ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ

2. ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ!

Η ιστορία αυτή έχει επαναληφθεί άπειρες φορές, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Η σύζυγος έχει περάσει αρκετά χρόνια με εξευτελισμούς, φωνές, προσβολές και άγρια συμπεριφορά εκ μέρους του συζύγου και εν τέλει έχει διωχθεί κακήν κακώς από το σπίτι και καταφεύγει σε κάποιους συγγενείς. Μιλώντας για τη συζυγική της ζωή ρίχνει όλο το φταίξιμο πάνω της. Ενώ ο σύζυγός της έχει κατακουρελιάσει τη ζωή της, που έγινε μια αληθινή κόλαση, όμως κατηγορεί συνεχώς τον εαυτό της, βρίσκει ότι την βαρύνουν όλα τα σφάλματα και ευθύνεται για ό,τι πήγε στραβά. Εγώ φταίω! τονίζει κάθε λίγο. Εγώ φταίω! αναφέρει ως αναμφισβήτητο συμπέρασμα. Και όταν έμαθα για τη σκορδόπιστη, αναφέρει γεμάτη ενοχές,  δεν έπρεπε να κατεβάσω μούτρα, έπρεπε να έκανα πως δεν καταλάβαινα, και την άλλη φορά που μ’ έβρισε και με χαστούκισε εγώ προηγουμένως είχα κάψει το φαϊ, και την άλλη φορά που με ξανάδιωξε πάλι έφταιγα,  γιατί τα πουκάμισά του δεν ήταν καλοσιδερωμένα.

Μη έχοντας άλλη διέξοδο για νέα πορεία στη ζωή της, χωρίς επάγγελμα και οικονομική ανεξαρτησία, βλέποντας μπροστά της το φάσμα της ανέχειας και της ζητιανιάς από τους συγγενείς, το μόνο που προσβλέπει είναι να του περάσει ο θυμός και να την αφήσει να επιστρέψει πίσω. Τουλάχιστον θα ζει κάτω από  στέγη, με οικονομική άνεση, και πού ξέρεις με καλή θέληση ίσως να καλυτερέψουν τα πράγματα. Με αυτή την προοπτική κρίνει και ξαναγράφει τη ζωή της, όχι όπως πραγματικά την έζησε αλλά σύμφωνα με την ιδεοληψία της, τις δυνατότητες που έχει και την προοπτική που επιζητεί. Έτσι αυτομαστιγώνεται  με τη συνεχή κατακλείδα: Εγώ φταίω!

Τα ίδια συμβαίνουν στις στάσεις και τις νοοτροπίες που αναπτύσσει η κυπριακή κοινωνία μετά την ήττα του 1974. Μπροστά στο ασήκωτο και συνεχές βάρος της κατοχής, αισθανόμενη ότι δεν μπορεί να ανατρέψει τα κατοχικά δεδομένα, βλέποντας τις δυνατότητες της περιορισμένες καθώς και τον συμβιβασμό που την οδηγούν, αρχίζει να δικαιολογεί κάθε τουρκική αυθαιρεσία και εγκληματικότητα. Το φρικιαστικό έγκλημα της Τουρκίας, που συντελέστηκε εις βάρος της Κύπρου, θέλει άλλη στάση και προοπτική που η κοινωνία μας δεν είναι διατεθειμένη να την επιλέξει, απαιτεί τίμημα που δεν διανοείται να το καταβάλει. Αν πει τα πράγματα με το όνομά τους σημαίνει ότι παραδέχεται έναν εξευτελισμό με τη θέλησή της. Γι’ αυτό πρέπει να χρυσώσει το χάπι με δικαιολογίες, ευσεβοποθισμούς, ανοησίες, αυτομαστίγωμα. Έτσι ξαναγράφεται η Ιστορία της Κύπρου με νέες προσεγγίσεις, τα θύματα πρέπει να αισθάνονται θύτες, οι αδικημένοι πρέπει να αισθάνονται ως αδικούντες, αυτοί που υπέστησαν τις συνέπειες του τουρκικού επεκτατισμού πρέπει να αισθάνονται φταίχτες.

Γι’ αυτό υποβάλλονται απόψεις, αναλύσεις και εξηγήσεις που, αν δεν ήταν τόσο τραγικά τα πράγματα, θα προκαλούσαν το χιούμορ και το γέλιο, τη θυμηδία και την χλεύη,  γιατί πράγματι αποτελούν πρωτοφανές φαινόμενο στρέβλωσης και αυτομαστίγωσης. Ο Χαξλευ, στο έργο του Θαυμαστός καινούργιος κόσμος (1932), έγραψε για ένα περίεργο πείραμα της Κύπρου που διεκπεραίωσε η εξουσία του μυθιστορηματικού του κόσμου. Αυτή την περίοδο συμβαίνει λοιπόν στην Κύπρο ένα νέο θαυμαστό πείραμα στρέβλωσης και αλλοτρίωσης, συνεπικουρούμενο από ξένες πρεσβείες, σεμινάρια ξένων πανεπιστημίων κλπ. κλπ.

Θα μείνουμε στην ιστορία της κοινωνιολογικής σκέψης ως η κοινωνία που έβγαλε, για την πορεία της και την ιστορία της, τις πιο γελοίες και αυτομαστιγωτικές απόψεις, τις πιο στρεβλές και αντιεπιστημονικές θεωρήσεις. Ο οτρηρός και χαλκέντερος τουρκολόγος Νεοκλής Σαρρής, υπέδειξε ότι, στις διακηρύξεις τους περί ελληνοτουρκικής φιλίας, οι Τούρκοι υπονοούν κάτι πολύ σημαντικό: Ότι η Τουρκία και η Ελλάδα θα συμπορευθούν ως ζευγάρι, με τις παραδοσιακές όμως αξίες, και ότι το ρόλο του άρρενος και σκληρού συζύγου θα κατέχουν οι Τούρκοι και της υποχείριας γυναίκας οι Έλληνες.

Αυτό που επιζητούν οι Τούρκοι το έχουμε πια αποδεχθεί και ενσωματώσει εδώ στην Κύπρο. Επιζητούμε το διακανονισμό του Κυπριακού σαν μια παραδοσιακή γυναικούλα που θέλει να επιστρέψει στον προστάτη και κυρίαρχο άντρα-αφέντη της, ζητάμε να επιστρέψουμε στο νεοοθωμανικό μας σπίτι. Επιβάλλεται και δεύτερο σημείωμα, επεξηγηματικό του πρώτου.

3. ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ! (β΄)

Αναφέραμε στο προηγούμενο σημείωμα ότι, μετά την ήττα του 1974, μπροστά στο ασήκωτο και συνεχές βάρος της κατοχής, πολλά μέλη της κυπριακής κοινωνίας αισθανόμενα ότι δεν μπορούν να ανατρέψουν τα κατοχικά δεδομένα, βλέποντας τις δυνατότητές της Κύπρου περιορισμένες, καθώς και τον συμβιβασμό στον οποίο την οδηγούν, αρχίζουν να δικαιολογούν κάθε τουρκική αυθαιρεσία και εγκληματικότητα. Το φρικιαστικό έγκλημα της Τουρκίας, που συντελέστηκε εις βάρος της Κύπρου, θέλει άλλη στάση και προοπτική, που η κοινωνία μας δεν είναι διατεθειμένη να την επιλέξει. Απαιτεί τίμημα, που δεν διανοείται να το καταβάλει. Όμως, αν πει τα πράγματα με το όνομά τους σημαίνει ότι παραδέχεται έναν εξευτελισμό με τη θέλησή της. Γι’ αυτό πρέπει να χρυσώσει το χάπι με δικαιολογίες, ευσεβοποθισμούς, ανοησίες, αυτομαστίγωμα. Έτσι ξαναγράφεται η Ιστορία της Κύπρου με νέες προσεγγίσεις, τα θύματα πρέπει να αισθάνονται θύτες, οι αδικημένοι πρέπει να αισθάνονται ως αδικούντες, αυτοί που υπέστησαν τις συνέπειες του τουρκικού επεκτατισμού πρέπει να αισθάνονται φταίχτες.

Γι’ αυτό αναδιατυπώνεται η Ιστορία με βάση τη λεπτομέρεια, διαγράφεται το κυρίαρχο, δηλαδή οι λογικές του τουρκικού επεκτατισμού, του αγγλικού νεοϊμπεριαλισμού και των αμερικανικών συμφερόντων, και αναδεικνύεται η λεπτομέρεια, το ήσσονος σημασίας γεγονός, για να εξηγηθεί η πορεία της Κύπρου. Με βάση το μικρό, το μεμονωμένο και το περιθωριακό, με βάση την ανθυπολεπτομέρεια,  εξηγείται το όλον, το καθολικό και το γενικό.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Παλαιός συνδικαλιστής της αριστεράς, επεξηγώντας γιατί φτάσαμε ως εδώ, στην τουρκική εισβολή και κατοχή,  ανέφερε και τα εξής ανεπανάληπτα: Ένας από τους λόγους που χάσαμε την Κύπρο, είναι γιατί δεν δείξαμε τον αναγκαίο σεβασμό και την προσοχή στους Τουρκοκύπριους συμπατριώτες μας. Και παραθέτει τη δική του μαρτυρία: ότι όταν οι συνδικαλιστές της ΠΕΟ πήγαιναν σε συγκέντρωση εργαζομένων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, οι Έλληνες εργάτες της αριστεράς, μετά την ενημέρωσή τους στα ελληνικά (για το τι ζήτησε η συνδικαλιστική τους οργάνωση, τι απάντησε η εργοδοσία και ποιες σκέψεις υπάρχουν περί του πρακτέου) δεν άκουγαν με προσοχή και την πληροφόρηση στα τουρκικά, που ακολουθούσε από Τουρκοκύπριο συνδικαλιστή.

Σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης, υπάρχει η ίδια στάση και συμπεριφορά όταν υπάρχει ενημέρωση για το ίδιο θέμα, πρώτα στη γλώσσα της πλειοψηφίας και, αμέσως μετά, στη γλώσσα της μειοψηφίας. Είναι πολύ φυσιολογικό, μετά την ενημέρωση στα ελληνικά, να επικρατήσει χαλάρωση. Η πλειοψηφία έχει ενημερωθεί αφού όλοι οι Έλληνες εργάτες και οι περισσότεροι Τούρκοι, που γνώριζαν ελληνικά, έμαθαν και κατανόησαν τα λεχθέντα. Ακόμη, οι άλλοι Τούρκοι, που δεν ήξεραν ελληνικά, πληροφορούνταν χοντρικά, για τα θέματά τους, ερωτώντας τους άλλους Τούρκους, που κατανοούσαν τη γλώσσα της πρώτης πληροφόρησης.

Από τη στιγμή που οι Έλληνες εργάτες και οι Τούρκοι που ήξεραν ελληνικά πληροφορήθηκαν για εκείνο που τους ενδιέφερε (ένα ποσοστό που υπερέβαινε το 90%), τότε θα χαλαρώσουν, θα ανάψουν τσιγάρο, θα αρχίσουν την ψιλοκουβέντα με τους διπλανούς τους. Οι άνθρωποι ήταν απλώς φυσιολογικοί, άνθρωποι του μόχθου και της δουλειάς, με χίλια προβλήματα και έγνοιες και σύμφωνα με τους στοιχειώδεις νόμους της κυβερνητικής και της εργονομίας δεν μπορούν  να προβαίνουν σε άσκοπη σπατάλη δυνάμεων. Αυτοί που θα περίμεναν ότι μετά την πληροφόρηση στα ελληνικά πως οι Έλληνες (και οι Τούρκοι που γνώριζαν ελληνικά) θα στέκονταν προσοχή, μέχρι να ενημερωθούν και οι άλλοι (το υπόλοιπο 8 με 10%) που γνώριζαν μόνον τουρκικά, σημαίνει ότι δεν υπήρξαν ποτέ εργάτες, ή δεν ξέρουν τι σημαίνει άνθρωπος του μόχθου και της δουλειάς, ή ακόμη αγνοούν βασικούς νόμους της εργονομίας και της κυβερνητικής. Για να μην πω ότι ακόμη και στα λουσάτα συνέδρια και συνδιασκέψεις στην Ευρώπη, τα ίδια φαινόμενα παρατηρούνται, δηλαδή χαλάρωση όταν ακολουθεί ενημέρωση σε δεύτερη γλώσσα, που γνωρίζει η μειοψηφία των συνέδρων.

Όμως,όπως είπαμε, το κόλπο πρέπει να συνεχίσει, πρέπει να ευρεθούν σημεία και λεπτομέρειες για να ρίξουμε το φταίξιμο, για πάσα νόσον και πάσαν μαλακίαν, στον Κυπριακό ελληνισμό, έτσι που αισθανόμενος ένοχος να συναινέσει στην αναξιοπρέπεια που τον οδηγούν. Σε λίγο, πολλοί θα επιρρίπτουν ευθύνες για την εξέλιξη του Κυπριακού και θα οδύρονται  γιατί π.χ. κάποιος γεωργός της Πάφου, μετά το 1964,  δεν κάλεσε όλους τους Τουρκοκύπριους του χωριού του στον γάμο της κόρης του, γιατί ο ταχυδρόμος πήρε τις επιστολές πρώτα στον ελληνικό τομέα κι ύστερα στα σπίτια των Τουρκοκυπρίων, κ.λπ. κ.λπ.

Γεμίσαμε από ειδικούς της λεπτομέρειας, εμπειρογνώμονες του ανούσιου και του περιττού, επιστήμονες του άσχετου, επαΐοντες του μηδαμινού. Και εξαφανίζεται κάθε αναφορά στο κυρίαρχο, που είναι ο τουρκικός επεκτατισμός, η αγγλικά αποικιοκρατία και τα αμερικανικά συμφέροντα.

Αυτό που ο Καρλ Μαρξ αρκετές  φορές ανέφερε στα κείμενά του, ως χαρακτηριστικό παράδειγμα στρέβλωσης και τσαρλατανισμού:  Ότι χάνουμε το δάσος για το δέντρο.

Advertisements

2 Σχόλια to “ΕΓΩ ΦΤΑΙΩ”

  1. Χριστόδουλος Τζιονης Says:

    Πράγματι, το άρθρο πολύ προβληματίζει, αλλά πως θα προβληματιστούν οι πολλοί προβληματικοί αυτού του τόπου.

    • katerina cherouvim Says:

      to thema einai kourastiko kai i stasi mas aidiastika kourastiki! to teperamento tou rayia den mas voitha katholou. mono tin istati i antidrasi tha einai analogi tis piesis pou askei to cheri pou theli na mas pnixei. an to cheri einai apalo kai chadiariko etsi apala kai gelontas tha vrethoume ston pato choris epistrofi. elpizo to cheri na einai vieo. isos etsi tethi se litourgia to vasiko mas enstinkto!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: