ΜΟΣΦΙΛΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ


Κριτική, για λίγο πάψε να χτυπάς με την αρθρογραφία σου πολιτικές πρακτικές και τερτίπια της εξουσίας. Γραφίδα μου, σταμάτα να υμνείς έργα υψηλά και κλέη ανδρών και θεών. Είναι Οκτώβρης και τα θεσπέσια μόσφιλα εμφανίστηκαν στην αγορά. Όχι παντού, όχι στα υψηλής περιωπής καταστήματα. Κάποιοι πλανοδιοπώλες τα διαθέτουν, καθώς και μερικοί πωλητές της Δημοτικής Αγοράς. Όμως, το ταπεινό μόσφιλο ας έχει σήμερα την τιμητική του, ο ύμνος ας αναπεμφθεί προς αυτό.

Η μοσφιλιά αποτελεί ένα από τα δέντρα της Κύπρου με την εντονότερη εντοπιότητα, πλήρως εναρμονισμένη με το κυπριακό περιβάλλον. Δεν μπορούμε να αναπλάσουμε στο μυαλό μας την εικόνα του κυπριακού κάμπου με το κίτρινο των θερισμένων χωραφιών, χωρίς να εντάξουμε εδώ και κει την εικόνα της ταπεινής μοσφιλιάς. Ταπεινή η μοσφιλιά, όμως συνδεδεμένη με τις εικόνες της παλιάς Κύπρου.

Στη φτενή σκιά της βρήκαν καταφύγιο βοσκοί και ξωμάχοι, μια σταλιά ξεκούραση και δροσιά μέσα στο καμίνι του κυπριακού καλοκαιριού, εκεί στη σκιά της παρέμεναν τα παιδιά που συνόδευαν τους γονείς τους στον θερισμό, εκεί θα πήγαινε πότε πότε η μάνα  για να θηλάσει το βρέφος της, που κοιμόταν σε μια φτωχική σακούλα, εκεί θα κατέφευγε όλη η ομάδα των θεριστών, όταν ο ήλιος πυρπολούσε τα πάντα, για το λιτό φαγητό του μεσημεριού.

Ταπεινή, που φυτρώνει χωρίς περιποίηση, χωρίς κλαδέματα και πότισμα, χωρίς καλλιέργεια, σκάλισμα και άλλες φροντίδες. Πεισματάρικο δέντρο όμως, φυτρωμένο δίπλα στις πέτρινες δόμες, τις καυκάλες και τους γκρεμούς, στα οροθέσια χωραφιών και κτημάτων. Μόνη, εδώ και εκεί, η μοσφιλιά, μα στην καρδιά της τόσος πλούτος. Ο πλούτος από την εικόνα που εκπέμπει, τους συνειρμούς που προκαλεί, το ήθος που αναδίδει της μοναξιάς και της αυτονομίας της και, κυρίως, τον καρπό της που έγινε και ωρίμασε χωρίς την ενίσχυση χημικών λιπασμάτων, χωρίς προσθήκες με ορμόνες και βιοχημικά σκευάσματα, χωρίς την προστασία από ψεκασμούς φυτοφαρμάκων. Μόσφιλο: η απόλυτα φυσική διάσταση του φρούτου, το απόλυτο οικολογικό προϊόν.

Τον Δεκέμβρη, μάλιστα, σε μερικούς τόπους κι απόκρημνα μέρη, που σπάνια τα πλησιάζει ο άνθρωπος, σε κάποιες γωνιές που προστατεύονται από τους ανέμους, τα μόσφιλα παραμένουν στα κλαδιά και, από το ωρίμασμα του ήλιου, έχουν γίνει σιγά σιγά παστά, στο δέντρο ακόμη, αλλά παστά, τα κόβεις και τα γεύεσαι με άφατη αγαλλίαση, η αριστοκρατικότερη γεύση που έβγαλε ποτέ αυτός ο τόπος.

Παλιά, παιδιά και νεαροί, στον περίπατό μας έξω από τη γενέτειρά μας, είχαμε στόχο απομονωμένες συκιές και μοσφιλιές. Ο οργανισμός ήθελε γλυκόζη και μόλις πλησιάζαμε στα δέντρα με τα φρούτα αυτά, άρχιζε να δονείται από χαρά, το κορμί μας θα έπαιρνε αυτό που επιζητούσε με αδημονία. Σήμερα, παίρνεις τα παιδιά σε περιβόλι και τα παρακαλείς να κόψουν απ’ τα δέντρα πανέμορφα και εύγευστα φρούτα, δεν συγκινούνται με τίποτα. Προτού φτάσουν εκεί όμως, έχουν ήδη φάει ποσότητες από σακχαρούχα βιομηχανικά γλυκά, σοκολάτες, παγωτά, έχουν πάρει γλυκόζη και κόντρα γλυκόζη,  παχύσαρκα από την υπερκατανάλωση παρόμοιων βιομηχανικών σκευασμάτων, εμ δεν γίνεται να συγκινηθούν από τα φρούτα.

Κι όταν ήμασταν στον στρατό εμείς από τις παλαιότερες γενιές, σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου γύρω από το στρατόπεδο, μέσα στη στέρηση τής τότε εποχής δεν αφήναμε τίποτα, μόσφιλα, χαρούπια, σαν να περνούσε σμήνος ακρίδων. Πάω τώρα και τα βλέπω απείραχτα. Χαρακτηριστικά, έξω από την είσοδο ενός στρατοπέδου, δέκα μέτρα δεξιά, υπάρχει  μια μοσφιλιά, όμως κανένας δεν της δίνει σημασία και τα μόσφιλά της πέφτουν και στοιβάζονται στη γη, ενώ οι διάφοροι Κινέζοι, Πακιστανοί, Ινδοί, εποχούμενοι σε μοτοσυκλέτες, πολιορκούν τα στρατόπεδα διεκπεραιώνοντας το ντελίβερι που τους επιφόρτισαν τα κυπριακά αφεντικά τους, μεταφέροντας χάμπουργκερ, πίτσες, σουβλάκια, στους στρατιώτες που απλώνουν τα χέρια από κάγκελα και τέλια.

Περιμένοντας τον γιο μου να τον παραλάβω για την έξοδό του, τριγυρίζω δίπλα από το στρατόπεδο και τρυγώ τις μοσφιλιές, τρώγοντας  με άφατη αγαλλίαση τους καρπούς τους. Η συμπεριφορά μου γίνεται αντικείμενο κριτικής των στρατιωτών, οι οποίοι με χαρακτηρίζουν ως επαρχιώτη που τους θυμίζει κάποιους ήρωες τηλεοπτικών σειρών. Το θέμα είναι ότι δεν φαίνομαι μόνο, τω όντι, επαρχιώτης αλλά και είμαι -και συνεχίζω την βρώσιν των θεσπέσιων μοσφίλων.

Μαθαίνω από γεωπόνους και άλλους μελετητές της κυπριακής χλωρίδας ότι υπάρχει κίνδυνος πια για τον πολλαπλασιασμό της μοσφιλιάς. Προηγουμένως, πολλαπλασιαζόταν από τα γίδια, άγρια ή ενταγμένα σε κοπάδια. Έτρωγαν τον καρπό της  και, όταν αφόδευαν εδώ κι εκεί, στα κόπρανά τους υπήρχε και το φύτρο για την καινούργια μοσφιλιά, κάποιο από αυτά θα κατάφερνε να βλαστήσει και να αναπτυχθεί σιγά σιγά.

Τώρα, άγρια γίδια δεν υπάρχουν, τα κοπάδια δεν γυρνούν για να βόσκουν εδώ και ’κεί, τρέφονται και μεγαλώνουν έγκλειστα σε ποιμνιοστάσια και, έτσι, οι σπόροι της μοσφιλιάς δεν διασπείρονται και δεν βλαστάνουν καινούριες. Κάποιοι επαΐοντες ας μελετήσουν το θέμα και ας δράσουν. Θα γίνει πιο φτωχικό το κυπριακό περιβάλλον χωρίς την ταπεινή μοσφιλιά.

Advertisements

4 Σχόλια to “ΜΟΣΦΙΛΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ”

  1. ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ ΔΙΑΒΑΤΗ Says:

    ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΣΑΒΒΑ. ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΜΟΣΦΙΛΙΕΣ;;MHΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΑΛΛΟ ΟΝΟΜΑ;;
    ΩΡΑΙΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΟΥ, ΣΥΓΓΕΝΙΚΟ ΣΤΗΝ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΣΤΙΛ ΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, » ΤΑ ΟΠΩΡΟΦΟΡΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ», ΠΟΥ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ- ΜΕΤΑΠΛΑΣΜΕΝΟ ΣΕ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟ- ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ.
    ΜΗΠΩΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΥΣΜΟΥΛΙΑ;;;

  2. Ανδρέας Says:

    Η μοσφιλιά είναι η τσαπουρνιά
    δείτε και εδώ
    http://www.ftiaxno.gr/2011/09/blog-post_19.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: