Ο έρως σήμερα

1. Ημερολογιακά περί ερωτισμού και έρωτος

2. Όταν η Αθήνα απέκτησε τους Αθηναίους της

3. Το ‘διαστημικό’ συναίσθημα

.

1. Ημερολογιακά περί ερωτισμού και έρωτος

Παρασκευή 17 Ιανουαρίου 2003. Χτες στο ξενοδοχείο Αίϊτζαξ της συμπρωτεύουσας. Έτσι λέμε τον Αίαντα τώρα, τον Αίαντα τον πελώριον, «έρκος Αχαιών». Το βράδυ πιέζω το κουμπί «pay T.V.». Πορνό τελευταίας εσοδείας, αφειδώς παρεχόμενο, 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, η τιμή 4 λίρες για όλη τη μέρα. Σκηνές της εκσπερμάτωσης τακτικά. Παρατηρώ ότι το εκσφενδονιζόμενο υγρό δεν φεύγει από την ουρήθρα, φαίνεται ότι, από έναν πλαστικό σωληνίσκο κατάλληλα καμουφλαρισμένο κάτω από τον κορμό του πέους που φτάνει μέχρι τη βάλανο, εκτοξεύουν άσπρο και πηκτό υγρό για λόγους θεαματικότητας. Έτσι οι πρωταγωνιστές έχουν την ευχέρεια να εκσπερματώνουν πλουσιοπάροχα και αφειδώς και, ακόμη, εντυπωσιακά. Να, λοιπόν, που φτάσαμε και στο εικονικό άδειασμα.

Ξανάφερα στο μυαλό τη διήγηση του Κύριλλου. Σε πορνοκινηματογράφο, στα πέριξ της Ομόνοιας, υπήρχε κάποια παρόμοια σκηνή με θεαματική εκσπερμάτωση όμως οι υποψιασμένοι και έμπειροι θεατές αυτού του κινηματογραφικού είδους άρχισαν τα φωναχτά και κοροϊδευτικά σχόλια:

-Μαγιονέζα!

Θυμάμαι τώρα και τη συζήτηση με τον Νάσο Βαγενά και τον Μιχάλη τον Πασιαρδή. Ήταν στο «Αιγαίο» πριν από πεντέξι χρόνια. Ο έρωτας πια δεν είναι επαναστατικός, είχα υποστηρίξει. Πράγματι το πιστεύω. Ο έρωτας σήμερα δεν προκαλεί τριγμούς και ανατροπές και αμφισβητήσεις. Προηγουμένως, μέσα στη δομημένη τάξη του παλιού κόσμου, ο πόθος και ο έρωτας, η προσπάθεια για πραγμάτωσή του, ήταν πράξη ανατροπής και αμφισβήτησης που συμπαρέσυρε και τόσα άλλα μαζί της, όταν ο ερωτισμός ήταν απαγορευμένος, εθεωρείτο ανεπίτρεπτος ή τουλάχιστον «ου φωνητός» και η ερωτική ζωή, η αναγκαία ερωτική ζωή, διακανονιζόταν μέσα στα πλαίσια του γάμου που τον προετοίμαζαν οι γονείς, το σόι και η υπόλοιπη κοινωνία.

Ο  σύγχρονος καπιταλισμός έχει ξεπεράσει όλες τις παλιές αγκυλώσεις του, είναι αμοραλιστής χωρίς καθηλώσεις και πουριτανισμούς. Μόνο τα μικροαστικά στρώματα παραμένουν ακόμη με πολλά πουριτανικά πλέγματα. Στη σημερινή εποχή τα περίπτερα έχουν γίνει υπαίθρια κρεοπωλεία, παντού γυναίκες γυμνές στα εξώφυλλα των περιοδικών και των εφημερίδων καθώς και στα εξώφυλλα των πορνοταινιών. Ακόμη και στην Πόλη της Χρυσοχούς, την παλιά, πριν από είκοσι χρόνια, αγροτοποιμενική Πόλη της Χρυσοχούς, δίπλα στο ταμείο που καθόταν μόνη της η δεκαεξάχρονη κόρη του περιπτερά, υπήρχαν βιντεοταινίες με σκληρό πορνό που τις πωλούσε στους ενδιαφερόμενους όπως πουλούσε εφημερίδες και σοκολάτες. Και από παντού – από την τηλεόραση, τα κόμικς, τα βιβλία- σεξ, περισσότερο σεξ. Τίποτα δεν ανατρέπει η σεξουαλικότητα σήμερα. Κι εδώ πρέπει να αναπτύξω το λεχθέν «η ώρα που μια νέγρα λεσβία θα γίνει πρόεδρος της Αμερικής είναι επικείμενη». Νέγρικη φυλή, γυναίκα και λεσβία, τρεις ταυτότητες που παλιά θα γινόταν ο χαμός του κόσμου έστω και η μια απ’ αυτές να διεκδικούσε. Ο σύγχρονος καπιταλισμός αποδεικνύεται με τη μεγαλύτερη ελαστικότητα που σημείωσε κοινωνικό σύστημα στον πλανήτη μας. Μόνο το σεβασμό στην υπεραξία μάς ζητά να εκφράζουμε. Στα άλλα  πλήρης ελευθερία. Όμως, την ίδια ώρα που χάνει το επαναστατικό κοινωνικό του περιεχόμενο, που έχει απορροφηθεί μέσα στους μηχανισμούς της σημερινής κοινωνίας, ο έρωτας γίνεται ο πιο επαναστατικός σε υπαρξιακό επίπεδο. Μέσα στη σύμβαση της σεξουαλικής υπερκατανάλωσης και το γενικότερο κομφορμισμό, τα αδιέξοδα και τη μοναξιά του σύγχρονου κόσμου, όταν ο άλλος ερωτευτεί, βρει τον άνθρωπό του, ανατρέπεται η καθημερινή του ζωή, οι αξίες και οι προοπτικές του, τότε εξανθρωπίζεται και αλλάζει, χάνει τη μιζέρια και την κακομοιριά, γίνεται πλήρης και εύχυμος.

Μιλάμε για την προσωπική ζωή, για την επανάσταση της καθημερινής προσωπικής ζωής. Ο έρωτας είναι ανατρεπτικός θα έλεγα, σήμερα  πιο ανατρεπτικός από παλαιά, όμως στο προσωπικό επίπεδο. Η ταινία του Πάντζη τα λέει καλύτερα: «Η σφαγή του κόκορα». Ο ήρωας μέσα σε αφθονία τροφής, χρημάτων και αιδοίων. Η συνάντηση του με τη βωβή. Είναι ο άνθρωπός του, η γυναίκα που του δίνει τη σεξουαλική, συναισθηματική, υπαρξιακή πληρότητα. Οδεύει σ’ αυτήν με όρους που συνάπτονται με την αρχαία τραγωδία. Ο έρωτας είναι επαναστατικός στο ατομικό επίπεδο, ο ήρωας για χατίρι της θα ανατρέψει τα πάντα. Παρεμπιπτόντως. Νόμιζα ότι όλες οι σκηνές έχουν «ειπωθεί», γυριστεί. Στην ταινία του Πάντζη λίγο πριν «αναχωρήσει» ο ήρωας ανταλλάσσει πάσες με το γιο του. Ο μικρός επιστρέφει την μπάλα όπως προηγουμένως, ο Ευαγόρας όμως λόγω του έρωτά του με τη βωβή έχει πάρει την άγουσα για την τελική κρίση, έτσι τώρα η μπάλα προχωρεί χωρίς ανακοπή, χωρίς ανταπόκριση, διαζύγιο δύο κόσμων, από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές που έχω δει σε ταινία. Για τον έρωτα και μόνο.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Αρέσει σε %d bloggers: