Ρουσφέτι της Κύπρου



ΤΟ ΡΟΥΣΦΕΤΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΤΟΥ

Δεν έχουμε μάθει να υπολογίζουμε το κόστος που προκαλεί το ρουσφέτι στην οικονομία, στους θεσμούς της Κύπρου, καθώς και στον αγώνα επιβίωσης που διεξάγει ο κυπριακός ελληνισμός. Πάντοτε το ρουσφέτι μάς χαρακτήριζε και σφράγιζε πολλές από τις εξελίξεις στη δημόσια υπηρεσία, συντρίβοντας όνειρα και φιλοδοξίες, ευγενείς επιδιώξεις και ικανότητες, παραμερίζοντας προσοντούχους και  αναδεικνύοντας ατελέσφορους, ίνα μη τι χείρω είπω, σε καίρια πόστα, όμως, συνήθως, το αντιμετωπίζουμε ως παρεπόμενο της μικρής μας κοινωνίας και των πελατειακών σχέσεων που έχουν αναπτύξει κόμματα και εκτελεστική εξουσία, και ότι αν προκαλεί κάποια ζημιά  αφορά μόνον αυτούς που αισθάνονται αδικημένοι, δικαιολογημένα ή και αδικαιολόγητα μερικές φορές. Και ότι, ακόμη και στις περιπτώσεις που το ρουσφέτι αδικεί κατάφωρα κάποιους, ο χρόνος θα απαλύνει το αίσθημα της αδικίας και ….η ζωή συνεχίζεται.

Πολλές φορές είδα, κατά τη διαδρομή μου στη κυπριακή  εκπαίδευση, απίστευτες πράγματι ρουσφετολογικές εξελίξεις. Είδα διαλυτικά στοιχεία, ανίκανα και εγωιστικά, να προωθούνται με αποσπάσεις και προαγωγές και να επιβραβεύονται με ποικίλους τρόπους, αφήνοντας παράμερα, σαν σκουπίδια, εκπαιδευτικούς που κυριολεκτικά ανάλωσαν τον εαυτό τους για να λειτουργήσει το σχολείο. Μια φορά που ερεύνησα το θέμα διαπίστωσα ότι ο επιβραβευθείς από το ρουσφέτι, παρά τις ελλείψεις του, είχε ένα ακτύπητο πλεονέκτημα: ήταν γαμβρός ορεσίβιου κοινοτάρχη που έφερνε 120 «σιδεροκέφαλους»  ψήφους σε κάποιο κόμμα. Σε άλλη παρόμοια περίπτωση, που η δράση συγκεκριμένης εκπαιδευτικού έφτανε τα όρια του σκανδάλου, όταν ευνοήθηκε και αυτή διαπίστωσα ότι  ο προηγούμενος τσαμπουκάς της και η επιβράβευσή της είχαν μια απλή εξήγηση: ήταν μέλος σε κομματική επιτροπή. Δεν μετρούσε λοιπόν ο λόγος προσφοράς στο σχολείο αλλά η κομματική σύνδεση η οποία της έδινε και το πλεονέκτημα να συμπεριφέρεται όπως θέλει στο σχολείο.

Παλαιότερα η δράση της ρουσφετιού στη δημόσια υπηρεσία χαρακτήριζε την παραδοσιακή δεξιά. Ύστερα κάλυψε και όλους τους υπόλοιπους χώρους. Τελευταία επέλασε και η παραδοσιακή αριστερά ζητώντας να ισοφαρίσει ετεροχρονισμένα την παλιά περιθωριοποίησή της και την απουσία της από την κοπή της πίτας του ρουσφετιού. Με μια διαφορά: Η παλιά δεξιά είχε αποκτήσει πείρα λόγω της μακρόχρονης εμπλοκής της στο θέμα, ήξερε να κάνει τα ρουσφέτια της με εκλεπτυσμένο τρόπο και να κρύβει με εύσχημο τρόπο τις πομπές της, συμπεριφερόταν σαν τη γάτα που μετά την αφόδευση κρύβει τα περιττώματά της στη γη. Η παραδοσιακή αριστερά μπήκε στο ρουσφέτι ασύστολα, κυριολεκτικά με τα τσαρούχια, δεν κρύβει τα περιττώματά της, όπως κάνουν  σκύλοι που τα αφήνουν έκθετα, σε κοινή θέα. Ίσως γιατί δεν ξέρει ακόμη τους ραφιναρισμένους τρόπους, πως να τα καλύπτει, ίσως για λόγους επικοινωνιακούς, σήμα προς την κοινωνία ότι: τώρα κάνουμε κουμάντο εμείς και δεν λογαριάζουμε κανένα. Είναι κι αυτό μια στάση, που εκπέμπει μηνύματα. Γάτες και σκύλοι, λοιπόν,  δυο αγαπημένα ζώα που μας έδωσαν ένα καλό παράδειγμα για τον τρόπο εμφάνισης και απόκρυψης του ρουσφετιού, που χαρακτηρίζει διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς στο νησί μας.

Κάποτε λοιπόν πρέπει να μετρήσουμε το κόστος του ρουσφετιού. Πόσο μας στοιχίζει. Μας στοιχίζει οικονομικά, μας στοιχίζει σαν κούραση του κοινωνικού σώματος, μας στοιχίζει γιατί υπονομεύει θεσμούς, αξίες και συνεκτικά στοιχεία.

Τρέχουμε όλοι μετά να βρούμε κονδύλια, πολλά και ποικίλα, για να θεραπεύσουμε κενά και ελλείψεις,  ενώ κατ’ ακρίβεια πληρώνουμε το κόστος που προκαλεί το ρουσφέτι.  Η Παιδεία θα έπαιρνε μπρος με λιγότερα λεφτά αν οι εκπαιδευτικοί ένιωθαν ότι η ρουσφετολογία έχει καταργηθεί και όσοι αξίζουν θα ανέλθουν και θα αναγνωριστούν. Αν επιβραβευόταν η εργατικότητά τους, αν αποτελούσε εγγύηση ότι η προσφορά τους και η ποιότητα της δουλειάς τους αποτελεί το μόνο εχέγγυο για την ανέλιξη και προαγωγή τους. Η ρουσφετολογία δημιουργεί κουρασμένα σχολεία και κουρασμένους εκπαιδευτικούς που για να κινητοποιηθούν  χρειάζονται διορθωτικά μέτρα, διορθωτικά μέτρα που στοιχίζουν. Το ρουσφέτι στη δημόσια υπηρεσία προκαλεί την παραίτηση στο κοινωνικό σώμα, αναπτύσσει τον κυνισμό και την απάθεια, τον ωχαδελφισμό και τον ζαμανφουτισμό. Τρέχουμε μετά για προγράμματα ψυχολογικής στήριξης και άλλα πολλά για να συγκρατήσουμε αντικοινωνικές στάσεις και συμπεριφορές.  Πόσο μας στοιχίζει αυτό; Το υπολόγισε κανείς; Όμως το κυριότερο είναι η κούραση του κοινωνικού σώματος που συναρτάται με τον αγώνα επιβίωσης του κυπριακού ελληνισμού. Γι’ αυτό όμως την επόμενη εβδομάδα.

ΕΝ ΘΕΡΜΩ ΚΑΙ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΡΟΥΣΦΕΤΙ

Το ρουσφέτι στην Κύπρο μπορεί να ομαδοποιηθεί, να ενταχθεί σε δύο μεγάλα ρεύματα νοοτροπίας και πρακτικής. Βάση διαίρεσης η εν θερμώ και η εν ψυχρώ διεκπεραίωσή του. Το εν θερμώ ρουσφέτι χαρακτήριζε μέχρι σήμερα τα κόμματα τα πέραν του παραδοσιακής αριστεράς. Μόλις άνοιγε κάποια θέση, ερχόταν η ώρα της στελέχωσης διαφόρων υπηρεσιών, επιτροπών  και ημικρατικών οργανισμών, τα κόμματα αυτά ορμούσαν να καλύψουν το κενό, να προωθήσουν κάποιο δικό τους, να επιβραβεύσουν κάποιο στέλεχός τους. Όμως αυτή η «ευγενής» δραστηριότητά τους γινόταν χωρίς προγραμματισμό, ασυντόνιστα, με τη λογική «ό,τι αρπάξουμε παραπάνω και γρήγορα». Συνήθως δεν υπήρχε μία, μόνο, κομματική επιλογή,  οι διάφορες ομάδες πίεσης που λειτουργούσαν μέσα στον κομματικό χώρο είχαν και από έναν δικό τους, για να προωθήσουν.

Η διεκπεραίωση του ρουσφετιού, στα κεντρώα και δεξιά κόμματα, προκαλούσε μάλιστα ενδοκομματικές τριβές, αντιπαλότητες, εντάσεις και διαμάχες που απέβαιναν τελικά εις βάρος της κομματικής συνοχής και συμπόρευσης. Πολλά στελέχη και μέλη, για χρόνια ή, κάποτε, για πάντα, ήταν έντονα δυσαρεστημένα, μουρμουρούσαν, αποστασιοποιούνταν, γιατί αδικήθηκαν από την ηγεσία τους που ενίσχυσε άλλο κομματικό μέλος κ.λπ. Ακόμη, σημειώνονταν και τριβές στα ανώτατα δώματα της κομματικής ιεραρχίας. Επειδή το ρουσφέτι γινόταν εν θερμώ, χωρίς προγραμματισμό και κεντρική κομματική εποπτεία, προκαλούνταν αντιθέσεις γιατί π.χ. η κομματική ομάδα Λεμεσού, τα στελέχη και οι βουλευτές αυτής της πόλης, είχαν υποσχεθεί τη θέση σε κάποιο δικό τους, όμως τελικά η κομματική ομάδα της Λευκωσίας επέβαλε τη δική της επιλογή. Παρουσιαζόταν όξυνση γιατί οι της Λεμεσού ένιωθαν έκθετοι, ότι οι της Λευκωσίας τους έριξαν.

Το ΑΚΕΛ δεν γνώρισε τέτοιες τριβές και φθορές, γιατί έκανε τα ρουσφέτια του εν ψυχρώ. Με μαεστρία διατεταγμένου εκτελεστή, που πυροβολεί επαγγελματικά και χωρίς αναστολές, το ΑΚΕΛ μελετούσε τα θέματα των προαγωγών και στελεχώσεων εγκαίρως και είχε έτοιμη την πρόταση όταν ερχόταν η κατάλληλη ώρα. Όλος ο κομματικός μηχανισμός έμπαινε σε δουλειά για να πετύχει το ρουσφέτι, μια διαδικασία με κεντρικό κομματικό σχεδιασμό και εποπτεία, ποιοι θα πλησίαζαν και ποιον, ποιοι θα μιλούσαν και πως θα επιχειρηματολογούσαν για να επιβραβευτεί ο «δικός μας». Το πράγμα ενισχυόταν από τη γνωστή ακελική κομματική πειθαρχία, που δεν αμφισβητούσε τις προθέσεις της ηγεσίας και έμπαινε στρατωνισμένη στην υπηρεσία της. Όσοι ήθελαν να διεκδικήσουν κάτι έπρεπε προηγουμένως να πετύχουν την αποδοχή τους εσωκομματικά και ύστερα να προωθηθεί οργανωμένα η προαγωγή τους.

Μου διηγείται ανώτατο στέλεχος ενός υπουργείου: «Υπήρχε έκδηλα θέμα αδικίας ενός στελέχους στην υπηρεσία που ανέλαβα. Τα προσόντα του ήταν πολλά και όμως η βαθμολογία του χαμηλή. Θέλησα να αποκαταστήσω τον άνθρωπο, προτείνοντας αναθεώρηση της βαθμολογίας του και αύξησή της. Συνάντησα λυσσαλέα αντίδραση εκ μέρους των ακελικών συνεργατών μου στο υπουργείο. Δεν καταλάβαινα το γιατί, αφού δεν αδικούσα κανένα με την ενέργειά μου, αντίθετα βοηθούσα στην επικράτηση του δικαίου και απλώς αυτός ο άνθρωπος θα είχε σημειωμένη μια αύξηση της βαθμολογίας του στο φάκελό του. Όταν έψαξα το θέμα καλύτερα διαπίστωσα ότι οι ακελικοί αντιδρούσαν με τέτοιο τρόπο γιατί σε τρία χρόνια θα αφυπηρετούσε ένας τμηματάρχης και κανόνιζαν να πάρει την προαγωγή κάποιος κομματικός σύντροφός τους. Έτσι παρακολουθούσαν όλες τις σχετικές διαδικασίες και μεθόδευαν τα πάντα για να επιτύχει ο στόχος. Υπήρχε, λοιπόν, ο κίνδυνος, αν βοηθούσα στην αύξηση της βαθμολογίας του αδικημένου στελέχους να μπορούσε αυτό και  να διεκδικήσει, ύστερα από τρία χρόνια, τη θέση τμηματάρχη, με καλύτερες προϋποθέσεις και να έχανε ο δικός τους.  Δούλευαν λοιπόν συντονισμένοι για μια προαγωγή που θα γινόταν σε μια τριετία»

Δεν γνωρίζω αν το ΑΚΕΛ, ως κόμμα εξουσίας πια, θα συνεχίσει την εν ψυχρώ πρόωθηση του ρουσφετιού ή, όπως τα άλλα κόμματα, θα χάσει κάποια χαρακτηριστικά του, όπως την κομματική μονολιθικότητα, και θα μπει κι αυτό στην εν θερμώ διεκπεραίωσή του.

ΤΟ ΠΛΕΓΜΑ ΤΟΥ ΝΕΟΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΡΟΥΣΦΕΤΙΟΥ

Λοιπόν, υπάρχει απίστευτη επιτυχία στην ανάδειξη των μελών του νεοκυπριακού κυκλώματος, που, σε βάρος της αξιοκρατίας καθώς και των προσόντων άλλων προσώπων, καταφέρνουν να αναδεικνύονται, να επιπλέουν και να επικρατούν.

Η επιτυχία αυτή συνίσταται στις ακόλουθες πλατφόρμες ανάδειξής τους. Α) Στην εσωτερική ενίσχυση: Στη μικρή Κύπρο υπάρχει ένα πλέγμα πληροφόρησης, αλληλοϋποστήριξης και ενίσχυσης των νεοκυπριακών κύκλων, μπορούμε να πούμε ότι λειτουργεί μια διακομματική συνεργασία, έτσι που κάποιο μέλος της νεοκυπριακής ιδεολογίας, ακόμη και το πιο ατάλαντο και ημιμαθές, να παίρνει υποστήριξη από διάφορες κομματικές ηγεσίες. Παρά τις διαφορετικές κομματικές εντάξεις, παρά τις έντονες, κάποτε, κομματικές αντιπαραθέσεις και αντιδικίες, το διακομματικό αυτό πλέγμα ομονοεί, συναινεί και συμπορεύεται όταν πρόκειται για προώθηση νεοκυπρίων. Με απλά λόγια: Όταν θα προωθηθεί ένας Ακελικός με εθνικές ευαισθησίες μία μερίδα της ηγεσίας του ΔΗΣΥ θα προσπαθήσει να τον αντικόψει, όταν πρόκειται για Ακελικό που συγχρωτίζεται με τους νεοκυπριακούς κύκλους θα κάνει τα στραβά μάτια ή, ακόμη, θα υποστηρίξει την ανάδειξή του. Ανάλογη συμπεριφορά επιδεικνύει και μια μερίδα της Ακελικής ηγεσίας για ενίσχυση των νεοκυπριακών μελών του συναγερμικού χώρου ή άλλων κομματικών συνόλων.

Β) Η έξωθεν υποστήριξη. Στην μικρή Κύπρο η υποστήριξη των ξένων, για την επιβολή ατόμων και καταστάσεων, είναι καθοριστική όπως και σε κάθε άλλη χώρα με μικρό πληθυσμιακό σύνολο. Οι μη κυβερνητικές οργανώσεις που λαμβάνουν αφειδώς λεφτά, οι ατάλαντοι και ημιμαθείς που εργάζονται σε ποικίλους θεσμούς και υπηρεσίες, στιλβώνουν την εικόνα τους με εξωτερική υποστήριξη για να γίνουν παράγοντες της κυπριακής κοινωνίας. Προσκλήσεις σε σεμινάρια, υποτροφίες, ταινίες με άθλια σενάρια που επιχορηγούνται πάραυτα, είναι μέρος της ανάδειξης και καθιέρωσης καταστάσεων και προσώπων. Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί (ΗΠΑ, Αγγλία, ΟΗΕ, Οργανισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι παμπόνηροι και αποτελεσματικοί, ξέρουν αμέσως να ξεχωρίσουν τα άτομα που θα υπακούουν στα κελεύσματα των ξένων και κατέχουν πως, με το μαγικό ραβδί τους, να τα μεταμορφώσουν από ατάλαντους και ημιμαθείς, σε λουστραρισμένους εκφραστές του νέου πνεύματος, των σύγχρονων καιρών και άλλων ηχηρών παρομοίων.

Γνωρίζουν πολύ καλά πως δεν μπορούν να αλλάξουν τη συνείδηση ενός λαού, όμως μπορούν να πετύχουν την στελέχωση των κομβικών σημείων της κυπριακής κοινωνίας με τοιούτους του συγκεκριμένου νεοκυπριακού φυράματος. Κομβικά σημεία, σημεία λήψης αποφάσεων, καθορισμού προτεραιοτήτων, επιβολής απόψεων. Μπορεί η κοινωνία να διαφωνεί, όταν όμως η πλειοψηφία στα κομβικά σημεία, (μιλάμε για μερικές εκατοντάδες ανθρώπων σε κυβερνητικά, κομματικά, πολιτιστικά,  και δημοσιογραφικά πόστα) δουλέψει με συντονισμό, ακόμη και η καταστροφική πορεία, ή η μεγαλύτερη παραξενιά, μπορεί να φαίνονται φυσιολογικά.

Είδα εκ του πλησίον αρκετά παραδείγματα, χαρακτηριστικότερο το θέμα των προσώπων που θα «αναδιδάξουν» την Ιστορία της Κύπρου.  Η αλλαγή της κυπριακής Ιστορίας, σύμφωνα με τα κελεύσματα των ξένων, αποτελεί προτεραιότητα για τα σύγχρονα κέντρα αποφάσεων. Επελέγησαν, λοιπόν, μερικοί νέοι άνθρωποι που δεν είχαν ιστορική παιδεία, δεν έδειξαν προηγουμένως οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τις ιστορικές σπουδές, δεν διάβασαν ένα ιστορικό βιβλίο, δεν δημοσίευσαν οποιαδήποτε ιστορική μελέτη. Συζήτησα μαζί τους εκτενώς, και ενώ άκουγα με προσοχή την επιχειρηματολογία τους όλο και έστρεφα τη συζήτηση σε ιστορικές σχολές, σε θεωρητικά και μεθοδολογικά ζητήματα προσπέλασης του ιστορικού φαινομένου, σε μείζονα έργα ιστορικών, δυστυχώς δεν είχαν οποιαδήποτε γνώση. Κάποιοι, λοιπόν, τους υπέδειξαν ότι έπρεπε να ονομαστούν ιστορικοί για να γίνουν οι απόστολοι του νέου κινήματος αλλαγής της κυπριακής ιστορίας. Γιατί το σπινθηροβόλως  λεχθέν «στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις», που με αποστολικό τρόπο διέδιδε ο μεγάλος Γιάννης Τσαρούχη, για την ιδιαίτερη πατρίδα μας μπορεί να μετατραπεί «στην Κύπρο είσαι ό,τι σε δηλώσουν» και αν κάποια ξένα κέντρα αποφασίσουν να ονομάσουν μερικούς ότι είναι μεγάλοι ιστορικοί, ανανεωτές της πολιτικής και ιστορικής σκέψης ή σπουδαίοι λογοτέχνες, αυτό θεωρείται δεδομένο και επιβάλλεται.

Συνάντησα αργότερα αυτή την ομάδα των νέων σε ένα ξενοδοχείο, πήγα να παραλάβω έναν φίλο από την Ελλάδα, αυτοί περίμεναν μια αντιπροσωπεία ευρωβουλευτών να κατέβει από τα δωμάτιά τους, ομάδα ευρωβουλευτών που στήριζε τις προσπάθειές τους για αλλαγή της κυπριακής Ιστορίας. Με σύστησαν στους πρώτους ευρωβουλευτές που είχαν κατέβει. Περιμένοντας, λοιπόν, ξεμονάχιασα μια νεαρή βουλευτίνα, τανύσφυρο, καλλιπάρειο, φιλομειδή και καλλίπυγο, από βορειοευρωπαϊκή χώρα, και άρχισα τη συζήτηση:

-Ξέρετε, της είπα, υπάρχει μια επιφύλαξη στην Κύπρο γι’ αυτή τη διαπλοκή σας και ενίσχυση αυτής της τάσης για την κυπριακή Ιστορία, ότι διαμορφώνετε τη συγγραφή και διδασκαλία της με κύριο στόχο την επιβολή του σχεδίου Ανάν.

-Μα φυσικά, αυτό επιδιώκουμε, μου απάντησε με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

Τότε κατάλαβα πως εκ του μη όντος τα μέλη της εν λόγω κυπριακής ομάδας έγιναν ιστορικοί εν μία νυκτί.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: