το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. Ο μικρός Χριστάκης ξαναμπήκε στον κατάλογο των αγνοουμένων. Το εκπληκτικό: Στην τρίτη συνέχεια μάθαμε ότι το αποτέλεσμα αυτό ήταν γνωστό στον Παράσχο εδώ και δυο μήνες. Τότε προς τι όλος αυτός ο ντόρος;

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις και έτσι μπορούμε να τις δημιουργήσουμε; Υπήρχε, λοιπό, παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, παιγνίδι με την ευαισθησία του κόσμου και των χιλιάδων συγγενών των αγνοουμένων που κάθε είδηση για το θέμα αυτό κυριολεκτικά τους ταράζει.

Το μόνο που εδικαιούτο να γράψει ο Παράσχος: Τα συναισθήματα και τις διαδικασίες για την πιθανότητα ανεύρεσης του μικρού Χριστάκη, ενός αγνοουμένου του 74, αφού διευκρίνιζε από την πρώτη γραμμή ότι αυτό αποδείχτηκε λάθος.

Δεν παίζουμε “εν ου παικτοίς” έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας και είχαν δίκαιο. Μέσα στις μνήμες του καλοκαιριού και της εισβολής εκμεταλλεύτηκε ένα ευαίσθητο θέμα και έβγαλε μια μπαγιάτικη είδηση, διαστρεβλώνοντας και δίνοντας τη διάσταση ότι θα είχαμε την μοναδική ανεύρεση αγνοούμενου

Ο Παράσχος νομίζει ότι έπαιξε και κέρδισε. Νομίζει ότι δημιούργησε μιας πρώτης τάξεως είδηση, έκανε μια πρώτης γραμμής επιτυχία. Έχασε όμως σε εκείνους τους πολίτες της  Κύπρου που γνωρίζουν γράμματα, που γνωρίζουν από δεοντολογία και υπεύθυνη στάση. Που πιστεύουν ότι, στα θέματα της κυκλοφορίας, της ακροαματικότητας και θεαματικότητας,  δεν επιτρέπεται, για να αυξηθούν τα νούμερά τους,   να γίνονται νούμερα και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Ότι στο βωμό της δημοσιογραφικής επιτυχίας  δεν είναι επιτρεπτό να θυσιάζονται τα πάντα.

Για την ομάδα αυτή έπαιξε και έχασε πανηγυρικά.