14. Τουρκική πολιτική και αγνοούμενοι


Τελευταία, με αφορμή το θέμα του πεντάχρονου Χριστάκη, που μεταφέρθηκε στην Τουρκία το 1974 και έκτοτε εξαφανίστηκαν τα ίχνη του, αναζωπυρώθηκαν οι συζητήσεις για τους αγνοούμενους της κυπριακής τραγωδίας και δημιουργήθηκαν πάλιν ψευδαισθήσεις. Ότι τουλάχιστον σε αυτήν την περίπτωση θα είχαμε ευνοϊκό αποτέλεσμα, θα μαθαίναμε επιτέλους τι έγινε, ειδικά μετά τη μαρτυρία Τουρκοκυπρίου που επιβεβαίωσε τη μεταφορά του πεντάχρονου, τότε, παιδιού στην Τουρκία.

Όμως το θέμα των αγνοουμένων περιπλέκεται με το θέμα των ευθυνών και την εικόνα του τουρκικού στρατού, ο οποίος αποτελεί την κόρη οφθαλμού όλης της τουρκικής πολιτικής.

Όλες οι βιαιοπραγίες εναντίον του ελληνικού πληθυσμού έγιναν με κεντρικό σχεδιασμό από το τουρκικό επιτελείο. Οι στόχοι της Άγκυρας για τη δημιουργία τουρκικής περιοχής στην Κύπρο δεν μπορούσαν να επιτευχθούν ακόμη και αν όλοι οι Τουρκοκύπριοι των ελευθέρων περιοχών μεταφέρονταν στα κατεχόμενα. Θα ήταν πάλιν μειονότητα 105 περίπου χιλιάδων ανάμεσα σε 185 χιλιάδες Έλληνες, που ήσαν οι μόνιμοι κάτοικοι των περιοχών που κατέχονταν πια από τον τουρκικό στρατό. Το σχέδιο της εισβολής περιλάμβανε λοιπόν και τη βίαιη εκδίωξη των Ελλήνων. Ο τουρκικός στρατός, που είχε τον πλήρη έλεγχο κάθε τετραγωνικής ίντσας στις κατεχόμενες περιοχές, μεθοδευμένα και οργανωμένα προχώρησε σε εγκλήματα πολέμου, με βιασμούς, βασανιστήρια, τρομοκρατία και εν ψυχρώ εκτελέσεις αιχμαλώτων, γυναικοπαίδων και αόπλων πολιτών για να πετύχει τη φυγή των τρομοκρατημένων Ελλήνων. Στο έγκλημα αυτό της εθνικής εκκαθάρισης ενέχονται, σύμφωνα με τα θεμελιώδη άρθρα των διεθνών συνθηκών, και τα στελέχη του τουρκικού στρατιωτικού επιτελείου.

Γι’ αυτό και παραμένει μόνιμη και εμμανής η προσπάθεια για απαλλαγή του τακτικού τουρκικού στρατού από κάθε ευθύνη. Ως τακτικός στρατός μπορεί να ελεγχθεί από το δίκαιο του πολέμου, να λογοδοτήσει στη βάση συνθηκών που η ίδια η Τουρκία υπέγραψε.

Ενδεικτικά, ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ραούφ Ντεκτάς υποστήριξε σε συνέντευξή του ότι όλοι οι αγνοούμενοι είναι νεκροί γιατί εκτελέστηκαν από ομάδες ενόπλων Τουρκοκυπρίων. Ήταν μια κίνηση αβροφροσύνης προς τον τουρκικό στρατό, για να τον απαλλάξει από τις ευθύνες του και να τις μεταφέρει σε άλλους ώμους. Όμως φωτογραφίες και διάφορες μαρτυρίες, ακόμη και επίσημες εκθέσεις του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, αναφέρουν για Έλληνες της Κύπρου κρατούμενους, μετά το πέρας των εχθροπραξιών, από τον τουρκικό στρατό, που αγνοείται όμως σήμερα η τύχη τους.

Η τουρκική μεθόδευση για απαλλαγή του τουρκικού στρατού από κάθε ενοχή σε εγκλήματα πολέμου κινήθηκε με επιτυχία και κατάφερε μέχρι στιγμής όλους τους στόχους της. Πρώτα απ’ όλα, συνεπικουρούμενη από διάφορους καλοθελητές και μεσολαβητές, κυρίως αγγλοαμερικανούς, και εκμεταλλευόμενη τη φοβία της κυπριακής πλευράς ότι η όξυνση και η αποκοπή από συνομιλίες και επαφές ενίσχυε την Τουρκία και την παγίωση των κατοχικών δεδομένων, κατάφερε την απάλειψη του όρου «αδήλωτοι αιχμάλωτοι πολέμου», που παραπέμπει σε έγκλημα πολέμου, επιβάλλοντας τον «ήπιο» όρο αγνοούμενοι. Μετά ανέστελλε συνεχώς και καθυστερούσε τις σχετικές διαδικασίες, για να επαυξάνεται η χρονική απομάκρυνση καθώς και πτώση του συναισθηματικού φορτισμού, οι συγγενείς των αγνοουμένων να κουραστούν ή να φύγουν από τη ζωή, (όσοι γονείς των αγνοουμένων ζουν ακόμη είναι κοντά στα ογδόντα), να απομακρυνθούν ακόμη από αξιώματα ή να φύγουν από τη ζωή και οι ένοχοι από την τουρκική πλευρά που ευθύνονται για την τύχη των αγνοουμένων. Ακόμη κατάφερε σιγά  σιγά να εξισώσει τα αποτρόπαια όμως μεμονωμένα επεισόδια αντεκδίκησης εις βάρος Τουρκοκυπρίων, στα οποία είναι ζήτημα αν ενεπλάκησαν περισσότερο από είκοσι άτομα ατάκτων εοκαβητατζήδων, με την τακτική του επίσημου τουρκικού στρατού και να παρουσιάζει έτσι ότι στα γεγονότα του 74 έγιναν έκτροπα και από τις δύο πλευρές.

Ύστερα από τριάντα τρία χρόνια φτάσαμε στο σημείο να αποδεχτεί απλώς εκταφές και ταυτοποιήσεις λειψάνων με τη μέθοδο του γενετικού υλικού. Όμως οι συγγενείς των αγνοουμένων δεν ζητούν  να παραλάβουν μόνο ένα μικρό κασόνι με κόκαλα (το αναφέρω με πλήρη συνείδηση της ιερότητας της στιγμής αυτής και πόσο σημαντικό είναι για την απάλυνση του πόνου τους), έχουν το δικαίωμα να μάθουν για την τύχη των δικών τους, πώς συνελήφθησαν και ποιες συνθήκες καθόρισαν τις τελευταίες τους στιγμές, να μάθουν το που,  πότε, πώς και γιατί. Διακηρύσσοντας ταυτόχρονα ότι δεν ζητούν την τιμωρία κανενός, απλώς ότι έχουν το δικαίωμα  στην αλήθεια. Όμως αυτή η αλήθεια «καίει» τον επίσημο τουρκικό στρατό, γι’ αυτό και δεν προβλέπεται οποιαδήποτε αποκάλυψη που θα τον συσχετίζει με τα εγκλήματα του 74, έτσι οι επεξηγήσεις για την τύχη των αγνοουμένων αναβάλλονται.

Για τριάντα τρία χρόνια, δημοσιογράφοι και ξένοι διαμεσολαβητές παίζουν με τον πόνο των συγγενών των αγνοουμένων. Κάθε λίγο και λιγάκι μεταφέρουν μηνύματα αποπροσανατολιστικά, δημιουργούν ψευδαισθήσεις: ότι αλλάζει η στάση των Τούρκων, ότι δημιουργούνται ελπίδες, ότι σημειώνεται πρόοδος, ότι οσονούπω θα γίνουν νέα βήματα και η τουρκική πλευρά θα συνεργαστεί. Και μετά ακολουθεί η διάψευση και το κουρέλιασμα των ψυχών των συγγενών γιατί η τουρκική στάση δεν μετακινείται ρούπι. Είναι ενδεικτικά τα σχετικά δημοσιεύματα των εφημερίδων. Ο μελετητής μπορεί να δημιουργήσει ολόκληρη βιβλιογραφία με χιλιάδες σχετικά δημοσιεύματα ψευδαισθήσεων και παραπλανήσεων για το θέμα.

Γιατί στα περισσότερα από αυτά δεν συνυπολογίστηκε η κύρια πλευρά της τουρκικής πολιτικής που συνίσταται στην αποενοχοποίηση του τουρκικού στρατού από τα εγκλήματα πολέμου, που συνέβησαν κατά την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: