Εν ου παικτοίς ή Όταν ο Αύγουστος δεν έχει ειδήσεις

Την Παρασκευή 17 Αυγούστου 2007 δημοσιεύω στην εφημερίδα Παρατηρητής μια αποκαλυπτική είδηση. Ο δημοσιογράφος της εφημερίδας Πολίτης Ανδρέας Παράσχος ενέχεται σε απίστευτου μεγέθους παρανομία. Ενέχεται σε υπεξαίρεση χρημάτων. Εκμεταλλευόμενος τη δημοσιογραφική του ιδιότητα και σε συνεργασία με μερικούς άλλους έχει αρπάξει αρκετά εκατομμύρια από το Δημόσιο Ταμείο. Η είδηση προκαλεί συγκίνηση και όλοι περιμένουν με αδημονία τη συνέχεια, γιατί η εφημερίδα αναγγέλλει δεύτερο μέρος των αποκαλύψεών μου για την επόμενη μέρα.

Πράγματι στις  18 Αυγούστου 2007 η εφημερίδα Παρατηρητής συνεχίζει με νέα στοιχεία πιο αποκαλυπτικά. Είναι λοιπόν έκδηλο ότι ο Ανδρέας Παράσχος ενέχεται στη λοβιτούρα και στην κομπίνα. Η συγκίνηση του κόσμου, και ειδικά της δημοσιογραφικής συντεχνίας, κορυφώνεται, όλοι περιμένουν με αδημονία το τρίτο μέρος των αποκαλύψεων. Τη νύχτα το κανάλι Μέγκα με καλεί στο στούντιο και εμφανίζομαι σε εκπομπή του. Εκεί φιγουράρω με ύφος Βούδα και συνεχίζω από τα τηλεοπτικά κύματα για το θέμα της ενοχής του Ανδρέα Παράσχου, όλοι με παρακολουθούν με συγκίνηση, η ματαιοδοξία μου απογειώνεται.

Στις 20 Αυγούστου, σε τρίτο δημοσίευμά μου, συνεχίζω το τροπάριο με την ενοχή του Α. Παράσχου, όλοι διαβάζουν με αγωνία για την ύπαρξη ενός εγγράφου που αποτελεί το μοναδικό τεκμήριο για την ενοχή του. Υπάρχει θέμα όμως γνησιότητάς του και απεστάλη σε ειδικό εργαστήρι, όμως όπως μαθαίνουμε στις τελευταίες γραμμές της τρίτης και τελευταίας συνέχειας αποδείχτηκε από γνωμάτευση του εργαστηρίου, που ανακοινώθηκε σε μένα από τις 17 Ιουνίου, ότι ήταν πλαστό. Ο Παράσχος δεν είναι ένοχος, πανηγυρική αθώωσή του, λοιπόν, και το θέμα θεωρείται λήξαν.

Δεν θα με προγκούσαν όλοι για φτηνή εκμετάλλευση; Αφού ήξερα το αποτέλεσμα εδώ και δύο μήνες ήταν ανεπίτρεπτο να βγαίνω τον Αύγουστο και να γράφω αυτές τις ανοησίες, να εμφανίζομαι, ακόμη, στην τηλεόραση επιτείνοντας τη συγκίνηση και αφού τεχνητά κράτησα το ενδιαφέρον για τρεις μέρες να αποκαλύψω στις τελευταίες γραμμές της τρίτης συνέχειας αυτό που γνώριζα εδώ και 60 ημέρες. Θα μιλούσαν όλοι για ανίερη εκμετάλλευση του θέματος, για τεχνητή πρόκληση ενδιαφέροντος, για δημιουργία εύκολης συγκίνησης εκ του μηδενός, για προσπάθεια φτηνής σκανδαλοθηρίας.

Τα γράφω αυτά ως παράλληλο παράδειγμα για να δούμε το μέγεθος της παραβίασης της δημοσιογραφικής δεοντολογίας  στα δημοσιεύματα του Ανδρέα Παράσχου στον Πολίτη (τον Αύγουστο του 2007) για το θέμα της δήθεν ανεύρεσης του μικρού, το 1974, αγνοούμενου Χριστάκη

Εκεί ο Παράσχος αφού μας ανακοίνωσε, στο πρώτο δημοσίευμά του, για τον εντοπισμό ενός ανθρώπου στην Τουρκία που φαινόταν ότι ήταν ο αγνοούμενος Χριστάκης, συνέχισε, την επόμενη ημέρα για τις προσπάθειές του να έλθει σε επαφή και πώς, ως δαιμόνιος Τζέημς Μποντ της δημοσιογραφίας, τον εντόπισε, συζήτησαν και όλα έδειχναν πως αυτός ήταν. Η αγωνία των αναγνωστών έφτασε στο κατακόρυφο. Η οποία εντάθηκε μετά την παρουσία του Παράσχου σε τηλεοπτική εκπομπή στην οποία, με ύφος Πυθίας, συνέχισε να καλλιεργεί το παραμύθι. Στην τρίτη και τελευταία συνέχεια, μας ανέφερε ότι υπήρχε θέμα ταυτοποίησης του φερόμενου ως Χριστάκη, και ότι ειδικό εργαστήριο έκανε τις σχετικές εξετάσεις του DΝΑ. Στις τελευταίες αράδες της τελευταίας συνέχειας μάθαμε ότι το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό. Ο μικρός Χριστάκης ξαναμπήκε στον κατάλογο των αγνοουμένων. Το εκπληκτικό: Στην τρίτη συνέχεια μάθαμε ότι το αποτέλεσμα αυτό ήταν γνωστό στον Παράσχο εδώ και δυο μήνες. Τότε προς τι όλος αυτός ο ντόρος;

Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις και έτσι μπορούμε να τις δημιουργήσουμε; Υπήρχε, λοιπό, παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας, παιγνίδι με την ευαισθησία του κόσμου και των χιλιάδων συγγενών των αγνοουμένων που κάθε είδηση για το θέμα αυτό κυριολεκτικά τους ταράζει.

Το μόνο που εδικαιούτο να γράψει ο Παράσχος: Τα συναισθήματα και τις διαδικασίες για την πιθανότητα ανεύρεσης του μικρού Χριστάκη, ενός αγνοουμένου του 74, αφού διευκρίνιζε από την πρώτη γραμμή ότι αυτό αποδείχτηκε λάθος.

Δεν παίζουμε “εν ου παικτοίς” έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας και είχαν δίκαιο. Μέσα στις μνήμες του καλοκαιριού και της εισβολής εκμεταλλεύτηκε ένα ευαίσθητο θέμα και έβγαλε μια μπαγιάτικη είδηση, διαστρεβλώνοντας και δίνοντας τη διάσταση ότι θα είχαμε την μοναδική ανεύρεση αγνοούμενου

Ο Παράσχος νομίζει ότι έπαιξε και κέρδισε. Νομίζει ότι δημιούργησε μιας πρώτης τάξεως είδηση, έκανε μια πρώτης γραμμής επιτυχία. Έχασε όμως σε εκείνους τους πολίτες της  Κύπρου που γνωρίζουν γράμματα, που γνωρίζουν από δεοντολογία και υπεύθυνη στάση. Που πιστεύουν ότι, στα θέματα της κυκλοφορίας, της ακροαματικότητας και θεαματικότητας,  δεν επιτρέπεται, για να αυξηθούν τα νούμερά τους,   να γίνονται νούμερα και οι ίδιοι οι δημοσιογράφοι. Ότι στο βωμό της δημοσιογραφικής επιτυχίας  δεν είναι επιτρεπτό να θυσιάζονται τα πάντα.

Για την ομάδα αυτή έπαιξε και έχασε πανηγυρικά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: