ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ


Αναφερόμενος στο θεατρικό έργο «Το ποτάμι μας», που το υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού προωθούσε το ανέβασμά του στο κατεχόμενο γυμνάσιο Ριζοκαρπάσου, ο υπουργός κ. Ανδρέας Δημητρίου, για να διασκεδάσει τις αρνητικές εντυπώσεις, δήλωσε ότι αυτό βασίζεται στο διήγημα του Αντώνη Σαμαράκη «Το ποτάμι», που διδάσκεται εδώ και χρόνια στα σχολεία και για το οποίο κανένας δεν αντέδρασε.

Δεν έχει οποιαδήποτε σχέση το «Ποτάμι» του Αντώνη Σαμαράκη με το θεατρικό της Βούλας Αρβανιτίδου «Το Ποτάμι μας». Επειδή διασαλεύονται μερικά θεμελιώδη της Φιλολογίας (και, δυστυχώς, διασαλεύονται από τα υψηλά δώματα του υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού), κάποιος πρέπει να την υπερασπιστεί.

Το μικρό πεζογράφημα του Αντώνη Σαμαράκη, λιτό και περιεκτικό, χωρίς συγκεκριμένους προσδιορισμούς χώρου, χρόνου και εθνικότητας, περιγράφει τη συνάντηση δύο αντίπαλων στρατιωτών στο ποτάμι [= «Δυο άνθρωποι γυμνοί. Γυμνοί από ρούχα. Γυμνοί από ονόματα. Γυμνοί από εθνικότητα. Γυμνοί από τον χακί εαυτό τους»] και υποδεικνύει, κυρίως, με την καταληκτική τραγικότητά του, ότι το πνεύμα της σύγκρουσης, ως υπερκείμενο, επιβάλλει τη δική του αδήριτη λογική, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των μεμονωμένων προσώπων.

Το θεατρικό «Το ποτάμι μας» είναι ένα έργο γεμάτο κραυγαλέο ρητορισμό και  ανυπόφορο διδακτισμό, με συγκεκριμένες αναφορές στα ελλαδοτουρκικά και συγκεκριμένο χώρο δράσης (μεθόριος του Έβρου -χαρακτηριστικά στις σκηνικές οδηγίες υποδεικνύει ότι αριστερά βρίσκεται η ελληνική σημαία και δεξιά η ημισέληνος), ένα έργο που νομίζει ότι με δυο χαζοχαρούμενα και απλοϊκά συνθήματα θα λύσει, με ισοπεδωτικό τρόπο,  το πρόβλημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Αυτοί που το διάλεξαν σημαίνει ότι δεν γνωρίζουν από θέατρο ή θέλουν, για να υπηρετήσουν την εύπεπτη συνθηματολογία που προωθούν, να υποβιβάσουν τη θεατρική παιδεία των μαθητών μας, που παρουσίασε θαυμάσιες επιλογές θεατρικών έργων και εξαιρετικές παραστάσεις. Ενώ, λοιπόν, έχουν σφυροκοπηθεί τα παλαιότερα έργα κατηχητικού και πατριωτικού διδακτισμού, όμως υπάρχει μια άλλη ομάδα τώρα, με ισχυρές πλάτες, που προωθεί χειρότερα έργα  προοδευτικής, δήθεν, ιδεολογίας που, εκτός από τη συνθηματολογική ισοπέδωση, καταστρέφουν τη θεατρική παιδεία των μαθητών μας. Όμως, οι μαθητές μας είναι άξιοι για πιο σημαντικά πράγματα.

Θα ήταν καλό αν ο Σύνδεσμος Φιλολόγων μελετούσε τα δύο έργα  («Το ποτάμι» του Σαμαράκη και «Το Ποτάμι μας» της Αρβανιτίδου) και έκρινε τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας. Συνάδελφοι, η Φιλολογία (επιστήμη και αφοσιωμένη αγάπη) δεν δέχεται κανένα συμβιβασμό. Κι όποιον παραπλανά, τον κρίνουμε.

Advertisements

Ένα Σχόλιο to “ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ”

  1. Βαλεντίνα Says:

    Με αφοσιωμένη αγάπη προς τη θεατρική παιδεία το σχόλιό μου, ως συνέχεια της πικρής γεύσης που μας άφησε η ιστορία με το «ποτάμι» για τα της παιδείας του τόπου μας.
    Αναμένω πως ένα Υπουργείο που φέρει την επωνυμία του Πολιτισμού και της Παιδείας της Κυπριακής Δημοκρατίας θα ενθάρρυνε τα σχολεία να παρακολουθήσουν – και, γιατί όχι, να ανεβάσουν – το βαθιά ανθρώπινο έργο που ανέβασε πρόσφατα το Σατυρικό, το DNA. Κείμενο που σπάζει κόκαλα, σκηνοθεσία που σέβεται το θέμα και το κείμενο, γι’ αυτό και δεν αναλώνεται στον εντυπωσιασμό αλλά αντιθέτως κινείται με σεμνότητα και αυτοσυγράτηση, παράσταση που συγκλονίζει, ηθοποιοί που ποιούν ήθος. Ένα θεατρικό έργο που δε μας παίρνει σε όχθες αντιπαράθεσης με ποτάμια αιματηρά του μίσους, αλλά αποκαλύπτει γυμνή την αλήθεια του τι έζησαν και ζουν οι άνθρωποι αυτού του τόπου. Ένα τέτοιο έργο θάθελα να μοιραστώ με τους μαθητές μου, με σεβασμό στη δημιουργία που γεννιέται μέσα από πόνο βαθύ κι επίμονο. Για να (ξανα)βρούμε την αληθινή ψυχαγωγία μέσα από το θέατρο που επιμένει σε καιρούς χαλεπούς να μας ρίχνει σε περιπέτειες της ψυχής, γιατί μας φέρνει αντιμέτωπους με τις πραγματικότητες ενός δράματος που τείνουμε να σβήσουμε από τη συλλογική μας μνήμη, καθώς φερόμαστε σαν τους καλεσμένους «Στα στέφανα της κόρης του» του Κ. Χαραλαμπίδη.
    Όσο για τα ποτάμια, ως φιλόλογος και ως πολίτης δηλώνω πως δε θα τα περάσουμε κολυμπώντας στην άγνοια και την αστόχαστη υπεραπλούστευση ζητημάτων που απαιτούν μνήμη για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε (ως δρώντα πρόσωπα του δικού μας έργου και όχι ως θεατές μιας κακοστημένης παράστασης) με βήματα συνετά προς την κάθαρση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: